ไขความลับ..รังนกนางแอ่นเพิ่มภูมิคุ้มกัน ไข้หวัดใหญ่

นิตยสารไทม์ส ฉบับเดือน ก.ค. ปี 2009 ตีพิมพ์ข้อเขียนของ Andrew Marshall  ระบุว่า การเก็บรังนกนางแอ่นกำลังเป็นอาชีพที่บูมอย่างมาก โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นแหล่งผลิตใหญ่ของรังนกนางแอ่น

การเก็บรังนกในประเทศไทยนั้น พบว่ามีระบบสัมปทานรังนกมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เป็นเครื่องมือในการควบคุมปริมาณการเก็บรังนก ซึ่งช่วยอนุรักษ์พันธุ์นกแอ่นกินรังให้อยู่รอดปลอดภัยตลอดมา โดยปัจจุบันมีกฎหมายกำหนดให้เก็บรังนกได้ไม่เกินปีละ 3 ครั้ง ผู้รับสัมปทานจะต้องจัดการเก็บรังให้ สอดคล้องกับวงจรชีวิตของนก  คือเก็บรังก่อนที่นกจะวางไข่ เก็บครั้งแรกในเดือนมีนาคม ครั้งที่ 2 ในเดือนพฤษภาคม จากนั้นปล่อยให้นกทำรังและวางไข่ จนกระทั่งลูกนกฟักออกมาและเติบโต จึงเข้าเก็บรังครั้งสุดท้ายในเดือนสิงหาคม และไม่เข้าไปในถ้ำอีกจนกว่าจะถึงฤดูกาลเก็บรังนกปีต่อไป

Andrew  บอกว่า  รังนกที่ใช้บริโภคสร้างขึ้นจากน้ำลายของนกนางแอ่น โดยซุปรังนกถือเป็นอาหารที่มีราคาแพง โดยเฉพาะในกลุ่มผู้บริโภคที่มีเชื้อสายจีน ทั้งนี้ ในกรุงเทพฯรังนกขนาด 11 ออนซ์ หรือประมาณ 300 กรัม มีราคาถึง 2,600 เหรียญสหรัฐฯ และเมื่อนำมาทำเป็นเครื่องดื่มสุขภาพ ซึ่งแม้จะมีรังนกผสมอยู่เพียง 1.1% แต่ก็สามารถขายได้ถึง 4 เหรียญสหรัฐฯต่อขวด ข้อเขียนดังกล่าวระบุสรรพคุณของรังนกด้วยว่ามีสรรพคุณในการรักษาทุกอย่างตั้งแต่ไข้หวัดไปจนถึงวัณโรค รวมถึงเป็นยาอายุวัฒนะและเพิ่มพลังทางเพศด้วย

ชาวจีนแผ่นดินใหญ่และเกาะฮ่องกง นิยมบริโภครังนกเป็นชีวิตจิตใจ มีเอกสารบันทึกว่าในสมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย มีแพทย์เขียนใบสั่งยา โดยมีรังนกเป็นส่วนผสม โดยเชื่อว่ารังนกสามารถรักษาโรคทางเดินหายใจ ช่วยบำรุงสุขภาพเด็กที่ร่างกายไม่แข็งแรงได้ดี

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้  ดร.เอกราช  บำรุงพืชน์  นักวิชาการจากชมรมโภชนวิทยา  มหาวิทยาลัยมหิดล ให้รายละเอียดเพิ่มเติมว่า จริงๆ แล้วการบริโภครังนกนางแอ่น เป็นที่นิยมของคนจีนมานานนับพันปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง โดยเป็นการกินรัง นกแอ่นกินรัง ที่เรียกว่า Edible-nest Swiftlet รังนกถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่า จนมีคำเรียกว่า “Guan Yan”  ที่แสดงถึงคุณค่า ของรังนก และมักใช้มอบเป็นของขวัญให้กับเชื้อ พระวงศ์และข้าราชการระดับสูง เพราะเป็นของหาได้ยากและมีราคาแพงมาก ถึงขนาดได้รับฉายาว่า “ทองคำสีขาว”  หรือ “คาเวียร์แห่งโลกตะวันออก”

