Questions and Answers about Ankylosing Spondylitis : NIAMS

Ankylosing Spondylitis

<!–PDF Version of this Document       Order this publication

–>Publication Date: November 2010

Questions and Answers about Ankylosing Spondylitis

This booklet contains general information about ankylosing spondylitis (AS). It describes what ankylosing spondylitis is, its causes, and treatment options. Highlights of current research are also included. If you have further questions, you may wish to discuss them with your health care provider.

What Is Ankylosing Spondylitis?

Ankylosing spondylitis is a form of progressive arthritis due to chronic inflammation of the joints in the spine. Its name comes from the Greek words “ankylos,” meaning stiffening of a joint, and “spondylo,” meaning vertebra. Spondylitis refers to inflammation of the spine or one or more of the adjacent structures of the vertebrae.

Ankylosing spondylitis belongs to a group of disorders called seronegative spondyloarthropathies. Seronegative means an individual has tested negative for an autoantibody called rheumatoid factor. The spondyloarthropathies are a family of similar diseases that usually cause joint and spine inflammation. Other well-established syndromes in this group include psoriatic arthritis, the arthritis of inflammatory bowel disease, chronic reactive arthritis, and enthesitis-related idiopathic juvenile arthritis.

Although these disorders have similarities, they also have features that distinguish them from one another. The hallmark of ankylosing spondylitis is “sacroiliitis,” or inflammation of the sacroiliac (SI) joints, where the spine joins the pelvis.

In some people, ankylosing spondylitis can affect joints outside of the spine, like the shoulders, ribs, hips, knees, and feet. It can also affect entheses, which are sites where the tendons and ligaments attach to the bones. It is possible that it can affect other organs, such as the eyes, bowel, and—more rarely—the heart and lungs.

Although many people with ankylosing spondylitis have mild episodes of back pain that come and go, others have severe, ongoing pain accompanied by loss of flexibility of the spine. In the most severe cases, long-term inflammation leads to calcification that causes two or more bones of the spine to fuse. Fusion can also stiffen the rib cage, resulting in restricted lung capacity and function.

Who Has Ankylosing Spondylitis?

Ankylosing spondylitis typically begins in adolescents and young adults, but affects people for the rest of their lives. An estimated 80 percent of people who have the disorder develop symptoms before age 30. Only 5 percent develop symptoms after age 45. Some authorities say that it affects roughly twice as many men as women.

What Causes Ankylosing Spondylitis?

The cause of ankylosing spondylitis is unknown, but it is likely that both genes and factors in the environment play a role. The main gene associated with susceptibility to ankylosing spondylitis is called HLA-B27, but having the gene doesn’t necessarily mean you will get ankylosing spondylitis. In fact, about 8 percent of Americans have this gene, but fewer than 5 percent (1 out of 20) of those with HLA-B27 actually develop ankylosing spondylitis.

Scientists supported by the National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS) recently discovered two additional genes—ERAP1 (previously known as ARTS1) and IL23R—that, along with HLAB27, may represent a large portion of the genetic risk for ankylosing spondylitis. Factors such as infections or normal bacteria that live in the intestines may trigger the disease in people who are genetically susceptible.

How Is Ankylosing Spondylitis Diagnosed?

A diagnosis of ankylosing spondylitis is based largely on the findings of a medical history and physical exam. Radiologic tests and lab tests may be used to help confirm a diagnosis, but both have some limitations.

Medical History

The medical history involves answering questions, such as the following:

  • How long have you had pain?
  • Where specifically is the pain in your back or neck? Are other joints affected?
  • Is back pain better with exercise and worse after inactivity, such as when you first get up in the morning?
  • Do you have other problems, such as eye problems or fatigue?
  • Does anyone in your family have back problems or arthritis?
  • Have you recently suffered from a gastrointestinal illness?
  • Do you have any skin rashes such as psoriasis?

From your answers to these questions, your doctor can begin to get an idea of the diagnosis.

Physical Exam

During the physical exam, the doctor will look for signs and symptoms that are consistent with ankylosing spondylitis. These include pain along the spine and/or in the pelvis, sacroiliac joints, heels, and chest. Your doctor may ask you to move and bend in different directions to check the flexibility of your spine and to breathe deeply to check for any problems with chest expansion, which could be caused by inflammation in the joints where the ribs attach to the spine.

Radiologic Tests

X ray and magnetic resonance imaging (MRI) may be used in making or confirming a diagnosis of ankylosing spondylitis, but these tests have limitations. X rays may show changes in the spine and sacroiliac joints that indicate ankylosing spondylitis; however, it may take years of inflammation to cause damage that is visible on x rays. MRI may allow for earlier diagnosis, because it can show damage to soft tissues and bone before it can be seen on an x ray. However, MRI is very expensive. Both tests may also be used to monitor the progression of ankylosing spondylitis.

Lab Tests

The main blood test for ankylosing spondylitis is one to check for the HLA-B27 gene, which is present in more than 95 percent of Caucasians with ankylosing spondylitis. However, this test also has limitations. The gene is found in much lower percentages of African Americans with ankylosing spondylitis and in ankylosing spondylitis patients from some Mediterranean countries. Also, the gene is found in many people who do not have ankylosing spondylitis, and will never get it. About 8 percent of Americans have the gene, but only a small percentage of those will have ankylosing spondylitis. Still, when the gene is found in people who have symptoms of ankylosing spondylitis and/or x-ray evidence of ankylosing spondylitis, this finding helps support the ankylosing spondylitis diagnosis.

What Type of Doctor Diagnoses and Treats Ankylosing Spondylitis?

The diagnosis of ankylosing spondylitis is often made by a rheumatologist, a doctor specially trained to diagnose and treat arthritis and related conditions of the musculoskeletal system. However, because ankylosing spondylitis can affect different parts of the body, a person with the disorder may need to see several different types of doctors for treatment. In addition to a rheumatologist, there are many different specialists who treat ankylosing spondylitis. These may include:

  • An ophthalmologist, who treats eye disease.
  • A gastroenterologist, who treats bowel disease.
  • A physiatrist, a medical doctor who specializes in physical medicine and rehabilitation.
  • A physical therapist or rehabilitation specialist, who supervises stretching and exercise regimens.

Often, it is helpful to the doctors and the patient for one doctor to manage the complete treatment plan.

Can Ankylosing Spondylitis Be Cured?

There is no cure for ankylosing spondylitis, but some treatments relieve symptoms of the disorder and may possibly prevent its progression. In most cases, treatment involves a combination of medication, exercise, and selfhelp measures. In some cases, surgery may be used to repair some of the joint damage caused by the disease.

What Medications Are Used to Treat Ankylosing Spondylitis?

Several classes of medications are used to treat ankylosing spondylitis. Because there are many medication options, it’s important to work with your doctor to find the safest and most effective treatment plan for you. A treatment plan for ankylosing spondylitis will likely include one or more of the following:

Nonsteroidal Anti-Inflammatory Drugs (NSAIDs)

These drugs relieve pain and inflammation, and are commonly used to treat ankylosing spondylitis. Aspirin, ibuprofen, and naproxen are examples of NSAIDs.1 All NSAIDs work similarly by blocking substances called prostaglandins that contribute to inflammation and pain. However, each NSAID is a different chemical, and each has a slightly different effect on the body.

1 Warning: NSAIDs can cause stomach irritation or, less often, they can affect kidney function. The longer a person uses NSAIDs, the more likely he or she is to have side effects, ranging from mild to serious. Many other drugs cannot be taken when a patient is being treated with NSAIDs, because NSAIDs alter the way the body uses or eliminates these other drugs. Check with your health care provider or pharmacist before you take NSAIDs. Also, NSAIDs sometimes are associated with serious gastrointestinal problems, including ulcers, bleeding, and perforation of the stomach or intestine. People over age 65 and those with any history of ulcers or gastrointestinal bleeding should use NSAIDs with caution.

Some NSAIDs are available over the counter, but more than a dozen others, including a subclass called COX-2 inhibitors, are available only with a prescription.

All NSAIDs can have significant side effects, and for unknown reasons, some people seem to respond better to one NSAID than another. Anyone taking NSAIDs regularly should be monitored by a doctor.


These strong inflammation-fighting drugs are similar to the cortisone made by our bodies. If NSAIDs alone do not control inflammation in people with ankylosing spondylitis, doctors may inject corticosteroids directly into the affected joints to bring quick, but temporary relief. Injections may be given to the sacroiliac joint, hip joint, or knee joint, but are not given in the spine.

Disease-Modifying Antirheumatic Drugs (DMARDs)

These drugs work in different ways to control the disease process of ankylosing spondylitis. The most commonly used DMARD for ankylosing spondylitis is sulfasalazine, a drug that reduces inflammation without suppressing the immune system.

Biologic Agents

Members of this relatively new class of medications are genetically engineered to block proteins involved in the body’s inflammatory response. Four biologics— adalimumab, etanercept, golimumab, and infliximab—are approved by the Food and Drug Administration for treating ankylosing spondylitis. All four work by suppressing a protein called tumor necrosis factor-alpha (TNF-α), and are often effective for relieving symptoms when NSAIDs or other treatments are not. These drugs are taken by intravenous infusion or injection.

Will Diet and Exercise Help?

A healthy diet and exercise are good for everyone, but may be especially helpful if you have ankylosing spondylitis.

Although there is no specific diet for people with ankylosing spondylitis, maintaining a healthy weight is important for reducing stress on painful joints. In people with rheumatoid arthritis, another inflammatory joint disease, a diet high in omega-3 fatty acids (found in coldwater fish, flax seeds, and walnuts) has been shown to help in reducing joint inflammation. Although the usefulness of omega-3 fatty acids is not as well studied in people with ankylosing spondylitis, there is some evidence that omega-3 supplements could reduce disease activity in people with ankylosing spondylitis.

Exercise and stretching, when done carefully and increased gradually, may help painful, stiff joints.