ดร.เอกราช กล่าวว่า ในทางการแพทย์  แพทย์จีนใช้รังนกเป็นส่วนผสมในตำรับยา  เพราะเชื่อกันว่ารังนกมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลังชั้นดีในการฟื้นฟูสุขภาพจากการเจ็บป่วย ช่วยรักษาโรคทางเดินหายใจ บำรุงสุขภาพเด็กที่ไม่แข็งแรง และยังเชื่อกันอีกว่ารังนกช่วยเสริมสุขภาพระบบการย่อยและการดูดซึมสารอาหาร หรือแม้แต่ช่วยให้อายุยืนและชะลอความชรา

“แนวคิดเรื่องการใช้อาหารเป็นยา หรือ Food as medicine และการกินอาหารเพื่อส่งเสริมสุขภาพมีมานานกว่า 2,500 ปีแล้ว  แม้แต่ฮิปโปเครติส  บิดาแห่งการแพทย์ของชาวกรีก รวม ทั้งการแพทย์แผนตะวันออก ก็มีความเชื่ออย่างที่ว่านี้  ยิ่งในปัจจุบันความรู้ทางด้านอาหารและโภชนา-การมีความก้าวหน้ามากขึ้น งานวิจัยจำนวนมากพบว่าอาหารที่เรารับประทานกันทุกวันนี้ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่มาจากพืชหรือสัตว์ต่างก็มีองค์ ประกอบที่มีผลต่อการทำงานของร่างกาย และส่งผลต่อสุขภาพของคนเราทั้งสิ้น”  นักวิชาการชมรมโภชนวิทยา  มหาวิทยาลัยมหิดล บอก

ดร.เอกราช  อธิบายเพิ่มเติมด้วยว่า คนเราต้องกินอาหาร เพราะอาหาร ไม่เพียงแต่จะให้คุณค่าทางโภชนาการเท่านั้น แต่ยังมีสารที่มีผลต่อการทำงานของร่างกายคล้ายยา ซึ่งเราเรียกว่า “สารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ”  (Bioac-tive compound) เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาอาหารฟังก์ชันที่เน้นการกินอาหารเพื่อการส่งเสริมสุขภาพ  ล่าสุดมีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์พบว่ารังนกมีโปรตีนแบบพิเศษที่มีโครงสร้างเหมือนกับ Epidermal Growth Factor (EGF) ที่มีอยู่ในคน ซึ่งตามธรรมชาติแล้ว EGF จะมีประโยชน์ในการช่วยเสริมสร้างและซ่อมแซมเซลล์ภายในร่างกาย นอกจากนี้ ยังมีการศึกษาพบว่า EGF มีส่วนช่วยกระตุ้นเซลล์เม็ดเลือดขาว (Leukocytes) ซึ่งทำหน้าที่ในการปกป้องร่างกายจากเชื้อโรคต่างๆ ให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ

“คณะนักวิจัยจากประเทศญี่ปุ่นพบว่าในรังนกมีสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันของร่างกายต่อเชื้อไข้หวัดใหญ่ โดยไกลโคโปรตีนในรังนกนางแอ่นแท้ จะทำหน้าที่จับกับเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ จึงช่วยป้องกันไม่ให้เชื้อไข้หวัดใหญ่เข้าจับกับเซลล์ในร่างกายได้” ดร.เอกราชบอก พร้อมกับบอกว่า ปัจจุบันยังคงมีการศึกษาวิจัยอย่างต่อเนื่องว่า สารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่มีอยู่ในรังนกจะให้ประโยชน์อะไรแก่ร่างกายอีกบ้าง

และเพราะความที่รังนกแท้มีราคาแพงมาก ทำให้มีการผลิตรังนกปลอมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากจนไม่สามารถแยกได้ด้วยการมองตาเปล่า รังนกปลอมส่วนใหญ่จะผลิตจากยางไม้ชนิดหนึ่ง คือ ยางคารายา ซึ่งมีลักษณะสีขาวหรือสีเหลืองอมชมพูจนถึงสีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นคล้ายน้ำส้มสายชูไม่ละลายน้ำ แต่สามารถดูดน้ำทำให้พองตัวคล้ายวุ้น ขุ่นเล็กน้อย เมื่อนำมาต้มจะคล้ายรังนกแต่ไม่มีประโยชน์ต่อร่างกาย