  • Strengthening exercises, performed with weights or done by tightening muscles without moving the joints, build the muscles around painful joints to better support them. Exercises that don’t require joint movement can be done even when your joints are painful and inflamed.
  • Range-of-motion exercises improve movement and flexibility and reduce stiffness in the affected joint. If the spine is painful and/or inflamed, exercises to stretch and extend the back can be helpful in preventing long-term disability.

Many people with ankylosing spondylitis find it helpful to exercise in water.

Before beginning an exercise program, it’s important to speak with a health professional who can recommend appropriate exercises.

When Might Surgery Be Necessary, and How Can It Help?

If ankylosing spondylitis causes severe joint damage that makes it difficult to do your daily activities, total joint replacement may be an option. This involves removing the damaged joint and replacing it with a prosthesis made of metals, plastics, and/or ceramic materials. The most commonly replaced joints are the knee and hip.

In very rare cases, a procedure called osteotomy may be used to straighten a spine that has fused into a curved-forward position. This surgery involves cutting through the spine so that it can be realigned to a more vertical position. After the bones are realigned, hardware may be implanted to hold them in their new position while the spine heals.

Surgery to straighten the spine can only be done by a surgeon with significant experience in the procedure. Many doctors and surgeons consider the procedure high risk. This procedure is done more commonly in Europe than in the United States.

What Are Some Things I Can Do to Help Myself?

Aside from seeing your doctor regularly and following your prescribed treatment plan, staying active is probably the best thing you can do for ankylosing spondylitis. Regular exercise can help relieve pain, improve posture, and maintain flexibility. Before beginning an exercise program, speak with your doctor or physical therapist about designing a program that’s right for you.

Another important thing you can do for yourself is to practice good posture. A good test for posture is to check yourself in a mirror. First, stand with a full-length mirror to your side and, if possible, turn your head to look at your profile. Next, imagine you have dropped a weighted string from the top of your head to the soles of your feet. Where does the string fall? If your posture is good, it should pass through your earlobe, the front of your shoulder, the center of your hip, behind your kneecap, and in front of your anklebone. If you are not standing that way already, practice holding your body that way in front of a mirror until you know well how it feels. Practicing good posture can help you avoid some of the complications that can occur with ankylosing spondylitis.

What Is the Prognosis for People With Ankylosing Spondylitis?

The course of ankylosing spondylitis varies from person to person. Some people will have only mild episodes of back pain that come and go, while others will have chronic severe back pain. In almost all cases, the condition is characterized by acute, painful episodes and remissions, or periods of time where the pain lessens.

In the sacroiliac joints and spine, inflammation can cause pain and stiffness. Over time, bony outgrowths called syndesmophytes can develop that cause the vertebrae to grow together, or fuse. Fusion can also stiffen the rib cage, resulting in restricted lung capacity and restricted lung function.

A number of factors are associated with an ankylosing spondylitis prognosis. One study found that among people who had ankylosing spondylitis for at least 20 years, those who had physically demanding jobs, other health problems, or smoked had greater functional limitations from their disease. People with higher levels of education and a history of ankylosing spondylitis in the family tended to have less severe limitations from their disease.

A recent study supported by the NIAMS found that the likelihood of having severe joint damage increased with age at disease onset, and that men were twice as likely as women to be in that group. The study also found that current smokers were more than four times as likely to have severe damage as nonsmokers, and that having a genetic marker called DRB1*0801 seemed to protect against severe spine damage.

Research Highlights

In addition to the studies mentioned above, research has focused on finding the additional genes involved in the development of ankylosing spondylitis. In 2007, a large comprehensive genome-wide association scan led to the discovery of the genes ARTS1 and IL23R, which is bringing the scientific community closer to understanding ankylosing spondylitis. In addition, a 2010 study reported four genetic regions associated with ankylosing spondylitis risk, two of which encode for proteins that may play a role in ankylosing spondylitis susceptibility.

The IL23R gene plays a role in the immune system’s response to infection. ERAP1 (previously known as ARTS1) is involved in processing proteins in the cell into small “chunks” that can be seen—and fought—by the body’s immune system. Researchers believe the discovery could eventually lead to an understanding of the pathways that are involved in ankylosing spondylitis, and ways for doctors to inhibit or strengthen those pathways to better treat ankylosing spondylitis. In the near future, the finding could lead to a blood test to predict ankylosing spondylitis risk or aid in early diagnosis.

Scientists are also examining whether some of the newer drug therapies can stop the progression of this disorder and the disability that can occur. In the meantime, medication treatment and exercise are important for relieving the symptoms and enabling people to live well with the disorder.

Where Can I Find More Information About Ankylosing Spondylitis?

National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS)
Information Clearinghouse
National Institutes of Health

1 AMS Circle
Bethesda,  MD 20892-3675
Phone: 301-495-4484
Toll Free: 877-22-NIAMS (877-226-4267)
TTY: 301-565-2966
Fax: 301-718-6366

The NIAMS provides information about skin diseases; arthritis and rheumatic diseases; and bone, muscle, and joint diseases. It distributes patient and professional education materials and refers people to other sources of information. Additional information and updates can be found on the NIAMS Web site.

Other Resources

American College of Rheumatology (ACR)

Web site:

Arthritis Foundation

Web site:

Spondylitis Association of America (SAA)

Web site:

For additional contact information, visit the NIAMS Web site or call the NIAMS Information Clearinghouse.

Key Words

Biologics. A relatively new class of medications that are genetically engineered to block a protein involved in the body’s inflammatory response. Four biologics are approved by the Food and Drug Administration for treating ankylosing spondylitis. They work by blocking a protein called tumor necrosis factor-alpha (TNF-a) that helps drive inflammation.

Calcification. A process in which tissue becomes hardened as a result of calcium deposits. In ankylosing spondylitis, calcification in tissues around the spine can lead to loss of flexibility and forward curvature.

Corticosteroids. Powerful anti-inflammatory hormones made naturally in the body or manmade for use as medicine. In people with ankylosing spondylitis, corticosteroids may be injected to temporarily reduce inflammation and relieve pain.

COX-2 inhibitors. A relatively new class of nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) that are formulated to relieve pain and inflammation. Currently, there is just one COX-2 inhibitor on the market: celecoxib.

Gastroenterologist. A medical doctor who specializes in diagnosing and treating diseases of the digestive tract.

Ligaments. Tough bands of connective tissue that attach bones to each other, providing stability.

Magnetic resonance imaging (MRI). A procedure that provides high-resolution computerized images of internal body tissues. MRI uses a strong magnet that passes a force through the body to create these images.

Nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs). A class of medications available over the counter or with a prescription that ease pain and inflammation. Commonly used NSAIDs include aspirin, ibuprofen, and naproxen sodium.

Ophthalmologist. A medical doctor specializing in diagnosing and treating diseases of the eye.

Omega-3 fatty acids. A type of fatty acid found in fish and fish oils. Omega-3s have proven beneficial for decreasing inflammation and reducing the risk of cardiovascular disease in some people.

Osteotomy. A surgical procedure that involves cutting a bone to shorten it, lengthen it, or realign it. In rare cases, the bones of the spine may be cut and realigned to help straighten a spine that has fused in a curved-forward position due to ankylosing spondylitis.

Physiatrist. A medical doctor who specializes in nonsurgical treatment for injuries and illnesses that affect movement. Also called rehabilitation physician or rehabilitation medicine specialist.

Rheumatologist. A medical doctor who specializes in arthritis and other diseases of the bones, joints, and muscles.

Syndesmophyte. A bony growth attached to a ligament. Syndesmophytes between adjacent vertebrae in ankylosing spondylitis can cause the vertebrae to grow together, or fuse.

Tendons. Tough, fibrous cords that connect muscles to bones.

X ray. A procedure in which low-level radiation is passed through the body to produce a picture called a radiograph. X rays showing damage to the sacroiliac joints are used to help diagnose ankylosing spondylitis.


NIAMS gratefully acknowledges the assistance of the following individuals in the preparation and review of this booklet: Robert Colbert, M.D., Ph.D.; Lori Guthrie, R.N.-B.C., B.S.N., C.C.R.C.; and Michael Ward, M.D.; NIAMS, NIH; and Laurie M. Savage, Executive Director, Spondylitis Association of America, Van Nuys, CA.

The mission of the National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS), a part of the U.S. Department of Health and Human Services’ National Institutes of Health (NIH), is to support research into the causes, treatment, and prevention of arthritis and musculoskeletal and skin diseases; the training of basic and clinical scientists to carry out this research; and the dissemination of information on research progress in these diseases. The National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases Information Clearinghouse is a public service sponsored by the NIAMS that provides health information and information sources. Additional information can be found on the NIAMS Web site at Information on bone and its disorders can be obtained from the NIH Osteoporosis and Related Bone Diseases ~ National Resource Center by calling (toll free) 800–624–BONE (2663) or by visiting its Web site at

For Your Information

This booklet contains information about medications used to treat the health condition discussed here. When this booklet was printed, we included the most up-to-date (accurate) information available. Occasionally, new information on medication is released.

For updates and for any questions about any medications you are taking, please contact the U.S. Food and Drug Administration at

U.S. Food and Drug Administration

Web site:

For updates and questions about statistics, please contact

Centers for Disease Control and Prevention’s National Center for Health Statistics

Web site:

This booklet is not copyrighted. Readers are encouraged to duplicate and distribute as many copies as needed.

Additional copies of this booklet are available from:

National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS)
Information Clearinghouse
National Institutes of Health

1 AMS Circle
Bethesda,  MD 20892-3675
Phone: 301-495-4484
Toll Free: 877-22-NIAMS (877-226-4267)
TTY: 301-565-2966
Fax: 301-718-6366

NIH Publication No. 10–7609

Data from : National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases (NIAMS)
Information Clearinghouse
National Institutes of Health USA

ทำเนียบอายุแพทย์โรคข้อ และรายชื่อโรงพยาบาลที่รักษาโรคเกี่ยวกับรูมาโตจี (Rheumatology) ในประเทศไทย

ทำเนียบอายุแพทย์โรคข้อ และรายชื่อโรงพยาบาล*ที่รักษาโรคเกี่ยวกับรูมาโตจี (Rheumatology) ในประเทศไทย

Rheumatologists Namelist and Hospitals which have Rheumatologists in Thailand

* ลำดับตามชื่อโรงพยาบาลต้นสังกัด 

คลิกเพื่อดาวน์โหลด  Thai-rheumatologist


ข้อมูลจาก : สมาคมรูมาติสซั่มแห่งประเทศไทย

โรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ โดย น.พ.กิตติ โตเต็มโชคชัยการ ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล


 น.พ.กิตติ  โตเต็มโชคชัยการ
ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์
โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล

ในทางการแพทย์  สิ่งที่น่าสงสารหรือน่าเสียดายประการหนึ่งคือ การเห็นคนหนุ่มสาวที่กำลังเติบโตมีอนาคตที่ก้าวหน้าสดใสเจริญรุ่งเรืองรออยู่  ต้องมาเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรังหรือต้องพิการจากการเจ็บป่วย  ถ้าไม่นับความพิการที่เกิดจากการได้รับอุบัติเหตุต่าง ๆ  โรคข้ออักเสบเรื้อรังก็เป็นกลุ่มโรคหนึ่งที่ทำให้เกิดความพิการได้ในคนหนุ่มคนสาว  และในบรรดาโรคข้ออักเสบเรื้อรังที่มีอยู่หลาย ๆ โรค  มีอยู่กลุ่มโรคหนึ่งที่มีคนหนุ่มคนสาวจำนวนไม่น้อยที่โชคร้ายต้องมาป่วยเป็นโรคกลุ่มนี้  นั่นคือ กลุ่มโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ   ที่ภาษาทางการแพทย์เรียกว่ากลุ่มโรค “Spondyloarthropathy”   เหตุที่ผมอยากจะเขียนถึงกลุ่มโรคนี้ 

ประการแรกเนื่องจากตามสถิติแล้วมีคนที่ป่วยเป็นโรคข้ออักเสบในกลุ่มโรคนี้รวม ๆ กันประมาณร้อยละ 1-2 ของประชากร     นั่นหมายความว่าในประเทศไทยจะมีคนที่ป่วยเป็นโรคกลุ่มนี้ประมาณร่วมล้านคนได้   ซึ่งเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลย

ประการที่สองดังที่ได้กล่าวไปแล้วว่า  โรคนี้มักเกิดขึ้นกับคนหนุ่มคนสาวในช่วงวัยรุ่น  วัยเรียน  ถึงช่วงเริ่มทำงาน  ซึ่งคนเหล่านี้กำลังจะเป็นกำลังสำคัญของชาติบ้านเมืองในอนาคต   ทำให้ประเทศชาติต้องเสียกำลังคนที่สำคัญไปกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง 

ประการที่สาม  โรคกลุ่มนี้เป็นกลุ่มโรคที่มีอาการแสดงไม่เด่นชัดนักทำให้แพทย์ส่วนมากไม่ได้นึกถึงหรือไม่คุ้นเคย  ผู้ป่วยที่เป็นโรคกลุ่มนี้จึงมักจะไม่ได้รับการวินิจฉัยที่ถูกต้องตั้งแต่เนิ่น ๆ   ทำให้ได้รับการรักษาที่ถูกต้องล่าช้าไปจนบางรายได้รับความเจ็บป่วยทนทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลานานหรือจนถึงขึ้นเกิดความพิการขึ้น 

ประการที่สี่   เนื่องจากความที่ความรุนแรงของโรคกลุ่มนี้แตกต่างกันในผู้ป่วยแต่ละราย  บางรายเป็นไม่รุนแรง  บางรายเป็นรุนแรง  แพทย์ที่ทำการรักษาจึงต้องมีประสบการณ์ในการรักษาพอสมควร  จึงจะปรับการรักษาให้เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย  และติดตามการรักษาได้อย่างถูกต้อง    ประกอบกับการที่เป็นโรคข้ออักเสบเรื้อรังจึงต้องมีการติดตามและปรับเปลี่ยนการรักษาให้เหมาะสมกับโรคต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน  ดังนั้นแพทย์ที่ให้การรักษาจึงควรเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในการรักษาโรคข้อ เช่น แพทย์ในสาขารูมาโตโลจิส  เป็นต้น



การที่เรียกโรคกลุ่มนี้ซึ่งประกอบด้วยโรคหลายโรคที่มีข้ออักเสบเรื้อรังว่าโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ  เนื่องจากเกือบทุกโรคในกลุ่มนี้จะมีลักษณะที่คล้ายกัน  คือมีข้ออักเสบของข้อบริเวณแขนขา  ซึ่งส่วนมากจะเป็นข้อบริเวณขา  เช่น  ข้อเข่า  ข้อเท้า  มีอาการปวดบวมของข้อ  ร่วมกับการอักเสบของข้อบริเวณกระดูกสันหลัง   ทำให้มีอาการปวดหลัง   แต่บางรายก็ไม่ปวด  โรคในกลุ่มนี้มีหลายโรค เช่น โรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบ (Ankylosing spondylitis)  ซึ่งจะมีข้อกระดูกสันหลังอักเสบเป็นหลักแต่ก็มีข้อของขาหรือแขนอักเสบร่วมด้วยได้,  โรคข้ออักเสบสะเก็ดเงิน (Psoriatic arthritis)   ที่จะเกิดในผู้ป่วยที่เป็นโรคผิวหนังสะเก็ดเงิน (psoriasis) อยู่,  โรคข้ออักเสบรีแอคตีฟ (Reactive arthritis)  ที่เกิดมีการอักเสบของข้อต่าง ๆ หลังจากที่มีการติดเชื้อ, โรคข้ออักเสบที่เกิดร่วมกับลำไส้อักเสบ (Inflammatory bowel disease)  ซึ่งพบไม่บ่อยนักในบ้านเรา,  ถ้าลักษณะของโรคไม่เข้ากับโรคต่าง ๆ ที่กล่าวมาแล้วก็จัดเป็นโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบที่ยังแยกไม่ออก (undifferentiate spondyloarthropathy)  ซึ่งเป็นชนิดของโรคที่พบได้มากที่สุดในกลุ่มโรคนี้


ผู้ป่วยโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ จะมีอาการอย่างไร


  1. มีอาการปวดบวมข้อ  มักจะเป็นข้อเข่า หรือข้อเท้า  เป็น ๆ หาย ๆ  เป็นเวลานาน  มักจะเป็นข้อที่ไม่เกิดพร้อมกัน 2 ข้าง  เช่น บวมข้อเข่าซ้าย  แล้วมาปวดบวมข้อเท้าขวา  บางรายมีข้อบวมมาก มีน้ำในข้อปริมาณมากได้เนื่องจากการอักเสบ
  2. มีอาการปวดหลัง  มักจะปวดบริเวณกระดูกสันหลังส่วนล่าง ๆ แต่ถ้าเป็นมากอาจจะลุกลามขึ้นมาถึงกระดูกสันหลังส่วนบนหรือคอ  เมื่อเป็นนาน ๆ จะทำให้หลังแข็งหรือคอแข็ง  จะก้มตัวหรือขยับหันศีรษะได้ลำบาก
  3. มีเส้นเอ็นอักเสบ  มีอาการปวดบริเวณเส้นเอ็นของขาหรือเท้า เช่น เจ็บเอ็นร้อยหวายบริเวณส้นเท้าข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้ง 2 ข้าง  จะเจ็บมากขึ้นเวลาเดินหรือเอ็นฝ่าเท้าอักเสบ  เวลาเดินจะเจ็บบริเวณส้นเท้า  เวลาตื่นนอนตอนเช้าลุกจากที่นอนลงมายืนจะเจ็บฝ่าเท้าบริเวณส้นเท้ามาก   แต่พอก้าวเดินไปเดินมากลับปวดน้อยลง
  4. ปวดหลังหรือปวดตามข้อเวลาอยู่นิ่ง ๆ หรือนั่งนิ่ง ๆ นาน ๆ  พอจะเริ่มขยับจะปวดแต่พอขยับตัวไปแล้วจะปวดน้อยลง   เวลาตื่นนอนตอนเช้ามีปวดข้อ  ข้อฝืดแข็ง  ขยับลำบาก  แต่ถ้าขยับตัวไปมาเรื่อย ๆ จะไม่ค่อยปวด
  5. อาจมีตาแดงตาอักเสบ  หรือทางเดินปัสสาวะอักเสบบ่อย ๆ ร่วมด้วยได้
  6. มีนิ้วมือหรือนิ้วเท้าปวดบวมอักเสบทั้งนิ้ว 1-2 นิ้ว  ทำให้นิ้วบวมโตคล้ายไส้กรอก

อาการที่กล่าวมานี้อาจเกิดขึ้นทีละอาการ หรือเกิดร่วมกันพร้อม ๆ กันได้  ถ้ามีอาการเหล่านี้ร่วมกับรอยโรคที่ผิวหนังเป็นโรคสะเก็ดเงิน ก็จัดเป็นโรคข้ออักเสบสะเก็ดเงิน  ถ้ามีอาการดังกล่าวนี้เกิดขึ้นภายหลังการติดเชื้อ  เช่น  ท้องเดิน  ท้องเสีย หรือเจ็บคอ  ก็จัดเป็นโรคข้ออักเสบรีแอคติฟ เป็นต้น