การตรวจสอบความแตกต่างของรังนกแท้และรังนกปลอม ต้องทำโดยใช้เทคนิค อินฟราเรดสเปคโตรสโคปี (Infrared spectroscopy) โดยหน่วยงานที่สามารถตรวจสอบได้ คือกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ เป็นการตรวจสอบเพื่อหาอินฟราเรดสเปคตรัม (Infrared spectrum) ซึ่งมีเฉพาะในรังนกแท้ รวมทั้งตรวจวิเคราะห์หาส่วนผสมของรังนกนางแอ่น โดยหาปริมาณโปรตีนและกรดอะมิโน  ซึ่งพบว่ารังนกแท้จะมีส่วนประกอบหลักเป็นโปรตีนสูงกว่า 50% และมีคาร์โบไฮเดรต ประมาณ 22% ขณะที่รังนกปลอมจะมีโปรตีนเพียง 2% แต่จะมีคาร์โบไฮเดรตสูงกว่า 70%

การเลือกบริโภครังนก  จึงควรพิจารณาความเหมาะสม ทั้งด้วยคุณค่าของสารอาหาร และความเป็นรังนกแท้และรังนกปลอม เพื่อให้ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงในการบริโภค.

 

ที่มา: ไทยรัฐ 28 กรกฎาคม 2555

.

Related link:

.

Data from: time.com

Bird Bonanza

By Andrew Marshall Monday, July 20, 2009

Ultrasonic humidifier? Check. Swiftlet Bazooka Tweeter? Check. Feces powder? Er, check. All you need now is a multistory house with no doors or windows but plenty of holes, and you’re almost ready to join one of Southeast Asia’s fastest-growing cottage industries: harvesting edible birds’ nests.

You’ll also need birds, of course — lots of them. That’s the tricky part.

Edible birds’ nests are the handiwork of the swiftlet, a small bird found mostly in Southeast Asia that builds its nests from its saliva. Bird’s-nest soup is an expensive delicacy served across the Chinese-speaking world, and the basic ingredient is in such demand that nests are sometimes called “white gold” or the “caviar of the East.” In Bangkok, an 11-oz. (300 g) box can cost $2,600, while so-called health drinks comprising just 1.1% nest sell for $4 a jar. Aficionados attribute nests with the power to treat everything from cold sores to tuberculosis, and to boost both longevity and sexual prowess.

Until recently, nests were mainly harvested from caves in the wild, and the trade was dominated by a ruthless and well-connected élite. Now, fueled by insatiable demand from prospering China, a regional boom in farming nests in purpose-built birdhouses — “swiftlet condos,” as they’re sometimes called — is democratizing the business. “It’s recession-proof,” enthuses Harry Kok, a retired Malaysian engineer who owns or has shares in five birdhouses and writes a blog on the subject from his Kuala Lumpur home. “The overheads are minimal. You don’t have a factory with so many workers. Right now, those who have birdhouses are smiling.”

The business has expanded so fast, and with such little oversight, that reliable numbers are hard to come by. There are perhaps 10,000 swiftlet buildings in Malaysia alone, which each year produce 144 metric tons of nests worth $160 million, reports the Malaysian government news agency Bernama. Nests from Thailand’s 600 or more condos could be worth another $60 million, according to a 2007 Thai study, “Swiftlet Birds’ Nests: Power, Conflict and Riches,” by independent researcher Kasem Jandam. Judging by the number of swiftlet condos appearing in many Thai towns, these figures are probably gross underestimates. In Indonesia, the world’s largest supplier, the industry is bigger than Malaysia’s and Thailand’s combined. Hong Kong, a major consumer, imported nests worth $276 million last year, up from $204 million in 2006, according to the Hong Kong Trade Development Council.

The little swiftlet has hatched a billion-dollar global business, including a subindustry of how-to books and bloggers who share tips on birdhouse construction and equipment. As with most properties, the value of a birdhouse depends on three factors: location, location, location. Before building one, advises Kok, you must survey the skies for a regular passage of swiftlets. Once constructed — a three-story birdhouse with room for about 40,000 nests costs roughly $100,000 — you must attract tenants. The maker of the Swiftlet Bazooka Tweeter claims it can broadcast “love calls” to birds flying up to a mile away. Humidifiers keep the interior of the house attractively damp like the caves swiftlets prefer. And don’t forget your feces powder: bird droppings mixed with ammonium bicarbonate which, when sprinkled on the floor, make a new birdhouse smell like a well-established one.

Even if you build it, they don’t always come. Up to two-thirds of birdhouses fail to attract a self-supporting colony of birds, estimates Kok. “We don’t really understand them,” he says. “They are wild animals. We find that they like to stay in dark areas. But at one hotel in Malacca they are nesting in bright light.” Lucky producers can harvest two to four pounds of nests a month, worth up to $500 per pound ($1,100 per kg). Middlemen are buying up all the nests they can source, usually as quietly as possible. “They come to your doorstep and pay you cash,” says Kok. “This business is a very secretive thing, because they’re not paying any tax to the government. Everyone is doing it on an illegal or secret basis, where you declare 10 kilos but you are selling 1,000 kilos.”

In some respects, the birdhouse business resembles the trade in nests harvested from the wild, a side of the industry that is murky and sometimes violent; in the past, only those with money, muscle and good political connections prospered. In Thailand, fewer than a dozen companies harvest nests from some 170 islands in the Gulf of Thailand and the Andaman Sea, in return for paying multimillion-dollar concession fees to the government. The remote islands are guarded by dozens of armed men — in effect private armies — and are often run “like independent states,” says Jandam, the author of the industry study. Companies discourage all visitors, claiming they might disrupt the birds’ habitat. In Koh Si Koh Ha, a string of islands in Phatthalung province, 14 suspected nest thieves were shot dead in two separate incidents in the early 1990s.

The connection between nests and violence continues to this day. The island of Koh Mak gets about $1.1 million in nest revenue every year, eight times more than the budget of some other Phatthalung subdistricts unblessed by nesting swiftlets. In 1997, the Thai government passed legislation to make the industry more transparent and ensure that government revenue from concessions is funneled back into local communities. But a string of unsolved murders on Koh Mak indicates hazardous aspects of the harvesting trade linger. Pradit Jariya, 35, has been administrative chief of the island for a year now. It’s quite an achievement, considering the fates of the three subdistrict chiefs before him. Last July, his predecessor was sitting by a lagoon when the M-16-toting occupants of a speedboat pumped into him what one Thai newspaper termed “many tens of bullets.” The man had been chief for just three months. The chief before him had lasted 10 months before being gunned down. And the chief before him met the same fate after eight months. None of the murders have been solved.

Given the risks of wild harvests, it’s little wonder that the smart money has moved into the more genteel birdhouse business — although here, too, there are complications. Swiftlet condos have become local eyesores. Because nest theft is common, the untreated concrete structures often resemble secret weapons facilities, their roofs adorned with barbed wire and electric fences. Bird droppings are a potential health threat, too, while in some towns, the constant noise from Swiftlet Bazooka Tweeters and other callers has become “unbearable,” admits Kok.

So far, the authorities in Southeast Asian countries have not been able to control the building, never mind collect taxes on the profits. But the industry is growing too big to ignore, and there are signs that it might not stay lightly regulated for much longer. Last year Malaysian forestry officials and police raided more than a dozen illegal swiftlet farms across Sarawak, a state where only two of an estimated 1,500 birdhouses have licenses. The rest contravene local wildlife-protection laws that forbid swiftlet farms in urban areas. Sarawak’s once profitable industry is grounded for now. But with unflagging demand from China, and increasing numbers of birdhouses popping up in Vietnam, Cambodia and the Philippines, the regionwide trade in birds’ nests is heading in only one direction: upward.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s