ถ้าท่านมีอายุตั้งแต่เด็ก  วัยรุ่น  จนถึงวัยทำงานจนอายุประมาณ 40 ปี  ทั้งชายและหญิงแล้วมีอาการดังที่กล่าวมาแล้ว  มาเป็นระยะเวลาหนึ่ง เช่น 1-2 เดือน แล้วไปรับการรักษา กินยาแล้วอาการไม่ดีขึ้น  ให้สงสัยว่าอาจจะเป็นโรคกลุ่มนี้  ควรรีบไปพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคข้อ  แพทย์จะทำการซักถามประวัติ และตรวจร่างกาย  โดยเฉพาะตรวจข้อและข้อกระดูกสันหลังดู  ถ้าสงสัยก็จะทำการถ่ายภาพรังสี (x-ray)   บริเวณกระดูกสันหลังส่วนล่างดู  บางครั้งท่านอาจไม่มีอาการปวดหลัง  แต่การวินิจฉัยโรคกลุ่มนี้อาศัยการดูภาพถ่ายรังสีว่ามีความผิดปกติที่เข้าได้กับโรคกลุ่มนี้หรือไม่  นอกจากนี้อาจมีการตรวจเลือด  เพื่อแยกโรคข้ออื่นที่อาจมีอาการคล้ายคลึงกัน เช่น โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์  โรค เอส แอล อี  นอกจากนี้ยังอาจตรวจดูลักษณะทางพันธุกรรมที่ทำให้มีแนวโน้มสูงที่จะเป็นโรคนี้ที่เรียกการตรวจ HLA-B27  ซึ่งถ้าให้ผลบวก ก็หมายความว่าท่านมีโอกาสเป็นโรคกลุ่มนี้สูง       ในขณะเดียวกันถ้าท่านมีบุตร  บุตรของท่านก็อาจได้รับถ่ายทอดพันธุกรรมอันนี้ทำให้มีโอกาสเป็นโรคนี้ได้เช่นเดียวกัน

เนื่องจากโรคกลุ่มนี้ไม่มีการตรวจเลือดอะไรที่ระบุได้แน่ชัดว่าเป็นโรคกลุ่มนี้แน่   ดังนั้นจึงมีแพทย์จำนวนไม่น้อยที่ไม่ได้คิดถึง  และไม่ได้ให้การวินิจฉัยโรคกลุ่มนี้  ทำให้ผู้ป่วยมักจะไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องตั้งแต่ระยะแรก ๆ  มีผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยที่เสียเวลาและเสียเงินทองในการรักษาอาการปวดข้อ  ข้ออักเสบไปมาก     กว่าจะมาได้รับการรักษาที่ถูกต้อง  ดังนั้นขอให้คิดถึงโรคกลุ่มนี้ซึ่งเป็นโรคกลุ่มที่พบได้บ่อย  และรีบไปรับการรักษากับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคข้อ


โรคกลุ่มโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ   เกิดขึ้นได้อย่างไร

ในปัจจุบันนี้  ยังไม่ทราบแน่ชัดว่า โรคกลุ่มนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร  แต่จากการศึกษาพอจะทราบคร่าว ๆ ว่า โรคกลุ่มนี้เกิดขึ้นจากหลายปัจจัย  ประการที่สำคัญคือ ผู้ป่วยที่จะเป็นโรคนี้มักจะมีพันธุกรรมที่ทำให้มีโอกาสที่จะเกิดเป็นโรคได้  เช่น มีพันธุกรรมชนิดที่เรียก HLA-B27 ซึ่งได้รับถ่ายทอดมาแต่พ่อ แม่ หรือปู่ ย่า ตา ยายของผู้ป่วย  แต่พ่อแม่ของผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องเป็นโรคนี้  และการมีพันธุกรรมชนิดนี้ไม่ได้ทำให้ผู้ป่วยเป็นโรคนี้เสมอ   ต้องมีปัจจัยภายนอกมากระตุ้นให้เกิดโรคซึ่งปัจจัยที่มากระตุ้นนี้ยังไม่ทราบแน่ชัด  แต่มักจะเกี่ยวข้องกับการมีการติดเชื้อโรคบางอย่าง เช่น การติดเชื้อลำไส้อักเสบจากเชื้อแบคทีเรียบางชนิด  ทำให้มีอาการท้องเดินท้องเสีย  หรือการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ  หรือแม้กระทั่งหลอดลมอักเสบ  การติดเชื้อนี้ไม่เรื้อรังเมื่อได้รับการรักษาก็หาย  แต่การติดเชื้อครั้งนั้นดูเหมือนจะไปทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายผู้ป่วย  ทำให้ระบบภูมิคุ้มกันของผู้ป่วยเปลี่ยนไป  คล้ายกับจะมองว่าข้อหรือเส้นเอ็นของผู้ป่วยเองเป็นสิ่งแปลกปลอม  ทำให้เกิดการอักเสบเรื้อรังกับข้อและเส้นเอ็นของผู้ป่วยจนเกิดเป็นโรคขึ้น  และมีอาการต่าง ๆ ดังที่กล่าวไปแล้ว  เหตุที่เกิดโรคนี้ในช่วงวัยรุ่นหรือวัยหนุ่มสาว  เพราะช่วงเวลานี้ของคนเราเป็นช่วงที่ภูมิคุ้มกันของร่างกายคนเราแข็งแรงที่สุด  ดังนั้นการเกิดการอักเสบจากภูมิคุ้มกันก็รุนแรงที่สุดเช่นเดียวกัน

การรักษาโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ  ทำได้อย่างไร

เนื่องจากผู้ป่วยโรคข้อและข้อสันหลังอักเสบ  มีอาการปวดบวมข้อและเส้นเอ็นต่าง ๆ  อาการปวดนี้บางรายไม่รุนแรง  แต่บางรายก็ปวดรุนแรงมาก  และปวดเรื้อรังเป็นเวลานานจนได้รับความทุกข์ทรมาน  ดังนั้นการรักษาที่สำคัญประการแรกคือต้องได้รับยาต้านการอักเสบ  ซึ่งส่วนมากเป็นยาในกลุ่มยาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์  ที่มีประสิทธิภาพสูง  เช่นยา indomethacin  และอาจต้องใช้ต่อเนื่องกันไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง  เนื่องจากผู้ป่วยส่วนมากเป็นคนอายุน้อย  ดังน้นผลข้างเคียงของยากลุ่มนี้ต่อผู้ป่วยอาจไม่มากนัก  แต่ก็ต้องใช้อย่างระมัดระวัง  ต่อมาเนื่องจากโรคกลุ่มนี้เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของภูมิคุ้มกัน  ดังนั้นจึงต้องมียาที่จะปรับเปลี่ยนภูมิคุ้มกัน หรือปรับเปลี่ยนตัวโรค เช่น ยาซัลฟาซาลาซีน (sulfasalazine)  หรือยาเมโธรเทรกเซต (methotrexate)  ซึ่งต้องให้ต่อเนื่องกันไปเป็นระยะเวลานานเช่นเดียวกัน  ในปัจจุบันเนื่องจากมีผู้ป่วยที่มีการตอบสนองต่อยาปรับเปลี่ยนตัวโรคไม่ดีนัก  โดยเฉพาะผู้ป่วยที่มีข้อกระดูกสันหลังอักเสบ   จึงมีการนำยาในกลุ่มยาชีวภาพ (biologic agent) มาใช้รักษาโรคกลุ่มนี้โดยเฉพาะโรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบ (Ankylosing spondylitis)  และโรคข้ออักเสบสะเก็ดเงินอย่างได้ผล  เช่นยา กลุ่มยาต้านสาร tumor necrotic factor-TNF (anti-TNF)  ซึ่งออกฤทธิ์ต่อต้านสารจากระบบภูมิคุ้มกันที่ทำให้เกิดการอักเสบโดยตรง  ยากลุ่มนี้ถึงแม้จะมีประสิทธิภาพสูงมาก  และออกฤทธิ์เร็ว แต่เนื่องจากมีราคาแพงมาก  จึงมีการนำมาใช้ในบ้านเรา แต่ยังไม่แพร่หลายนัก

วิธีการรักษาโรคกลุ่มนี้ อีกประการหนึ่งที่สำคัญมากคือ  การทำกายภาพบำบัด  โดยเฉพาะการออกกำลังกาย เช่น การว่ายน้ำ  และการบริหารกล้ามเนื้อ  เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อหลังและข้อกระดูกสันหลัง  ป้องกันไม่ให้ข้อติดยึดและพิการ  การทำกายภาพบำบัดนี้ควรทำอย่างสม่ำเสมอ  และทำควบคู่กับการรักษาด้วยยาไปตลอดการรักษา  จะช่วยให้อาการของโรคดีขึ้น และอาจใช้ยาน้อยลงหรือสามารถหยุดยาได้เร็ว  นอกจากนี้สำหรับผู้ป่วยที่มีความพิการเกิดขึ้น  อาจมีความจำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัด เช่น ผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพก หรือผ่าตัดแก้ไขความพิการของกระดูกสันหลังที่จำเป็น

ข้อมูลจาก : ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล

โรคข้อและข้อกระดูกสันหลังอักเสบ โดย สมาคมรูมาติสซั่มแห่งประเทศไทย

โรคข้อและข้อกระดูกสันหลังอักเสบ (Spondyloarthropathies)

โรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบหมายถึงกลุ่มโรคที่มีการอักเสบของข้อกระดูกสันหลังและข้อรยางค์ (แขนและขา) ร่วมกับการอักเสบของปลายเอ็นส่วนที่ยึดติดกับกระดูก ซึ่งก่อให้เกิดอาการปวดตึงหลัง ปวดข้อของแขนหรือขา และเจ็บที่เอ็น นอกจากนี้ยังอาจมีอาการแสดงในระบบอื่นๆ เช่น ผื่นผิวหนัง ตาแดง ตามัว หรือท้องเสีย เป็นต้น

โรคที่อยู่ในกลุ่มนี้แบ่งออกเป็น 5 โรคได้แก่
1. โรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบชนิดติดยึด (ankylosing spondylitis)
2. โรคข้ออักเสบรีแอ๊คตีฟ (reactive arthritis)
3. โรคข้ออักเสบสะเก็ดเงิน (psoriatic arthritis)
4. โรคข้ออักเสบร่วมกับโรคลำไส้อักเสบ (enteropathic spondyloarthropathy)
5. โรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบที่ยังไม่ทราบชนิด (undifferentiated spondyloarthropathy)

สาเหตุที่แท้จริงยังไม่ทราบ อย่างไรก็ตามพบว่าสมาชิกของครอบครัวที่มีผู้ป่วยเป็นโรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบจะมีโอกาสเป็นโรคนี้มากขึ้น โดยมีความสัมพันธ์กับยีนชนิดหนึ่งที่เรียกว่า HLA-B27 ดังนั้นจึงเชื่อว่าปัจจัยทางพันธุกรรมหรือยีนที่ผิดปกติน่าจะเป็นสาเหตุที่สำคัญของโรคนี้

นอกจากนี้การติดเชื้อโรคบางชนิดเช่น เชื้อคลามัยเดียที่ทำให้เกิดการอักเสบของท่อปัสสาวะ หรือเชื้อโรคที่ทำให้เกิดท้องร่วงเช่น เชื้อซาโมเนลลา ก็สามารถกระตุ้นให้โรคข้ออักเสบรีแอ๊คตีฟกำเริบขึ้นได้ ดังนั้นปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะการติดเชื้อจึงเป็นสาเหตุที่สำคัญอีกประการหนึ่งที่มากระตุ้นให้เกิดโรคนี้ขึ้น

โรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบพบบ่อยในช่วงวัยรุ่นถึงวัยกลางคน โดยพบในผู้ชายบ่อยกว่าผู้หญิง 2-3 เท่า สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยเป็นโรคนี้จะมีโอกาสเป็นโรคมากขึ้นกว่าประชากรทั่วไป
โรคนี้พบบ่อยในประชากรของประเทศแถบขั้วโลกเหนือเช่น ชาวเอสกิโม และชาวอลาสกา รวมถึงชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือทางตะวันตก อุบัติการณ์ในประเทศไทยยังไม่ทราบแน่ชัดแต่คาดว่าน่าจะใกล้เคียงกับประเทศทางตะวันตก

การวินิจฉัยโรคจะอาศัยประวัติครอบครัว ร่วมกับอาการข้อและกระดูกสันหลังอักเสบของท่าน การถ่ายภาพเอกซเรย์ของกระดูกสันหลังและกระดูกเชิงกรานจะช่วยยืนยันการวินิจฉัยโรคได้ ส่วนการตรวจหายีน HLA-B27 ก็อาจช่วยในการประเมินปัจจัยเสี่ยงของโรคแต่ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจในผู้ป่วยทุกคน

ลักษณะอาการเด่นและมีความจำเพาะต่อโรคนี้ คืออาการปวดหรือตึงหลัง ซึ่งมักจะปวดที่บริเวณกระดูกสันหลังส่วนล่างและกระเบนเหน็บ โดยจะเป็นมากในช่วงตื่นนอนตอนเช้า อาการจะค่อยๆ ดีขึ้นในช่วงสายๆ หรือบ่ายๆ ผู้ป่วยที่เป็นโรคมานานอาจมีหินปูนเชื่อมกระดูกสันหลังให้ติดกันและทำให้ไม่สามารถก้มหรือหงายหลังได้อย่างเต็มที่

ผู้ป่วยอีกส่วนหนึ่งจะมีอาการปวดข้อและข้ออักเสบร่วมด้วย โดยพบบ่อยที่ข้อเข่า ข้อเท้า และข้อสะโพก บางรายอาจมีข้ออักเสบที่ข้อมือ ข้อศอก หรือข้อนิ้วมือ นอกจากนี้ยังอาจพบการอักเสบของปลายเอ็นตรงตำแหน่งที่ยึดเกาะกับกระดูก เช่น เอ็นร้อยหวาย และเอ็นฝ่าเท้าหรือส้นเท้า เป็นต้น
ผู้ป่วยบางรายอาจมีผื่นเป็นสะเก็ดที่ผิวหนัง เล็บผิดปกติ ท้องเสียเรื้อรัง ม่านตาอักเสบ เยื่อบุตาอักเสบ หรือลิ้นหัวใจรั่วร่วมด้วย อาการแสดงนอกข้อเหล่านี้มีประโยชน์ช่วยทำให้ทราบว่าผู้ป่วยเป็นโรคใดในกลุ่มโรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบนี้

การรักษาโรคในกลุ่มนี้จะมีความคล้ายคลึงกับโรคอื่นๆ ที่มีข้ออักเสบ โดยมีหลักการเบื้องต้นคือการออกกำลังกาย การทำกายภาพบำบัด และการใช้ข้ออย่างถูกวิธี ซึ่งจะช่วยให้ท่านสามารถทำกิจวัตรประจำวันได้เหมือนคนปกติ ผู้ป่วยที่มีอาการปวดข้อหรือมีอาการติดยึดของกระดูกสันหลังอย่างมากก็จำเป็นจะต้องใช้ยารักษาร่วมด้วย ส่วนการผ่าตัดมีความจำเป็นในผู้ป่วยบางรายที่มีความพิการของข้อหรือกระดูกสันหลังอย่างมากแล้ว

ยาที่ใช้รักษาโรคนี้มี 2 กลุ่มคือ

1. กลุ่มยาที่ช่วยบรรเทาอาการ ได้แก่ ยาที่มีฤทธิ์บรรเทาอาการอักเสบและเจ็บปวดที่ข้อ ได้แก่ ยาแก้ปวดและยาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สารเสตียรอยด์ (non-steroidal anti-inflammatory drugs, NSAIDs)

2. กลุ่มยาที่สามารถปรับเปลี่ยนการดำเนินโรคเพื่อทำให้โรคสงบ ในผู้ป่วยที่มีอาการเรื้อรังหรือรุนแรงแพทย์จะพิจารณาใช้ยาในกลุ่มนี้ซึ่งได้แก่ ยาเม็ทโธเทรกเซท (methotrexate) และยาซัลฟาซาลาซีน (sulfasalazine) ในระยะหลังได้มีการนำยาใหม่ๆ มาใช้รักษาโรคนี้ โดยเฉพาะกลุ่มยาชีวภาพซึ่งออกฤทธิ์ต้านการทำงานของสารทีเอ็นเอฟ (anti-TNF agents) อย่างไรก็ตามยาเหล่านี้มีราคาค่อนข้างสูงและยังทำให้เกิดผลข้างเคียงที่รุนแรงหลายอย่าง การใช้ยาดังกล่าวจึงควรอยู่ในดุลพินิจของแพทย์ผู้รักษาและจะต้องมีการติดตามการรักษาอย่างใกล้ชิด


ถึงแม้ว่าผู้ป่วยโรคนี้จะมีความเจ็บปวดจากการอักเสบของข้อ แต่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ก็สามารถดำรงชีวิตได้เช่นคนทั่วไป การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเป็นสิ่งจำเป็น เพราะจะช่วยเพิ่มสมรรถภาพการทำงานของร่างกายและลดความพิการของข้อและกระดูกสันหลังลงได้


โรคข้อและกระดูกสันหลังอักเสบเป็นโรคชนิดหนึ่งที่มีการอักเสบของข้อกระดูกสันหลังและข้อรยางค์ของแขนและขา ร่วมกับการอักเสบของปลายเอ็นส่วนที่ยึดติดกับกระดูก โดยที่ผู้ป่วยส่วนหนึ่งจะมีผื่นผิวหนัง เล็บผิดปกติ ท้องเสียเรื้อรัง ม่านตาอักเสบ เยื่อบุตาอักเสบ หรือลิ้นหัวใจรั่วร่วมด้วย

โรคนี้พบบ่อยในช่วงวัยรุ่นถึงวัยกลางคน โดยพบในผู้ชายบ่อยกว่าผู้หญิง 2-3 เท่า สมาชิกในครอบครัวของมีโอกาสเป็นโรคนี้มากขึ้นกว่าประชากรทั่วไป

การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ การทำกายภาพบำบัด และการใช้ข้ออย่างถูกวิธี ร่วมกับการใช้ยารักษาโรคจะช่วยให้ท่านสามารถทำกิจวัตรประจำวันและมีคุณภาพชีวิตดีเหมือนคนปกติ

ข้อมูลจาก: สมาคมรูมาติสซั่มแห่งประเทศไทย

Ankylosing Spondylitis and Undifferentiated Spondyloarthropathy


The spondyloarthropathies (SpAs) are a family of related disorders that includes ankylosing spondylitis (AS), reactive arthritis (ReA; also known as Reiter syndrome [RS]), psoriatic arthritis (PsA), spondyloarthropathy associated with inflammatory bowel disease (IBD), undifferentiated spondyloarthropathy (USpA), and, possibly, Whipple disease and Behçet disease. Ankylosing spondylitis, which literally means “inflamed spine growing together,” is the prototypical spondyloarthropathy.

Ankylosing spondylitis has been designated by various names, including rheumatoid spondylitis in the American literature, spondyloarthrite rhizomegalique in the French literature, and the eponyms Marie-Strümpell disease and von Bechterew disease.

The spondyloarthropathies are linked by common genetics (human leukocyte antigen [HLA] class-I gene, HLA-B27) and a common pathology (enthesitis). Ankylosing spondylitis was the first disease to be linked with an HLA gene (1973).[1, 2, 3] The first documented ankylosing spondylitis case was reported in 1691, although it may have been present in ancient Egyptians.

The family of spondyloarthropathies is included in the image below.

The family of spondyloarthropathies The family of spondyloarthropathies



The spondyloarthropathies are chronic inflammatory diseases that involve the sacroiliac joints, axial skeleton, and, to a lesser degree, peripheral joints and certain extra-articular organs, including the eyes, skin, and cardiovascular system. The etiology is unknown but involves the interaction of genetic and environmental factors.[4]

The spondyloarthropathies are associated strongly with HLA-B27, an HLA class-I gene. Several genotypic subtypes of HLA-B27 are associated with the spondyloarthropathies, with HLA-B*2705 having the strongest association. HLA-B*2702, *2703, *2704, and *2707 are also associated with ankylosing spondylitis.[5]HLA-B27 –restricted CD8+ (cytotoxic) T cells may play an important role in bacterial-related spondyloarthropathies such as reactive arthritis.[6]

Table 1. Association of Spondyloarthropathies With HLA-B27 (Open Table in a new window)

Population or Disease Entity HLA-B27 –Positive
Healthy whites 8%
Healthy African Americans 4%
Ankylosing spondylitis (whites) 92%
Ankylosing spondylitis (African Americans) 50%
Reactive arthritis 60-80%
Psoriasis associated with spondylitis 60%
IBD associated with spondylitis 60%
Isolated acute anterior uveitis 50%
Undifferentiated spondyloarthropathy 20-25%

The shared amino acid sequence between the antigen-binding region of HLA-B*2705 and nitrogenase from Klebsiella pneumoniae supports molecular mimicry as a possible mechanism for the induction of spondyloarthropathies in genetically susceptible hosts via an environmental stimulus, including bacteria in the gastrointestinal tract.[7]

The primary pathology of the spondyloarthropathies is enthesitis with chronic inflammation, including CD4+ and CD8+ T lymphocytes and macrophages. Cytokines, particularly tumor necrosis factor-α (TNF-α) and transforming growth factor-β (TGF-β), are also important in the inflammatory process by leading to fibrosis and ossification at sites of enthesitis.[8]

Animal models of spondyloarthropathy have been developed using transgenic technology. Transgenic rats expressing human HLA-B27 and β2 -microglobulin develop an illness similar to a spondyloarthropathy, with manifestations that include sacroiliitis, enthesitis, arthritis, skin and nail lesions, ocular inflammation, cardiac inflammation, and inflammation of the gastrointestinal and male genitourinary tracts.[9] The severity of the clinical disease correlates with the number of copies of HLA-B27 expressed in the transgenic animal. HLA-B27 –positive transgenic rats that are raised in a germ-free environment do not develop clinical disease. Once introduced into a regular environment (ie, non–germ-free) and exposed to bacteria, the rats develop clinical manifestations of spondyloarthropathy, suggesting an important interaction between genetic and environmental factors.[10, 11]




United States

The prevalence of ankylosing spondylitis is 0.1-0.2% overall but is higher in certain Native American populations and lower in African Americans.


Ankylosing spondylitis is the most prevalent of the classic spondyloarthropathies. Prevalence varies with the prevalence of the HLA-B27 gene, which increases with distance from the equator. Ankylosing spondylitis is more common in whites than in nonwhites. Prevalence is 0.1-1% of the general population,[12, 13, 14] with the highest prevalence in northern European countries and the lowest in sub-Saharan Africa.[5, 15] Approximately 1-2% of all people who are positive for HLA-B27 develop ankylosing spondylitis. This increases to 15-20% if they have a first-degree relative with ankylosing spondylitis.[16, 4] Prevalence data for undifferentiated spondyloarthropathy are scarce, although this disorder appears to be at least as common as ankylosing spondylitis, if not more so.[12] Its actual prevalence may be as high as 1-2% of the general population.


The outcome in patients with spondyloarthropathies, including ankylosing spondylitis, is generally good compared with a disease such as rheumatoid arthritis. Some patients have few, if any, symptoms. A significant portion of patients develop chronic progressive disease and develop disability due to spinal inflammation leading to fusion, often with thoracic kyphosis or erosive disease involving peripheral joints, especially the hips and shoulders. Patients with spinal fusion are prone to spinal fractures that may result in neurologic deficits. Most functional loss in ankylosing spondylitis occurs during the first 10 years of illness.[17]

In rare cases, patients with severe long-standing ankylosing spondylitis develop significant extra-articular manifestations such as cardiovascular disease, including cardiac conduction defects and aortic regurgitation; pulmonary fibrosis; neurologic sequelae (eg, cauda equina syndrome); or amyloidosis. Patients with severe long-standing ankylosing spondylitis have a greater risk of mortality than the general population.[17]

Undifferentiated spondyloarthropathy appears to carry a good-to-excellent prognosis, although some patients have chronic symptoms associated with functional disability. Erosive arthritis is very uncommon. Uveitis occasionally occurs and may be recurrent or chronic. Patients who develop sacroiliitis and spondylitis, by definition, have ankylosing spondylitis.[18, 19]


The prevalence of ankylosing spondylitis parallels the prevalence of HLA-B27 in the general population. The prevalence of HLA-B27 and ankylosing spondylitis is higher in whites and certain Native Americans than in African Americans, Asians, and other nonwhite ethnic groups.[5, 20]

Undifferentiated spondyloarthropathy is not associated as strongly with HLA-B27, although it is more prevalent in whites than in nonwhite ethnic groups.[19]


Ankylosing spondylitis, in general, is diagnosed more frequently in males. However, females may have milder or subclinical disease.

The male-to-female ratio of ankylosing spondylitis is 3:1.[16, 21]

The male-to-female ratio of undifferentiated spondyloarthropathy is 1:3.[19]


The age of onset of ankylosing spondylitis is usually from the late teens to age 40 years. Approximately 10%-20% of all patients have onset of symptoms before age 16 years. Onset in persons older than 50 years is unusual, although diagnosis of mild or asymptomatic disease may be made at a later age.[21]

There is often a significant delay in diagnosis, usually occurring several years after the onset of inflammatory rheumatic symptoms. In a study of German and Austrian patients with ankylosing spondylitis, the age of onset of disease symptoms was 25 years in HLA-B27 –positive and 28 years in HLA-B27 –negative patients, with a delay in diagnosis of 8.5 years in HLA-B27 –positive and 11.4 years in HLA-B27 –negative patients.[22] In a study of Turkish patients with ankylosing spondylitis, the age of onset of disease symptoms was 23 years, with a delay in diagnosis of 5.3 years in HLA-B27 –positive patients and 9.2 years in HLA-B27 –negative patients. Patients with inflammatory back pain or a positive family history of ankylosing spondylitis had a shorter diagnostic delay.[23]

Undifferentiated spondyloarthropathy is generally found in young to middle-aged adults but can develop from late childhood into the fifth decade of life.[19]

Ankylosing Spondylitis Animation




Video animation discussing how ankylosing spondylitis is diagnosed and treated. The animation clearly shows how the related inflammation affects the patient.

Video Transcript
Ankylosing Spondylitis is a condition that affects the joints and ligaments of the spine. The first sign of AS is usually inflammation of the sacroiliac joints.

The bones of the spine are connected by flexible ligaments and separated by cushioning discs, allowing you to bend and twist. Ankylosing Spondylitis can decrease the spine’s flexibility, and can eventually lead to total loss of mobility.

This process begins with the inflammation of the bone around the edges of the sacroiliac joints. After enough bone damage has occurred, the body deposits calcium around the damaged area. These calcium deposits spread to ligaments and discs between the vertebrae leading to fusion of the spine.

Although there is no cure for AS, medication, physical therapy, and exercise can improve your condition and relieve pain.

There are several potential complications associated with this procedure that should be discussed with a doctor prior to surgery.

Data from:

What is ankylosing spondylitis?

>>>What is ankylosing spondylitis?<<<

Spine inflammation

Ankylosing spondylitis (AS) is a painful, often progressive and potentially debilitating chronic inflammatory condition that tends to affect young people, mainly men, in their late teens and twenties.1 It is commonly referred to as arthritis of the spine.

What is ankylosing spondylitis 

AS initially begins with persistent lower back pain and stiffness which over time, become progressively worse, particularly at night as a result of local inflammation of the soft tissue supporting bone.1

The symptoms include:

  1. Slow or gradual onset of back pain and stiffness over weeks or months, rather than hours or days (seldom an acute back pain)
  2. Early-morning stiffness and back pain, wearing off or reducing during the day with movement
  3. Feeling better after exercise and feeling worse after rest
  4. Sleep disturbance due to pain, particularly second half of the night
  5. Arthritis, in large joints, especially the legs, together with pain in the joints of the lower back particularly at night or on waking
  6. Persistence of above symptoms for more than three months
  7. Fatigue
  8. Pain relieved for a time after a shower or bath
  9. Symptoms begin typically in late teens or 20’s
  10. Associated conditions:
  • Iritis (or uveitis) which is inflammation of part of the iris within the eye; and conjunctivitis which causes red, gritty and painful eyes
  • Inflammatory Bowel Syndrome (chronic inflammatory disease of the gut)Diagram to show what happens to the spine due to ankylosing spondylitisInflammation occurs where ligaments or tendons are attached to the bone causing damage at the site of attachment. When the healing process begins, new bone develops replacing the elastic tissue of the ligaments or tendons.1,2

    Recurrence of this inflammatory process leads to further new bone formation which gradually results in the restriction of joint movement. When these disease processes occur in the spine, irreversible damage is caused as the vertebrae (joints of the spine) become fused together.1,2

AS varies between individuals in the way it progresses and symptoms will differ in severity, however most patients will experience flare-ups of inflammation periodically. 2 Disease progression can lead to fusion of the spine; causing loss of mobility and loss of function. In advanced stages of the disease or severe cases that are left untreated, spinal mobility and flexibility may become so reduced that the patient becomes progressively stooped (bent-over) making it increasingly difficult for the individual to move freely and carry out their usual daily activities.2,3 AS can lead to decreased daily activity, loss of work productivity and reduced quality of life in those affected. 1

Peripheral inflammationAlthough AS is a form of arthritis which primarily affects the spine, other joints and organs of the body can also be affected such as the hips, shoulders, knees, eyes, lungs, bowel, skin, and heart.2 Up to 40 per cent of people with AS will at some point develop a severe inflammation inside one or both of their eyes, this is known as iritis or uveitis and it causes redness and blurred vision. 2,3

AS sometimes overlaps with other conditions including reactive arthritis, psoriasis and inflammatory bowel disease. These overlapping conditions exist under the umbrella term ‘spondyloarthritis’.3,4


1. Sieper J. et al. Ankylosing spondylitis: an overview. Ann Rheum Dis. 2002;61(Suppl III):iii8-iii18

2. National Ankylosing Spondylitis Society. Guidebook for `Patients: A Positive Response to Ankylosing Spondylitis. March 2007

3. Elyan M, Khan MA. Diagnosing Ankylosing Spondylitis. Rheum. 2006:33 (Suppl 78):12-23

4. Sieper J, Braun J. Clinician’s Manual on Ankylosing Spondylitis. London: Current Medicine Group.

>>>What causes ankylosing spondylitis?<<<

The cause of AS is poorly understood but it is believed that genetic, environmental, bacterial and immune-related factors may be involved.1 96 per cent of white western patients carry a protein called the human tissue leukocyte antigen B27 (HLA-B27) which is found on the surface of white blood cells suggesting that there is a genetic link.2

AS most commonly affects men, typically striking in their late teens and twenties, however anyone from either sex can be affected at any age.2

In Europe it is thought that approximately 1 in 200 people suffer from AS.4,5,6  However, the exact prevalence of AS is not known due to wide geographical variations seen within the population, prevalence estimates range from 0.1 to 1.4 per cent.1,4,6


1. Sieper J. et al. Ankylosing spondylitis: an overview. Ann Rheum Dis. 2002;61(Suppl III):iii8-iii18

2. National Ankylosing Spondylitis Society. Guidebook for `Patients: A Positive Response to Ankylosing Spondylitis. March 2007

4. Sieper J, Braun J. Clinician’s Manual on Ankylosing Spondylitis. London: Current Medicine Group.

5. Akkoc N, Khan MA. Overestimation of the prevalence of ankylosing spondylitis in the Berlin study: comment on the Braun article by Braun et al (letter). Arthritis Rheum. 2005;52:4048-9

6. Braun J. et al. Ankylosing spondylitis. Lancet 2007; 369:1379-90

>>>Getting a diagnosis<<<

It is important to get an accurate diagnosis early in the disease course. This is because AS progresses over time and so the earlier the condition is diagnosed and treated the better the outcome for the patient and their ability to continue with the activities they enjoy.3

Due to low awareness and poor recognition of AS, amongst both the general public and healthcare professionals, diagnosis may be delayed by

as much as eleven years after the initial onset of symptoms.3

If you think that you have some or all of the typical symptoms described here we recommend that next time you visit your primary care physician you print off the symptom checklist and discuss the symptoms that you are experiencing with them.

Print off the AS symptom checklist.

There is no direct test to diagnose AS. Your primary care physician is likely to carry out an examination of your back and possibly a pelvic x-ray, and either start treatment or refer you to a rheumatologist if AS is suspected or confirmed.2


2. National Ankylosing Spondylitis Society. Guidebook for `Patients: A Positive Response to Ankylosing Spondylitis. March 2007

3. Elyan M, Khan MA. Diagnosing Ankylosing Spondylitis. Rheum. 2006:33 (Suppl 78):12-23

>>>Treating ankylosing spondylitis<<<

Treating AS

There is no cure for AS however there are a number of treatment options available, as outlined below, to help reduce the pain and stiffness experienced by sufferers, thus improving general well-being.2

In addition to taking medication it is vital to maintain good posture and a regular exercise routine (e.g. swimming) as this will help prevent the spine from “stiffening up”. Physiotherapy is an important part of managing AS and can greatly influence the outcome of the condition.2

Anti-Inflammatory Drugs

In the first instance a primary care physician or rheumatologist may advise taking Non Steroidal Anti-Inflammatory Drugs (NSAIDs), such as ibuprofen, which can provide symptomatic relief by reducing pain and inflammation.1 Paracetamol is often suggested as an alternative treatment if sufferers experience side effects with NSAIDs.2

Disease-Modifying Anti-Rheumatic Drugs

In some AS patients, inflammation of joints excluding the spine (such as the hips, knees, or ankles) may develop.1 Inflammation in these joints may not respond to anti-inflammatory drugs alone and the addition of disease-modifying anti-rheumatic drugs (DMARDs) such as sulphasalazine or methotrexate may be considered.7These drugs arecommonly used to treat rheumatoid arthritis and affect the underlying disease process.


Biologics are a relatively new form of treatment which are similar to human or animal proteins, unlike other typical medicines which are made by combining chemicals. Biologics work by targeting the underlying inflammatory processes involved in conditions such as AS. Biologics have been demonstrated to be highly effective for the treatment of AS by reducing inflammation and improving spinal mobility in addition to slowing disease progression.1,7 Biologics are usually administered by injection.2

One class of biologics, known as TNF-inhibitors, works by blocking the inflammation caused by specific molecules in the immune system known as tumour necrosis factor (TNF).  TNF plays an important role in the inflammation process and patients with AS have increased levels of TNF in their body. Currently there are three TNF-inhibitor drugs which target TNF approved in Europe for the treatment of AS.4, 7

The route of treatment is assessed for each individual patient but is usually dependent on the severity of symptoms and the location of the inflammation (i.e. whether the inflammation is within the spine only or whether it is present in the peripheral joints outside the spine too).4


1. Sieper J. et al. Ankylosing spondylitis: an overview. Ann Rheum Dis. 2002;61(Suppl III):iii8-iii18

2. National Ankylosing Spondylitis Society. Guidebook for `Patients: A Positive Response to Ankylosing Spondylitis. March 2007

4. Sieper J, Braun J. Clinician’s Manual on Ankylosing Spondylitis. London: Current Medicine Group.

7. Braun J. et al. International ASAS consensus statement for the use of anti-tumour necrosis factor agents in patients with ankylosing spondylitis. Ann Rheum Dis. 2003;62:817–824

>>>Living with ankylosing spondylitis?<<<

If AS is well managed sufferers should be able to continue to carry out normal daily activities. However, some sufferers may have to cope with varying degrees of pain, sleep disturbance, sick leave and functional problems with everyday tasks such as driving.1 It is important to get an accurate diagnosis early in the disease course and start treatment before the condition progresses.


1. Sieper J. et al. Ankylosing spondylitis: an overview. Ann Rheum Dis. 2002;61(Suppl III):iii8-iii18

Download the information on this page.
Download the AS symptom checklist.

Data from:

Symptoms of ankylosing spondylitis

The symptoms of ankylosing spondylitis (AS) vary greatly from person to person, but they usually take a long time to develop. In some cases, symptoms can take three months to develop fully, although they can take several years.

The symptoms of ankylosing spondylitis usually start during early adulthood or in the later teenage years. The symptoms may come and go, and get better or worse over many years.

The main symptoms of ankylosing spondylitis are:

  • back pain and stiffness
  • buttock pain
  • inflammation (swelling) of the joints (arthritis)
  • painful inflammation where tendons or ligaments attach to bone (enthesitis)
  • fatigue (extreme tiredness)

If you have ankylosing spondylitis, you may not develop all of the symptoms listed above. The symptoms are explained in more detail below.

Back pain and stiffness

Back pain and stiffness are usually the main symptoms of ankylosing spondylitis. If you have ankylosing spondylitis you may find that:

  • your pain gets better with exercise but not with rest
  • your back is particularly stiff in the morning, lasting for more than 30 minutes after you start to move around
  • you wake up in the second half of the night with pain and stiffness
  • you have pain in your buttocks, which can sometimes be on one side and sometimes on the other


As well as causing symptoms in your back and spine, ankylosing spondylitis can cause arthritis in your hip, knee and other joints. The main symptoms associated with arthritis are:

  • pain on moving the joint
  • tenderness when the joint is examined
  • swelling
  • warmth in the affected area

See the Health A-Z topic about Arthritis for more information.


Enthesitis is painful inflammation where a bone is joined to:

  • a tendon (a tough cord of tissue that connects muscles to bones), or
  • a ligament (a band of tissue that connects bones to bones)

Common sites for enthesitis are:

  • at the top of the shin bone
  • behind the heel
  • under the heel
  • at the ends of the ribs

If your ribs are inflamed, you will feel chest pain, and you may find it difficult to expand your chest when breathing deeply.


Fatigue is a common symptom of untreated ankylosing spondylitis. It can make you feel tired and lacking in energy.

Data from:

 ankylosing spondylitis acupuncture

A rheumatologist is commonly the type of physician that will diagnose ankylosing spondylitis, since they are doctors who are specially trained in diagnosing and treating disorders that affect the joints, muscles, tendons, ligaments, connective tissue, and bones. A thorough physical exam including x-rays, individual medical history, and a family history of AS, as well as blood work including a test for HLA-B27 are factors in making a diagnosis.

Physical Exam
The overall points taken into account when making an AS diagnosis are:

  • Onset is usually under 35 years of age.
  • Pain persists for more than 3 months (i.e. it is chronic).
  • The back pain and stiffness worsen with immobility, especially at night and early morning.
  • The back pain and stiffness tend to ease with physical activity and exercise.
  • Positive response to NSAIDs (nonsteroidal anti-inflammatory drugs).

A physical examine will entail looking for sites of inflammation. Thus, your doctor will likely check for pain and tenderness along the back, pelvic bones, sacroiliac joints, chest and heels. During the exam, you doctor may also check for the limitation of spinal mobility in all directions and for any restriction of chest expansion.

Other symptoms and indicators are also taken into account including a history of iritis or uveitis (inflammation of the eye), a history of gastrointestinal infections (for example, the presence of Crohn’s Disease or ulcerative colitis), a family history of AS, as well as fatigue due to the presence of inflammation.

The Hallmark of AS & X-rays vs. MRI
The hallmark of AS is involvement of the sacroiliac (SI) joint (see figure to the upper right). The x-rays are supposed to show erosion typical of sacroiliitis. Sacroiliitis is the inflammation of the sacroiliac joints. Using conventional x-rays to detect this involvement can be problematic because it can take 7 to 10 years of disease progression for the changes in the SI joints to be serious enough to show up in conventional x-rays.

Another option is to use MRI to check for SI involvement, but currently there is no validated method for interpreting the results in regards to an AS diagnosis. Also, MRI can be cost prohibitive.

Blood Work & the HLA-B27 Test
First, HLA-B27 is a perfectly normal gene found in 8% of the caucasian population. Generally speaking, no more than 2% of people born with this gene will eventually get spondylitis.

Secondly, it is important to note that the HLA-B27 test is not a diagnostic test for AS. Also, the association between AS and HLA-B27 varies in different ethnic and racial groups. It can be a very strong indicator in that over 95% of people in the caucasion population who have AS test HLA-B27 positive. However, only 50% of African American patients with AS possess HLA-B27, and it is close to 80% among AS patients from Mediterranean countries.

Since there is no single blood test for AS, laboratory work may not be of much help. A simple ESR (erythrocyte sedimentation rate), also known as sed rate, is commonly an indicator of inflammation. However, less than 70% of people with AS have a raised ESR level.

Finally, there is no association with ankylosing spondylitis and rheumatoid factor (associated with rheumatoid arthritis) and antinuclear antibodies (associated with lupus).

Data from:

Most Common Symptoms
It is important to note that the course of ankylosing spondylitis varies greatly from person to person. So too can the onset of symptoms. Although symptoms usually start to appear in late adolescence or early adulthood (ages 17-35), the symptoms can occur in children or much later.

Typically, the first symptoms of AS are frequent pain and stiffness in the lower back and buttocks, which comes on gradually over the course of a few weeks or months. At first, discomfort may only be felt on one side, or alternate sides. The pain is usually dull and diffuse, rather than localized. This pain and stiffness is usually worse in the mornings and during the night, but may be improved by a warm shower or light exercise. Also, in the early stages of AS, there may be mild fever, loss of appetite and general discomfort. It is important to note that back pain from ankylosing spondylitis is inflammatory in nature and not mechanical. For more information on mechanical vs. inflammatory back pain, please click here.

The pain normally becomes persistent (chronic) and is felt on both sides, usually persisting for at least three months. Over the course of months or years, the stiffness and pain can spread up the spine and into the neck. Pain and tenderness spreading to the ribs, shoulder blades, hips, thighs and heels is possible as well.

Note that AS can present differently at onset in women than in men. Quoting Dr. Elaine Adams, “Women often present in a little more atypical fashion so it’s even harder to make the diagnoses in women.” For example, anecdotally we have heard from women with AS who have stated that their symptoms started in the neck rather than in the lower back.

Varying levels of fatigue may also result from the inflammation caused by AS. The body must expend energy to deal with the inflammation, thus causing fatigue. Also, mild to moderate anemia, which may also result from the inflammation, can contribute to an overall feeling of tiredness.

Other Symptoms
In a minority of individuals, the pain does not start in the lower back, but in a peripheral joint such as the hip, ankle, elbow, knee, heel or shoulder. This pain is commonly caused by enthesitis, which is the inflammation of the site where a ligament or tendon attaches to bone. Inflammation and pain in peripheral joints is more common in juveniles with AS. This can be confusing since, without the immediate presence of back pain, AS may look like some other form of arthritis.

Many people with AS also experience bowel inflammation, which may be associated with Crohn’s Disease or ulcerative colitis.

AS is often accompanied by iritis or uveitis (inflammation of the eyes). About one third of people with AS will experience inflammation of the eye at least once. Signs of iritis or uevitis are: Eye(s) becoming painful, watery, red and individuals may experience blurred vision and sensitivity to bright light. Click herefor more information on the complications of AS, including iritis/uveitis.

Advanced Symptoms
Advanced symptoms can be chronic, severe pain and stiffness in the back, spine and possibly peripheral joints, as well as lack of spinal mobility because of chronic inflammation and possible spinal fusion.

Data from:

The ‘growing pains’ that could cripple you for life

The ‘growing pains’ that could cripple you for life
UPDATED: 00:14 GMT, 30 November 2010

Paul Curry’s teenage years were blighted by what doctors insisted were growing pains. Not just the odd sharp stab or ache that many youngsters suffer, but attacks that were so severe he was often bedridden for days.
‘The pain was dull, gnawing deep inside both hips,’ says Paul, 28, from Durham. ‘It was excruciating.

‘The first time it happened I was 13 and mad about sport, particularly rugby. I assumed — as did my parents — it was growing pains or a sporting injury and so would go away.’

At risk: Young males are most likely to suffer from Ankylosing Spondylitis(AS), a progressive rheumatic disease that causes inflammation around joints

Unfortunately, over the next few years not only did the pain worsen, but the attacks became more frequent and lasted longer.

‘Sometimes I could cope by taking painkillers, but other times I’d be in bed for days, screaming with pain,’ says Paul.

Over the next few years, his parents took him to see his GP several times. He diagnosed growing pains and said it was ‘something Paul would grow out of’.

A consultant orthopaedic ­surgeon, to whom Paul was referred privately at the age of 16, then pronounced he was suffering from Sherman’s disease, a mild condition that causes a slight curvature of the upper spine.

‘He said that by the time I was 21 I’d have grown out of it. In the meantime, I was to keep taking painkillers,’ he says.

Sadly, Paul, from Durham, didn’t have Sherman’s disease, but Ankylosing Spondylitis (AS), a progressive rheumatic disease that causes inflammation around bone joints and ligaments.

Left untreated, this causes bone erosion, which stimulates the immune system into a healing process. This, in turn, produces an overgrowth of bone, which leads to the fusion of bones such as the spine and hips and eventually immobility. The damage is irreversible.

Some 400,000 Britons are affected by AS, with symptoms usually appearing between the ages of 25 and 34 — though ­teenagers and older people can be affected.

Unfortunately, like Paul, many sufferers are mis-diagnosed — with devastating consequences.

Today, at 28, Paul is racked with constant pain. The discs in the lower half of his spine have fused, as have his hip and pelvic joints.

Three vertebrae at the top of his neck are also affected and this once super-fit teenager counts himself lucky if he walks without using a stick.
At night, his joints stiffen and spasm and he is dependent on a daily dose of morphine.

Late diagnosis: Paul Curry’s crippling condition was not spotted until his 20s

Not surprisingly, in the past, the condition has left Paul feeling depressed.

‘I still get distressed about what might have been had I been properly diagnosed early on,’ says Paul who, after getting a degree in business management, had to move back in with his parents because he is often confined to bed for days at a time.

Despite spending thousands of pounds on specialists over the years, Paul wasn’t diagnosed until he was 26, when an astute physiotherapist recognised his symptoms and advised him to see a rheumatologist.

‘She examined me and said she was almost certain I had AS,’ says Paul.

‘Blood tests and an MRI scan confirmed this. It was a scary diagnosis, but an utter relief that at last I knew what I was dealing with.’

Shockingly, the average delay in diagnosing the condition is ten years, according to a survey for the National Ankylosing Spondylitis Society (NASS).

‘There is a lack of awareness of the condition and how to distinguish the symptoms from other causes such as back pain,’ says Dr Andrew Keat, consultant rheumatologist at Northwick Park Hospital, Harrow, Middlesex, and a specialist in AS.

‘Unfortunately, the very people who suffer most from the ­condition — young males — are also the ones who tend to be the most active,’ he says.

‘Therefore, it’s easy to write off their symptoms as being a sporting injury or even just growing pains.’

The main distinguishing ­symptom is inflammatory joint pain, which comes on slowly and usually occurs in the lower back or hips. Crucially, it improves with exercise and worsens with inactivity, meaning it’s often severe at night.

‘These symptoms should be a red light to your GP that ­inflammation is occurring,’ says Dr Keat. ‘If anti-inflammatories don’t help after a few weeks, the symptoms need further investigation by a rheumatologist.’
There is no one simple test, says Dr Keat.

‘We look at family history, symptoms, make a physical examination and take blood tests for signs of inflammation. X-rays rarely show the condition so an MRI scan is essential,’ he says.

Ironically, once the condition is diagnosed, treatment is ­usually effective — with anti-inflammatories such as ibuprofen and exercise, as movement discourages the fusion process.

Exercise can make a significant difference, as Liz Ledger proves. Now 28, she had severe hip pains from the age of 17; these were also blamed on growing pains.

‘I lost count of how many health professionals I saw,’ says Liz, a sales and marketing ­manager from Bristol.

However, she worked out that the pain receded when she ­exercised and over the years she has devised a routine that kept it manageable.

But by her mid-20s the pain was increasingly severe. Finally, in October 2007, she suffered a flare-up that left her bed-bound.

‘I dragged myself to the GP and insisted that I wasn’t ­leaving without a referral to a rheumatologist.’

An MRI scan and blood test confirmed AS; her first four ­vertebrae had fused and there were signs of fusion in the hips and pelvic joints.

Her condition is being managed by anti-inflammatories and pain-killers. She does cycle classes, body conditioning and gentle running six days a week.
‘It’s a commitment, but it means the difference between mobility and immobility,’ she says.

‘AS can be a devastating ­condition, but one positive thing is that the sufferer can actually help themselves,’ says Jane Skerrett of the NASS.

‘The earlier a patient gets on to a suitable exercise regimen the better.’
The charity has launched an exercise guide, developed by a rheumatologist and physiotherapists, that contains a full ­fitness programme as well as advice.

Despite his pain, Paul makes sure he always does gentle stretching and walking. And ­having recently married, he remains optimistic and is keen to start a family.

Liz, who was diagnosed earlier in the disease cycle, is also upbeat. ‘I recently completed a half-marathon,’ she says.

‘Now I’m back at work and have a social life. Exercise has given me control of this disease.’

Data from: