วิปัสสนาได้กุศลส่ง คนไข้มะเร็งเต้านม

thairath141010_02ผู้อำนวยการวิจัยแผนกวิทยาสังคม ของศูนย์โรคมะเร็งทอม เบเกอร์ เปิดเผยว่า ผู้รอดพ้นจากการเป็นมะเร็งเต้านม ที่นั่งกรรมฐาน จะได้รับกุศลผลบุญสนองกับตนเอง

คณะนักวิจัยได้พบว่า เทโลเมียร์ อันเป็นส่วนปลายของโครโมโซมของคนเหล่านี้ จะยังคงรักษาความยาวไว้ได้ ส่วนปลายนี้มีผลต่อการกำหนดอายุขัยของเซลล์

ผู้อำนวยการลินดา อี. คาร์ลสัน กล่าวว่า “เรารู้ว่าการนั่งสมาธิอย่างเคร่งครัด จะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ไม่แต่เพียงทางกายเท่านั้น หากยังพบหลักฐานเป็นครั้งแรกว่า ยังมีอิทธิพลอย่างสำคัญทางด้านชีววิทยาด้วย”

เขาได้ให้ผู้ป่วยที่หายจากมะเร็งเต้านมจำนวนหนึ่ง ฝึกนั่งวิปัสสนา ครั้งละ 90 นาที เป็นเวลา 2 เดือน และแนะนำให้ไปปฏิบัติด้วยตนเองที่บ้าน วันละ 45 นาทีอีกด้วย.

ที่มา : ไทยรัฐ 10 พฤศจิกายน 2557

 

Related article:

Meditation, support groups: Clear new evidence for mind-body connection demonstrated in study, researchers show

Date: November 3, 2014
Source: Alberta Health Services
Summary: For the first time, researchers have shown that practicing mindfulness meditation or being involved in a support group has a positive physical impact at the cellular level in breast cancer survivors.
For  the first time, researchers have shown that practising mindfulness meditation or being involved in a support group has a positive physical impact at the cellular level in breast cancer survivors.

A group working out of Alberta Health Services’ Tom Baker Cancer Centre and the University of Calgary Department of Oncology has demonstrated that telomeres — protein complexes at the end of chromosomes — maintain their length in breast cancer survivors who practise meditation or are involved in support groups, while they shorten in a comparison group without any intervention.

Although the disease-regulating properties of telomeres aren’t fully understood, shortened telomeres are associated with several disease states, as well as cell aging, while longer telomeres are thought to be protective against disease.

“We already know that psychosocial interventions like mindfulness meditation will help you feel better mentally, but now for the first time we have evidence that they can also influence key aspects of your biology,” says Dr. Linda E. Carlson, PhD, principal investigator and director of research in the Psychosocial Resources Department at the Tom Baker Cancer Centre.

“It was surprising that we could see any difference in telomere length at all over the three-month period studied,” says Dr. Carlson, who is also a U of C professor in the Faculty of Arts and the Cumming School of Medicine, and a member of the Southern Alberta Cancer Institute. “Further research is needed to better quantify these potential health benefits, but this is an exciting discovery that provides encouraging news.”

The study was published online in the journal Cancer.

A total of 88 breast cancer survivors who had completed their treatments for at least three months were involved for the duration of the study. The average age was 55 and most participants had ended treatment two years prior. To be eligible, they also had to be experiencing significant levels of emotional distress.

In the Mindfulness-Based Cancer Recovery group, participants attended eight weekly, 90-minute group sessions that provided instruction on mindfulness meditation and gentle Hatha yoga, with the goal of cultivating non-judgmental awareness of the present moment. Participants were also asked to practise meditation and yoga at home for 45 minutes daily.

In the Supportive Expressive Therapy group, participants met for 90 minutes weekly for 12 weeks and were encouraged to talk openly about their concerns and their feelings. The objectives were to build mutual support and to guide women in expressing a wide range of both difficult and positive emotions, rather than suppressing or repressing them.

The participants randomly placed in the control group attended one, six-hour stress management seminar.

All study participants had their blood analysed and telomere length measured before and after the interventions.

Scientists have shown a short-term effect of these interventions on telomere length compared to a control group, but it’s not known if the effects are lasting. Dr. Carlson says another avenue for further research is to see if the psychosocial interventions have a positive impact beyond the three months of the study period.

Allison McPherson was first diagnosed with breast cancer in 2008. When she joined the study, she was placed in the mindfulness-based cancer recovery group. Today, she says that experience has been life-changing.

“I was skeptical at first and thought it was a bunch of hocus-pocus,” says McPherson, who underwent a full year of chemotherapy and numerous surgeries. “But I now practise mindfulness throughout the day and it’s reminded me to become less reactive and kinder toward myself and others.”

Study participant Deanne David was also placed in the mindfulness group.

“Being part of this made a huge difference to me,” she says. “I think people involved in their own cancer journey would benefit from learning more about mindfulness and connecting with others who are going through the same things.”

Story Source:

The above story is based on materials provided by Alberta Health Services. Note: Materials may be edited for content and length.

Journal Reference:

  1. Linda E. Carlson, Tara L. Beattie, Janine Giese-Davis, Peter Faris, Rie Tamagawa, Laura J. Fick, Erin S. Degelman, Michael Speca. Mindfulness-based cancer recovery and supportive-expressive therapy maintain telomere length relative to controls in distressed breast cancer survivors. Cancer, 2014; DOI:10.1002/cncr.29063

SOURCE : www.sciencedaily.com

Advertisements

ทำสมาธิระงับวิตกกังวลซึมเศร้า

image140110_002นักวิจัยมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ สหรัฐฯ ศึกษาพบว่าการนั่งสมาธินานวันละครึ่งชั่วโมง อาจช่วยระงับความวิตกกังวล อาการซึมเศร้าและความเจ็บปวดลงได้

คณะนักวิจัยได้พบหลักฐานระดับปานกลางยืนยันเรื่องนี้ ในรายงานผลการศึกษาในเรื่องนี้ที่แล้วมา 47 เรื่องด้วยกัน

หัวหน้านักวิจัย ดร.มัธยะ โกยัล กล่าวว่า “คนหลายคนยังคิดว่า การนั่งสมาธิคือการนั่งอยู่นิ่งๆ โดยไม่ได้ทำอะไรเลย ซึ่งไม่จริง ที่จริงแล้วเป็นการฝึกจิตให้มีสติสัมปชัญญะมากขึ้น”

เมื่อ พ.ศ. 2550 เคยมีรายงานว่า คนชาวอเมริกัน เกิดความสนใจศึกษาเรื่องนี้มากประมาณร้อยละ 9 และในจำนวนนี้ มีอยู่ร้อยละ 1 ที่แจ้งว่าได้ใช้วิธีนี้ในการรักษาโรคหรือใช้เป็นยา

ในการศึกษาครั้งล่านี้ พวกเขาได้พบว่ามีผู้ปฏิบัติประมาณร้อยละ 5-10 รายงานว่าช่วยให้คลายความวิตกกังวลลงได้ และมีมากประมาณร้อยละ 10-20 กล่าวว่าทำให้คลายความซึมเศร้าลง เมื่อเทียบกับผู้ปฏิบัติตนแบบอื่น

อย่างไรก็ดี สำหรับผลดีในการช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ดร.มัธยะยอมรับว่ายังไม่อาจรู้ได้ว่าการนั่งสมาธิช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดแบบไหนลงได้มากที่สุด.

ที่มา: ไทยรัฐ 10 มกราคม 2557

.

Related Article:

.

image140110_001

Meditation may help with anxiety, depression and pain

07 Jan 2014

Using data from 47 earlier studies, researchers found moderate evidence to support the use of mindfulness meditation to treat those conditions. Meditation didn’t seem to affect mood, sleep or substance use.

“Many people have the idea that meditation means just sitting quietly and doing nothing,” wrote Dr. Madhav Goyal in an email to a news agency. “That is not true. It is an active training of the mind to increase awareness, and different meditation programs approach this in different ways.”

Goyal led the study at The Johns Hopkins University in Baltimore.

He and his colleagues write in JAMA Internal Medicine that meditation techniques emphasize mindfulness and concentration.

So-called mindfulness meditation is aimed at allowing the mind to pay attention to whatever thoughts enter it, such as sounds in the environment, without becoming too focused. Mantra meditation, on the other hand, involves focusing concentration on a particular word or sound.

Approximately 9 percent of people in US reported meditating in 2007, according to the National Institutes of Health. About 1 percent said they use meditation as some sort of treatment or medicine.

For the new report, the researchers searched several electronic databases that catalog medical research for trials that randomly assigned people with a certain condition – such as anxiety, pain or depression – to do meditation or another activity. These randomized controlled trials are considered the gold standard of medical research.

The researchers found 47 studies with over 3,500 participants that met their criteria.

After combining the data, Goyal said his team found between a 5 and 10 percent improvement in anxiety symptoms among people who took part in mindfulness meditation, compared to those who did another activity.

There was also about a 10 to 20 percent improvement in symptoms of depression among those who practiced mindfulness meditation, compared to the other group.

“This is similar to the effects that other studies have found for the use of antidepressants in similar populations,” Goyal said.

Mindfulness meditation was also tied to reduced pain. But Goyal said it’s hard to know what kind of pain may be most affected by meditation.

The benefits of meditation didn’t surpass what is typically associated with other treatments, such as drugs and exercise, for those conditions.

“As with many therapies, we try to get a moderate level of confidence that the therapy works before we prescribe it,” Goyal said. “If we have a high level of confidence, it is much better.”

But he noted that the researchers didn’t find anything more than moderate evidence of benefit from meditation for anxiety, depression and pain.

There was some suggestion that meditation may help improve stress and overall mental health, but the evidence supporting those findings was of low quality.

There was no clear evidence that meditation could influence positive mood, attention, substance use, eating habits, sleep or weight.

“Clinicians should be prepared to talk with their patients about the role that meditation programs could have in addressing psychological stress, particularly when symptoms are mild,” Goyal said.

Dr. Allan Goroll, who wrote an editorial accompanying the new study, told Reuters Health the analysis is an example of an area of much-needed scientific study, because many people make treatment decisions based on beliefs – not data.

“That is particularly the case with alternative and complimentary approaches to treating medical problems,” he said. “It ranges from taking vitamins to undergoing particular procedures for which the scientific evidence is very slim but people’s beliefs are very great.”

Goroll is professor at Harvard Medical School and Massachusetts General Hospital in Boston.

Goyal said people should remember that meditation was not conceived to treat any particular health problem.

“Rather, it is a path we travel on to increase our awareness and gain insight into our lives,” he wrote. “The best reason to meditate is to gain this insight. Improvements in health conditions are really a side benefit, and it’s best to think of them that way.”

(Agencies)

Latest News from Lifestyle News Desk

SOURCE : jagran.com

 

 

ออกกำลัง”สมอง” เพิ่ม”คุณภาพ”ให้ชีวิต

matichon130212_001ดร.ริชาร์ด เดวิดสัน นักประสาทวิทยา จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน-เมดิสัน สหรัฐอเมริกา ค้นพบข้อเท็จจริงที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าค้นพบมากว่าสองพันห้าร้อยปีก่อนหน้านี้ว่า สมองของคนเรานั้นไม่เพียงสามารถปรับปรุงขีดความสามารถในการทำงานให้ดีขึ้นได้ด้วยกระบวนการฝึก หากแต่ยังสามารถปรับเปลี่ยนเชิงโครงสร้างระบบประสาทของสมองไปในทางที่ดีได้ด้วยการฝึกฝนหรือการ “ออกกำลังสมอง” ดังกล่าวนั้น

ดร.เดวิดสัน พร้อมคณะผู้เชี่ยวชาญอีกจำนวนหนึ่งกล่าวไว้ในการสัมมนาที่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมานี้ว่า สมองของคนเราไม่ได้หยุดนิ่งเฉย แต่ปรับเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาไปตามประสบการณ์ของผู้เป็นเจ้าของสมองไปจนตลอดชีวิต อันที่จริงแม้หลังการเสียชีวิตแล้ว โครงสร้างของสมองก็ยังปรับเปลี่ยนไปอีกเป็นครั้งสุดท้ายในระยะเวลาสั้นๆ หลังการตาย ก่อนที่จะปิดสนิทไปตลอดกาล

ในวิชาการทางด้านประสาทวิทยา เรียกการปรับเปลี่ยนดังกล่าวนี้เอาไว้ว่า “นิวโรพลาสติซิตี้” ที่หมายถึงการเปลี่ยนรูปของระบบประสาทไปตามแรงที่กระทำต่อสมองนั้นๆ ซึ่งก็คือประสบการณ์ที่ผ่านมาและสั่งสมไว้ของคนเรานั่นเอง สิ่งที่บ่งชี้ถึงเรื่องนี้ก็คือเหตุผลของการที่เด็กๆ และวัยรุ่นสามารถเรียนรู้ “ภาษาที่สอง” หรือ “ท่วงทำนองและเครื่องดนตรี” ได้ดีกว่าผู้ใหญ่ที่โครงสร้างของระบบประสาทปรับเปลี่ยนไปมากแล้วตามกาลเวลานั่นเอง

แต่ปรากฏการณ์ “นิวโรพลาสติซิตี้” ก็เป็นเครื่องยืนยันได้เช่นกันว่า เราสามารถฝึกฝนเพื่อเปลี่ยนแปลงการทำงานและรูปแบบของสมองได้

 แอมิชิ จา นักประสาทวิทยาอีกคนจากมหาวิทยาลัยไมอามี ได้เรียนรู้ประสบการณ์ดังกล่าวนี้ด้วยตัวเองหลังจากเคยรับฟังการบรรยายของ ดร.เดวิดสัน ที่แนะนำให้ผู้ฟัง“ออกกำลังสมอง” ด้วยการนั่งสมาธิ

ศาสตราจารย์จาเปิดเผยว่า ในฐานะเป็นศาสตราจารย์หน้าใหม่ และเป็นคุณแม่มือใหม่พร้อมกันไป ทำให้ทั้งชีวิตส่วนตัวและหน้าที่การงานกลายเป็นแรงกดดันมหาศาลจนถึงกับก่อให้เกิดการมึนงง เฉยเฉื่อยชาไปเลย แต่เมื่อทดลองทำสมาธิตามคำแนะนำของ ดร.เดวิดสันไประยะหนึ่ง ไม่เพียงศาสตราจารย์จาจะสามารถเพิ่มการตื่นตัว ความฉับไวของสมองได้มากขึ้นเท่านั้น จากการตรวจสอบยังพบว่าสมองของตนเองมีการไหลเวียนของกระแสไฟฟ้าในรูปแบบที่เป็นทางบวกเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย ในเวลาเดียวกันกับที่อาการเครียดที่เกิดขึ้นลดระดับลงอย่างเห็นได้ชัด ส่งผลให้ศาสตราจารย์รายนี้หันมาศึกษาเพิ่มเติมทางด้านประสาทวิทยาในที่สุด

ดร.เดวิดสัน เคยใช้พระสงฆ์ที่ผ่านการบวชเรียน ฝึกจิต บำเพ็ญภาวนามาแล้วกลุ่มหนึ่งเป็นตัวอย่างเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของระบบประสาทของสมองดังกล่าวนี้ พบว่าระดับการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมของสมองขึ้นอยู่กับระดับของการฝึกฝนของพระสงฆ์แต่ละรูป และความต่างของวิธีการทำสมาธิที่แต่ละรูปใช้ แต่สามารถบ่งชี้ได้ชัดเจนถึงการเชื่อมโยงระหว่างการทำสมาธิกับระดับของขันติ ความอดทน อดกลั้นที่คนเรามีต่อสภาวะปัญหาและความเพียร หรือความมานะบากบั่นของแต่ละบุคคล

จากการศึกษาของ ดร.เดวิดสัน พบว่าการที่คนเราเกิด “ความรู้สึก” ค้างคา เป็นปฏิกิริยาต่อปัญหาหนึ่งปัญหาใดอยู่ยาวนานแม้ว่าปัญหาจะเกิดขึ้นนานแล้วก็ตามนั้น เป็นเพราะสมองในส่วนที่เรียกว่า “อไมกดาลา” (amygdala) ทำงานยืดเยื้อเกี่ยวกับเรื่องนั้นนั่นเอง การทำสมาธิเพื่อสร้างความตื่นตัวให้กับสมองหรือการเจริญสตินั้นช่วยฟื้นฟูการทำงานของอไมกดาลาให้กลับคืนสู่สภาวะปกติได้โดยเร็ว ยิ่งฝึกฝนนานมากเท่าใด การฟื้นสู่สภาพปกติก็ยิ่งเร็วมากขึ้นเท่านั้น

ข้อแนะนำเรื่องการ “ออกกำลังสมอง” ด้วยการฝึกสมาธิพื้นฐานง่ายๆ จากผู้เชี่ยวชาญ ก็คือ การพุ่งความสนใจของเราไปที่สิ่งหนึ่งสิ่งใดเพียงอย่างเดียว อย่างเช่นการทำสมาธิให้อยู่ที่ลมหายใจเข้าออก เมื่อเกิดวอกแวกก็ดึงจิตใจกลับมาที่ลมหายใจของเราให้ต่อเนื่องให้ได้

ที่มา : มติชนรายวัน12 กุมภาพันธ์ 2556

.

Related Article :

.

Mindfulness can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain's structure itself, neuroscientists are finding.CREDIT: Andrei Zarubaika, Shutterstock

Mindfulness can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain’s structure itself, neuroscientists are finding.
CREDIT: Andrei Zarubaika, Shutterstock

Exercising Your Brain May Improve Your Life

Wynne Parry, LiveScience Contributor
10 February 2013

NEW YORK — Throughout life, even shortly before death, the brain can remodel itself, responding to a person’s experiences. This phenomenon, known as neuroplasticity, offers a powerful tool to improve well-being, experts say.

“We now have evidence that engaging in pure mental training can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain’s structure itself,” Richard Davidson, a neuroscientist at the University of Wisconsin-Madison, told an audience at the New York Academy of Sciences on Thursday (Feb. 6) evening.

The brain’s plasticity does change over time, Davidson pointed out. For instance, young children have an easier time learning a second language or a musical instrument, he said.

Exercise for the mind

The idea of training the brain is not a radical one, said Amishi Jha, a neuroscientist at the University Miami and another panelist for the discussion.

“How many of you think engaging in certain kinds of physical activity will change the way the body works? Our cultural understanding now is that specific types of activity can alter the body in noticeable ways,” Jha said, adding that this cultural understanding may be shifting to incorporate the mind as well. [10 Easy Ways to Keep Your Mind Sharp]

The panel discussion focused on a particular type of exercise: the practice of mindfulness, which panelist Jon Kabat-Zinn, a clinical mindfulness expert at the University of Massachusetts Medical School, defined as awareness.

“Mindfulness is awareness that arises from paying attention in the present moment, nonjudgmentally,” Kabat-Zinn said.

Jha’s personal interest in mindfulness arose from stress. As a young professor and mother under pressure from her job and family life, she ground her teeth so much that it caused numbness, interfering with her ability to speak. Jha attended a presentation Davidson gave and was startled to hear him say meditation, which cultivates mindfulness, could promote a positive pattern of electrical activity in the brain.

“I was like, ‘I can’t believe he used that word [meditation] in this auditorium,'” she said. “I had never heard it in a scientific context.”

So, Jha began her own mindfulness practice, which not only reduced her stress level, but also inspired her to explore the topic as a neuroscientist.

Opening the door

There are many doors into mindfulness, said Kabat-Zinn. He gave two examples: A person can practice mindfulness by focusing on something, such as his or her own breath, and bringing his or her attention back to the breath when it begins to wander, Kabat-Zinn said.

It is also possible to practice awareness without choosing a particular object upon which to focus; however, “that turns out to be quite a challenging thing to do,” he said.

Cultivating mindfulness like this can help break harmful cycles, such as those that accompany depression, in which the mind continues to repeat the same negative thoughts.

“When you see you are not your thoughts or your emotions, then you have a whole different palette of ways to be,” Kabat-Zinn said.

Roots in the East

Many would say mindfulness as it is practiced in Western society has its roots in the East, in Buddhism, noted moderator Steve Paulsonof the public radio program “To the Best of Our Knowledge.”

“Is mindfulness a spiritual practice?” Paulson asked the panelists.

“For me, I don’t talk about spirituality, because I don’t know what spiritual means,” the University of Wisconsin’s Davidson said. “I think what we’re talking about is part of every human being’s innate capacity.”

Buddhist monks, whom Davidson has studied, provide a “sample of convenience,” a group of people who have all received the same training, an important consideration for research, he said.

The neuroscience

Brain scans of meditating people show different patterns of activity depending on the practitioner’s level of experience. These patterns also differ depending upon the type of meditation practice used, Davidson said. [Mind Games: 7 Reasons You Should Meditate]

Work in Davidson’s lab indicates a connection between meditation and resilience. A response to stress becomes problematic when someone perseverates, or has an emotional reaction long after the problem has ended. In the brain, this shows up as the prolonged activation of a region known as the amygdala.

Mindfulness can increase the speed of recovery in the amygdala, and the more hours of formal practice people have, the faster their amygdalas recover, the data indicate, Davidson said.

This panel was the last of a four-part series on consciousness, moderated by public radio host Paulson and presented by the Nour Foundation.

SOURCE : livescience.com

วิธีดูแลสุขภาพจิตให้สดใส

ท่ามกลางปัญหาสังคม ตลอดจนหน้าที่ การงาน ความเร่งรีบ แข่งขันในแต่ละวัน เป็นปัจจัยที่นำมาซึ่งความเครียด กดดัน และวิตกกังวลได้ง่าย การสร้างภูมิคุ้มกันให้จิตใจจึงสำคัญ เพื่อเตรียมรับมือกับปัญหาคุกคามจิตใจรูปแบบต่าง ๆ อย่างรู้เท่าทัน พร้อมเผชิญด้วยความเข้มแข็ง และมั่นใจ

โดย “การอ่านอย่างสม่ำเสมอ” เป็นหนึ่งในการพัฒนาสุขภาพจิตที่ดีวิธีหนึ่ง แถมเป็นสิ่งใกล้ตัวด้วย เพราะไม่เพียงความผ่อนคลายที่ได้รับเท่านั้น ยังอาจค้นพบแรงบันดาลใจ ตลอดจนความคิดสร้างสรรค์ มุมมองทางออกใหม่ ๆ ส่วน “การเขียน” อย่าง การบันทึกไดอารี่นั้น หลายคนอาจใช้เป็นช่องทางการระบายความรู้สึก หรือ อุปสรรคปัญหาที่พบในแต่ละวัน ก็เป็นแนวทางหนึ่งที่ช่วยบรรเทาความเครียด และความกดดันในใจได้ดี เมื่อความว้าวุ่นคลายลงแล้ว ทำให้มองปัญหาอย่างรอบคอบรอบด้านมากขึ้นด้วย

หรือ “การเรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ” อาจเริ่มง่าย ๆ จากเรื่องที่สนใจ เช่น การทำอาหาร ศึกษาภาษาต่างประเทศเพิ่มเติม เล่นกีฬา ปลูกต้นไม้ ฯลฯ ซึ่งการพยายามก้าวผ่านความท้าทายใหม่ ๆ นี้จนสำเร็จ ไม่เพียงความสุขในใจที่รู้สึกได้ แต่ยังก่อให้เกิดความภูมิใจ และรู้สึกดีกับตัวเองด้วย

นอกจากนั้น “การออกกำลังกายเป็นประจำ” อย่างน้อยสัปดาห์ละ 3 วัน วันละไม่ต่ำกว่า 30 นาที ช่วยเพิ่มออกซิเจนในเลือด ระบบหมุนเวียนโลหิตดีขึ้น เกี่ยวกับประเด็นนี้ เคยมีการศึกษาของแผนกจิตวิทยาจากต่างประเทศ ศึกษากลุ่มตัวอย่างเพศชาย ช่วงอายุวัยรุ่น พบว่า หลังการออกกำลังกาย มีการตอบสนองในด้านสมาธิ คิด และจดจำได้ดีกว่าผู้ที่ไม่ออกกำลังกาย ขณะเดียวกัน ยังดีต่อสุขภาพจิต โดยขณะออกกำลังกาย ร่างกายจะหลั่งสารเอ็นโดรฟิน ทำให้รู้สึกสดชื่น ช่วยลดความเครียด คลายกังวล แต่ที่สำคัญ ไม่ควรหักโหมจนเกินไป เนื่องจากอาจทำให้กล้ามเนื้อบาดเจ็บได้

ขณะที่ “การนั่งสมาธิ” ก็ถือเป็นทักษะฝึกใช้คลายเครียดที่น่าสนใจ ซึ่งมีงานวิจัยรองรับมาแล้วว่าปฏิบัติประจำช่วยป้องกันความเครียด ช่วยให้หายเร็วขึ้น หรือ ความเครียดส่งผลกับจิตใจน้อยลง.

ทีมเดลินิวส์ออนไลน์

 

ที่มา:เดลินิวส์ 5 กันยายน 2555

นั่งสมาธิใช้รักษาโรคทางกายได้ ตั้งแต่เป็นสิวจนถึงโรคสะเก็ดเงิน

นักวิทยาศาสตร์เมืองน้ำชาศึกษาพบว่า การนั่งสมาธิก็ช่วยบรรเทาอาการโรคทางกาย อย่างโรคผิวหนังต่าง ๆ ตั้งแต่สิวไปจนถึงโรคสะเก็ดเงินได้

คณะนักวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ได้ความรู้จากการศึกษา ผลการศึกษาเรื่องเก่า ๆ ว่า สามารถจะนำวิธีรักษาโรคทางจิตใจต่างๆ ตั้งแต่ การนั่งสมาธิ พฤติกรรมบำบัดกับการเปลี่ยนความคิด และการฝึกผ่อนคลายความเครียดมารักษาโรคทางกาย เช่น พวกโรคผิวหนัง อย่างโรคเรื้อนกวาง สิว โรคสะเก็ดเงิน และโรคด่างขาว พวกเขาลงความเห็นว่า การนำวิธีรักษาโรคทางจิตใจมาใช้ “ให้ประโยชน์อย่างแท้จริง”

นายกสมาคมแพทย์โรคผิวหนังอังกฤษกล่าวว่า เป็นที่ยอมรับว่าวิธีรักษาโรคทางจิตใจต่าง ๆ นั้น เป็นคุณประโยชน์ช่วยให้คนไข้คลายผลกระทบทางจิตใจที่เกิดจากโรคลงได้ และยังเป็นที่ปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรกว่า มันยังช่วยให้อาการต่าง ๆ ทางกายดีขึ้นได้อีกด้วย

นักวิจัยได้ให้ความเห็นว่า การนำเอาวิธีรักษาเหล่านั้นมาใช้ จะให้ผลดีที่สุด กับการทำให้คนไข้เปลี่ยนนิสัยใจคอเสียใหม่ไปได้เอง.

ที่มา: ไทยรัฐ  30 สิงหาคม 2555

.

read more:

Influence of a mindfulness meditation-based stress reduction intervention on rates of skin clearing in patients with moderate to severe psoriasis undergoing phototherapy (UVB) and photochemotherapy (PUVA).

data from: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9773769

จิตแพทย์ในนิวยอร์คผสานผสมจิตวิทยาสมัยใหม่กับการนั่งสมาธิเพื่อช่วยบำบัดคนไข้

ศาสตร์ด้านจิตวิทยาแห่งโลกตะวันตกกับเทคนิคทางด้านจิตวิญญานจากโลกตะวันออก กลายเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมอเมริกัน แม้ว่าศาสตร์ทั้งสองจะต่างกันคนละโลก

อดัม ฟิลิปส์

2 สิงหาคม 2555

สียงเทปบทสวดของพระทิเบตที่เปิดให้คนไข้ฟังขณะนั่งรอพบจิตแพทย์ในแมนฮัตตั้น ฟังแล้วเหมือนไม่ได้อยู่ที่นิวยอร์ค  ที่นี่เป็นสำนักงานใหญ่ของสถาบันนาลันดาเพื่อศาสตร์ด้านการทำสมาธิ (Nalanda Institute for Contemplative Science) จิตแพทย์ โจเซฟ โลอิซโซ ผู้อำนวยการสถาบันและผู้ก่อตั้ง เรียนจบปริญญาเอกด้านพุทธศาสนาศึกษา หนังสือเล่มใหม่ที่เขาเขียนชื่อ Sustainable Happiness หรือ ความสุขที่ยั่งยืน เสนอข้อมูลความรู้ที่เขาใช้เวลาหลายสิบปีในการวิจัยและบำบัดคนไข้ ด้วยการผสมผสานความรู้ด้านจิตวิทยาดั้งเดิม ประสาทวิทยาสมัยใหม่ กับพุทธศาสนา 

จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่ามนุษย์เราถูกสร้างให้ปรับตัวเข้ากับชีวิตในธรรมชาติ แต่อารยธรรมที่เราสร้างขึ้นกลายเป็นกรอบกำหนดให้ชีวิตมนุษย์ไม่เป็นไปตามธรรมชาติ เขาเชื่อว่านี่เป็นสาเหตุให้คนส่วนใหญ่เกิดความเครียด เขายกตัวอย่างกรณีความเครียดที่เกิดจากการทำงาน เจ้านายสั่งให้ส่งงานตามเวลากำหนดแต่คุณกังวลว่าอาจจะทำไม่เสร็จ เกิดอาการหายใจลำบาก เหงื่อออกที่มือ เกิดความเหนื่อยล้า

ความเครียดที่เกิดขึ้น ในระยะยาว นำไปสู่อาการซึมเศร้า อาการเครียดเรื้อรัง ความดันโลหิตสูงและโรคหัวใจ จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่า นี่ทำให้เขาผสมผสานการนั่งสมาธิและแนวทางการปฏิบัติในศาสนาพุทธเข้ากับการบำบัดรักษาผู้ป่วย การจดจ่อที่ลมหายใจเข้าออกและการเรียนรู้ที่จะควบคุมความคิด ความรู้สึก และความอยาก ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา ช่วยลดความเครียดลงได้และยังเป็นเทคนิคที่ช่วยการฝึกสมองเสียใหม่

จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่าหากเรามีสติ เราจะสามารถเข้าใจหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างได้ชัดเจนขึ้น ช่วยให้ตนเองกำจัดความเข้าใจผิดและควบคุมไม่ให้แสดงปฏิกริยาตอบสนองที่เกินเหตุต่อเหตุการณ์ต่างๆ เลือกที่จะมองข้ามสิ่งที่รบกวนจิตใจเหล่านั้น มองหาทางออกอย่างอื่น และพยามยามมองให้ทะลุปรุโปร่งว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ผู้เชี่ยวชาญคนนี้กล่าวว่า การนั่งสมาธิเป็นเทคนิคที่ช่วยสร้างความแข็งแกร่งทางจิตและสมองเพื่อช่วยให้คนเรามีความสุขและปลอดจากความเครียด

แนวทางบำบัดทางจิตแบบผสมผสานนี้ช่วยผู้ป่วยหลายคนของจิตแพทย์โลอิซโซมีอาการดีขึ้น รวมทั้งชายคนนี้ ผู้ป่วยคนนี้กล่าวกับผู้สื่อข่าววีโอเอว่า เขามีปัญหาโรคซึมเศร้า การบำบัดกับจิตแพทย์โลอิซโซช่วยให้เขาสามารถปรับตัวและเข้ากับคนอื่นรอบข้างได้ดีขึ้น

การฝึกจิตให้มีสติยังเป็นวิธีที่ได้ผลดีในการรักษาโรคอื่นๆด้วย ยกตัวอย่าง ในกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งเต้านม ที่โรคเข้าสู่ภาวะสงบ จิตแพทย์โลอิซโซ ได้ทำโครงการทดลองฝึกทำสมาธิและการพูดคุยแบบกลุ่มนานยี่สิบสัปดาห์แก่ผู้ป่วยหญิงหกสิบคนภาย

ภายหลังการฝึก ผู้เข้าร่วมโครงการเกือบทุกคนบอกว่ารู้สึกกังวลน้อยลงและมีความหวังในชีวิตมากขึ้น

และนั่นคือเป้าหมายของการสร้างความสุขที่ยั่งยืนตามแนวคิดของจิตแพทย์โจเซฟ โลอิซโซ่ ที่ผสมผสานจิตวิทยาแบบโลกตะวันตกกับการปฏิบัติทางจิตวิญญาณจากโลกตะวันออก

ที่มา: voathai.com

.

Related Link:

.

Psychiatrist incorporates Buddhist philosophy to heal patients

by Dava Castillo, All Voices, Jul 2, 2012

Buddhist philosophy and practice is incorporated into psychotherapty by Dr. Loizzo

New York, USA — In the practice and study of Buddhism, non-duality or wholeness is a binding philosophy and critical to achieving enlightenment. All beings are equal in wanting happiness and not wanting pain; therefore one should protect others as one protects the self. This is called “the exchange of self for others,” or mindfullness.

Joseph Loizzo, founder and director of The Nalanda Institute for Contemplative Science, has written a book called Sustainable Happiness in which he shares decades of research and clinical practice using traditional psychoanalysis, neuroscience and Buddhism in the practice of achieving wholeness.

“The main problem in our human condition has to do with the fact that our natures were adapted for life in the wild, and that because of civilization, we are living in very unnatural conditions,” says Loizzo, who believes this is the primary source of stress for most people. “The stress instincts are what prepare us to fight or fly or freeze sometimes in dangerous situations. But since civilization began to sort of take over our whole lives, these stress reactions are a less and less useful part of our makeup,” according to an interview with Voice of America.

Controlling involuntary responses in stressful situations result in shortness of breath, sweating, and adrenaline surges alerting the body it is in possible danger.

“And because really what is challenging us is not a predator, but is another human being,” he says, “whom we need to cooperate with and we need to negotiate with, essentially we become maladapted.”

Buddhist practices and philosophy have long been used for conflict resolution. Dr. Loizzo says by incorporating Buddhist techniques into his medical practice using meditation and breathing techniques, one can re-train the brain to control the body responses to reduce the stress which can lead to depression, chronic anxiety, hypertension and heart disease.

“The idea is that if you’re mindful, you are able to assess things more clearly, and you are able to catch the misperceptions and over-reactions as they occur and opt out of them and choose the alternative [and] to see what is happening to you. Meditation becomes sort of a teachable simple pragmatic system for strengthening the parts of our mind and our brain that we need to be healthy and happy.”

Personal story-telling

Australian aborigines have practiced story-telling for centuries. An adolescent experiences a rite of passage in which they create their own story by going on a “walkabout.” In this practice they trace the paths, or “songlines”, that their ancestors took, and imitate, in a fashion, their heroic deeds in order to build their own life rooted in tradition.

Personal story-telling is also one of the techniques Dr. Loizzo encourages. “That’s the way our minds work. Our minds produce stories and images. And so some of the skills we teach have to do with learning to tell ourselves more constructive stories that empower us and help us to build the life that we really want to live – not the one we are trying to survive, or are afraid of being stuck in forever.”

Such methods have been life-changing for many of Loizzo’s patients.

Depression was a major problem for me,” says one patient. “And through Dr. Loizzo’s support and our interaction I’ve been able to connect myself with other people and develop a network of people who support me in more meaningful relationships, things like that. It’s been a revolution in my life the way I think about myself and think about the world. I feel like I still have a long way to go but I’ve come a long way.”

Mindfulness techniques have been effective in other settings. For example, breast cancer patients whose disease has gone into remission often report PTSD-like symptoms long after treatment ends. Western medicine offers little to ease the continued fear and anxiety.

For a pilot study, Loizzo taught 60 women in a 20-week course that included meditation instruction and group discussions. Afterwards, most reported feeling less anxious and more hopeful about their lives. “Apart from curing and treating the disease, it’s important that we improve people’s quality of life.”

Combining Western psychotherapy with Eastern philosophy is the basis for Dr. Loizzo’s book and the direction of his practice.

Like the Australian Aborigines who, by singing the songs they created in walkabout, could navigate vast distances through the deserts of Australia’s interior, Loizzo’s patients are learning to navigate or “walkabout” in their own lives through meditation and creating constructive stories to empower them through daily living as well as in crises.

Data from : allvoices.com

.

See more video

.

Ajahn Mitsuo Gavesako – Breathing Meditation

How to Meditate on the Breath, developing Mindfulness. By Ajahn Mitsuo Gavesako (Japan) of Wat Sunandavanaram, Kanchanaburi, Thailand พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก วัดสุนันทวนาราม http://www.watpahsunan.org

.

The Power of Mindfulness & Compassion – Ajahn Brahm

.

Ajahn Brahm – Retreats

According to Ajahn Brahm, everyone deserves a ‘retreat’ – to pause mentally and physically. Retreating from the busyness of life leads to moments of silence, peace and contentment. This in turns helps to instill qualities that make one’s life more meaningful and fulfilled.

To quote from Ajahn’s book, Opening The Door of Your Heart,

“Grant yourself a moment of peace
and you will understand
how foolishly you have scurried about.”

So plan for yourself a retreat today.

.

Breath meditation Ajahn Brahm

ฝึกสมาธิชีวิตประจำวัน ลดทุกข์เพื่อสังคมสันติสุข

สมาธิกับการใช้ชีวิตประจำวันเป็นของคู่กันที่หลายคนละเลย โดยเฉพาะชีวิตคนเมือง ซึ่งปัจจุบันมีสถานที่เปิดอบรมการทำสมาธิหลายแห่ง ทั้งแบบสุดโต่งและการนำวิถีปัจจุบันมาผสมให้เข้ากันในการดำเนินชีวิต “หลักสูตรครูสมาธิ” ของ “วัดธรรมมงคล เถาบุญญนนท์วิหาร” สอนโดยพระธรรมมงคลญาณ (หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร) เป็นอีกแห่งที่ให้ความรู้ในการนำมาปรับใช้กับการดำเนินชีวิต

พระครูปลัดมงคลวัฒน์ ผู้อำนวยการสถาบันพลังจิตตานุภาพ และผู้ดูแลหลักสูตร มองว่า ปัจจุบันคนไทยมีปัญหาหลายสิ่ง จนเดือดร้อนทางจิตใจอย่างมาก จึงต้องหาที่พึ่ง หาความสงบ อย่างมีฝรั่งคนหนึ่งให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์ที่สวิตเซอร์แลนด์ถึงอาการนอนไม่หลับมานาน เป็นเพราะเขาคิดไม่หยุดจนทำให้จิตไม่มีเวลาหยุดพัก ด้วยโลกที่มันมีการแข่งขันสูงคนต้องคิดตลอดเวลา แต่พอลองมานั่งสมาธิ ฝรั่งคนนั้นพบว่าเขาเจอสวิตช์ที่ปิดความกังวลได้ หลังจากนั้นก็นอนหลับเป็นปกติ เมื่อค้นพบว่า การนั่งสมาธิเหมือนกับการปิดสวิตช์ให้กับจิตฟุ้งซ่านของตัวเอง

การสร้างสมาธิเหมือนกับฝนเม็ดเล็ก ๆ ที่ตกลงมา แม้เม็ดเล็กแต่ตกบ่อย ๆ เราเปียก ถ้าตกไม่หยุดก็จะมีน้ำมากมายมหาศาล เหมือนกับพลังจิตที่ค่อย ๆ สะสมมากขึ้นจนเกิดพลังศรัทธา พลังสติ พลังสมาธิ พลังปัญญา เมื่อมีมากจะไปกลบพลังที่ไม่ดีซึ่งมีน้อยให้หายไป

สมาธิมีอยู่ด้วยกันสองแบบคือ 1. สมาธิธรรมชาติ โดยจิตจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง อย่างคนที่จดจ่ออยู่กับการถ่ายภาพก็เป็นการทำสมาธิ แต่จะจดจ่อได้นานแค่ไหนนั้นเป็นเรื่องของแต่ละบุคคล การนอนถือเป็นสมาธิในแบบนี้ 2. สมาธิสร้างขึ้น เหมือนการเรียนหนังสือในห้องเรียน มีระบบเกิดการควบคุมการฝึกอย่างจริงจัง เป็นสิ่งจำเป็นอย่างมากสำหรับคนไทย เพราะหลายคนไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร แต่การเรียนในหลักสูตรก็เหมือนกับการมีผู้มีความรู้จัดระเบียบชั่วโมงเรียนไว้ให้แล้ว การมาเรียนอย่างต่อเนื่องและฝึกอยู่บ่อย ๆ จะทำให้จิตมีพลังควบคุมอารมณ์ของตนเองได้

โดยการฝึกสมาธิที่นี่เป็น แบบสัมมาสมาธิ ดำเนินตามมรรค 8 ของพระพุทธเจ้า ไม่ได้ทำแตกต่างจากที่พระพุทธเจ้า เคยปฏิบัติ ซึ่งหลายคนมีคำถามว่าเราจะรู้ได้อย่างไรว่าตำราที่เราอ่านมาเป็นแบบแผนที่พระพุทธเจ้าปฏิบัติ แต่แม้ว่าเราไม่รู้ว่าสิ่งนั้นจริงหรือเปล่า แต่อย่างน้อยเรามีแผนที่ เหมือนกับคนที่เดินทาง คนที่มีแผนที่กับคนที่ไม่มีแผนที่ คนไหนจะถึงจุดหมายได้ก่อนกัน

การสอนสมาธิของคนแต่ละวัยย่อมแตกต่างกัน อย่างเด็กจะทำสมาธิครั้งละ 5 นาที โดยช่วงเช้าก่อนเข้าเรียนทำสมาธิก่อนหนึ่งครั้ง พ่อช่วงบ่ายทานข้าวเสร็จเข้าห้องเรียนทำอีกหนึ่งครั้ง พอก่อนกลับบ้านทำอีกหนึ่งครั้ง ตกวันละ 15 นาที เหมือนกับการกินข้าวทุกวัน เราไม่รู้หรอกว่าเรากินไปทุกวันร่างกายเราโตขึ้นวันละเท่าไหร่ แต่เราโตมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะกินข้าวที่สะสมมาเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับการนั่งสมาธิ

ส่วนวัยรุ่นทำครั้งละ 15 นาที แต่ต้องมีกิจกรรมสันทนาการเข้ามาช่วยเพื่อจูงใจ ด้านผู้สูงอายุต้องสามารถเดินจงกรมและนั่งสมาธิได้ แต่ต้องให้รู้จักความพอดี ถ้าบางคนต้องการจุดหมายที่หลุดจากโลกก็เข้าไปในป่าบำเพ็ญเพียร แต่ถ้าต้องอยู่ในเมืองต้องปรับวิธีการสอนให้เป็นในระบบ เพราะบางคนแม้เข้าป่าแต่ก็เกิดความขี้เกียจ อย่างวันนี้ฝนตกก็นอนดีกว่าไม่ปฏิบัติ สุดท้ายแล้วเมื่อออกมาไม่ได้อะไรเลย เพราะควบคุมจิตใจตัวเองไว้ไม่ได้

หลักสูตรสมาธิตอนนี้มีคอร์สเรียน 6 เดือน และหลักสูตร 2 เดือน โดยผู้ที่จะมาเรียนคอร์ส 2 เดือนได้ต้องผ่านหลักสูตรพื้นฐาน 6 เดือนมาก่อน ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเรียน แต่ต้องซื้อตำราที่เป็นชีทในการเรียนเอง ทางวัดพยายามมุ่งเน้นสอนครู เพราะครูต้องสอนตัวเองก่อนถึงจะออกไปสอนคนอื่นได้ โดยครูที่สอนทางวัดจะถ่ายทอดความรู้ให้อย่างละเอียดเพื่อให้คนที่เรียนเกิดความมั่นใจ และนำไปถ่ายทอดให้ผู้เรียนได้อย่างเชื่อมั่น เพราะคำว่าครูในความหมายแปลว่า หนักแน่นในทางวิชาการ การประพฤติและปฏิบัติ เพื่อเป็นแบบอย่างให้แก่นักเรียนได้เห็น

สำหรับการประเมินหลักสูตร จิตใจของผู้เรียนเป็นการประเมินที่ดีที่สุด และมีการทำวิทยานิพนธ์ โดยใช้เวลา 2 ปี ทำการวิจัยตามหัวข้อกำหนดโดยต้องส่งข้อมูลมา 10 หน้ากระดาษ ขณะที่ก่อนจะจบหลักสูตรมีการอบรมบนดอย ไปเพื่อให้รู้หัวใจของการปฏิบัติที่เน้นย้ำการเป็นอยู่ที่เรียบง่าย กินง่าย นอนง่าย เพราะชีวิตคนต้องเดินทาง ถ้าคนไม่ฝึกจิตดี ๆ จะเกิดความฟุ้งซ่านนอนไม่หลับมัวแต่คิดโน่นนั่น แต่ถ้าคนฝึกจิตนอนที่ไหนก็นอนง่าย

“ตอนนี้หลักสูตรครูสมาธิรุ่น 6 เดือน ผ่านไปแล้ว 30 รุ่น ส่วนรุ่นที่เรียน 2 เดือน เพิ่งจบเป็นรุ่นแรก ตั้งเป้าอนาคตไว้ว่าอยากอบรมครูสมาธิให้มากที่สุด อย่างน้อยจังหวัดละ 1 สถาบัน ตอนนี้มีกระจายไปแล้ว 51 สาขา แต่ส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพฯ เราเชื่อว่าเมื่อคนในสังคมมีสมาธิมาก สังคมนั้นจะสงบและสันติสุข” พระครูปลัดมงคลวัฒน์ ทิ้งท้าย

ขณะที่ผู้เข้าอบรมครูสมาธิชั้นสูง รุ่น 1 ระยะเวลาเรียน 2 เดือน อย่าง อ.มีชัย ฤชุพันธุ์ ให้ความเห็นว่า สมาธิเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันของมนุษย์ แท้จริงไม่ไกลเกินจากปุถุชนธรรมดาจะทำตามแบบธรรมชาติได้ โดยใครได้แนวทางการทำสมาธิแล้วจะไปเรียนรู้เพิ่มเติมต่อไปก็ได้ แต่ถ้าใครได้นำมาใช้ในชีวิตประจำวันเพื่อพัฒนาตัวเองถือเป็นเรื่องดี

ส่วน คุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ มองการอบรมครั้งนี้ว่า ได้วิธีการเดินจงกรมและนั่งสมาธิอย่างเป็นระบบ หลวงพ่อท่านสอนสิ่งที่เป็นนามธรรม ด้วยการอธิบายให้เข้าใจได้ง่ายในเชิงหลักวิทยาศาสตร์ อย่างการบริกรรมก็คือการรวบรวมอารมณ์เป็นหนึ่งเดียวเพื่อให้จิตมีสมาธิ ก่อให้เกิดพลังจิตและกลายเป็นกระแสแห่งจิต เมื่อสะสมขึ้นจนมีพลังจะทำให้เรามีพลังในระดับที่สูงขึ้น

จากแต่ก่อนเราเป็นคนที่ขี้รำคาญ แต่พอมาฝึกสมาธิอารมณ์เหล่านั้นลดลง ยิ่งสติควบคู่ไปกับวิปัสสนาอย่างต่อเนื่อง จะทำให้จิตใจดีขึ้นมาก โดยสติจะวิ่งตามอารมณ์ได้ทัน ซึ่งการมาเรียนที่นี่หลวงพ่อได้จัดตารางเรียนช่วง 18.30–20.30 น. ซึ่งเป็นช่วงหลังเลิกงานพอดี พอเรียนเสร็จก็กลับบ้านไปทำการบ้านที่หลวงพ่อสั่งต่อ

ขณะที่ ดร.วิษณุ เครืองาม มองว่า การมาเรียนเหมือนหลวงพ่อได้หยิบสิ่งที่คว่ำอยู่ให้หงายออกมา สิ่งที่ไม่รู้ก็ได้รู้ อย่างสิ่งที่เข้าใจมาตลอดคือ การนั่งสมาธิยิ่งนานยิ่งดี แต่หลวงพ่อวิริยังค์ ท่านแนะนำว่าอาจจะโดนเหมือนท่านที่นั่งสมาธิตั้งแต่สองทุ่มจนถึงตีสอง หลวงปู่มั่นท่านมาตลบมุ้งไล่ให้ไปนอน เพราะเป็นการนั่งสมาธิที่เกินเลย

สิ่งที่เกิดการเปลี่ยนแปลงโดยส่วนตัวคือ เดิมเป็นคนนอนไม่หลับมา 10 ปี ต้องกินยานอนหลับอ่อน ๆ มาตลอด แต่พอมาเรียนลองนอนทำสมาธิอยู่ที่บ้านก็หลับไปเองโดยไม่ต้องใช้ยานอนหลับเหมือนแต่ก่อน ซึ่งตอนนี้ไม่ต้องกินยานอนหลับมาแล้วสองเดือนด้วยการทำสมาธิ

ดร.บวรศักดิ์ อุวรรณโณ ให้ความเห็นกับการอบรมครั้งนี้ว่า ทุกวันนี้โลกมีปัญหามาก ตัวเรามีปัญหามาก ความขุ่นมัวทางจิตส่งผลให้โรคภัยทางกายตามมา การทำสมาธิเป็นการทำจิตใจให้สงบขึ้น มนุษย์เราต้องอาศัยการเคลื่อนไหวร่างกาย การวิ่งทำให้เกิดกำลังแก่ร่างกาย แต่จิตตรงกันข้ามมีแต่กวัดแกว่งตลอดเวลาไม่มีการพัก

การนั่งสมาธิหลายที่มีกฎว่าต้องไปอยู่ที่นั่นหลาย ๆ วัน หรือห้ามพูดคุยกัน หรือกินข้าวเพียงสองมื้อ แต่พอกลับเข้ามาอยู่ในเมืองกลับไปเป็นคนเดิมลืมทุกอย่าง แต่การมาฝึกที่นี่หลวงพ่อได้นำการฝึกที่เหมาะสมกับสภาพชีวิตปัจจุบัน โดยเน้นการฝึกหนึ่งชั่วโมง และทฤษฎีหนึ่งชั่วโมง มุ่งเน้นให้ฝึกจนชินสามารถนำไปใช้ได้ในชีวิตประจำวัน

เมื่อจิตได้พักผ่อนจึงส่งผลให้ร่างกายดีขึ้น บางคนเป็นไมเกรนหรือภูมิแพ้บางชนิดพอมานั่งสมาธิดีขึ้น ขณะที่คนทำงานทำให้มีสมาธิการในทำงานดีขึ้น หรือเวลาโมโหสติจะตามทันทำให้เราลดความโมโหลง คนฝึกสมาธิมาก ๆ จะเกิดภวังค์ โดยการเกิดภวังค์จะเกิดได้ในช่วงการเกิด การนอน การตาย โดยเราเชื่อว่าคนที่ฝึกจนเกิดภวังค์ก่อนตายเมื่อคิดแต่เรื่องดี ๆ จะได้ไปในภพภูมิที่ดี

การฝึกสมาธิจึงเป็นอีกเรื่องสำคัญโดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ ซึ่งผู้ที่สอนเองต้องมีการปรับเปลี่ยนวิธีการเพื่อจูงใจ แต่ยังต้องคงไว้ซึ่งแก่นของธรรมะ.

สัมมาสมาธิคืออะไร

สัมมาสมาธิ แปลว่า สมาธิชอบ คือความตั้งใจมั่นโดยถูกทาง โดยการที่กุศลจิตมีอารมณ์เป็นอันเดียว ความตั้งมั่นแห่งกุศลจิตในอารมณ์อันใดอันหนึ่ง ไม่ฟุ้งซ่าน เข้าถึง ปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และ จตุตถฌาน จิตตั้งมั่นในฌานทั้ง 4 นี้ ส่วนอรูปฌาน ทั้ง 4 ท่านจัดเข้าในจตุตถฌาน ตามอารมณ์ที่อรูปฌานมีเจตสิกที่เข้ามาประกอบในจิต คือ อุเบกขาเจตสิกและเอกัคคตาเจตสิก เช่นเดียวกับ จตุตถฌาน

ลักษณะของสัมมาสมาธิ จิตสงัดแล้วจากกามทั้งหลาย สงัดแล้วจากกรรมที่เป็นอกุศลธรรมทั้งหลาย เข้าถึงปฐมฌาน ประกอบด้วยวิตกวิจาร มีปีติและสุขอันเกิดจากวิเวก เพราะความที่วิตกวิจารทั้งสองระงับลง เข้าถึงทุติยฌาน เป็นเครื่องผ่องใสแห่งใจในภายใน ให้สมาธิเป็นธรรมอันเอกผุดขึ้น ไม่มีวิตกวิจาร มีแต่ปีติและสุขอันเกิดจากสมาธิ เพราะความจางคลายไปแห่งปีติ เป็นผู้อยู่อุเบกขา มีสติและสัมปชัญญะ และเสวยสุขด้วยนามกาย มีสติ อยู่เป็นปกติสุข เข้าถึงตติยฌาน เพราะละสุขและทุกข์เสียได้ เพราะความดับไปแห่งโสมนัสและโทมนัสทั้งสอง เข้าถึงจตุตถฌาน ไม่มีทุกข์ ไม่มีสุข มีแต่ความที่สติเป็นธรรมชาติบริสุทธิ์เพราะอุเบกขา

“การสร้างสมาธิเหมือนกับฝนเม็ดเล็ก ๆ ที่ตกลงมา แม้เม็ดเล็กแต่ตกบ่อย ๆ เราเปียก ถ้าตกไม่หยุดก็จะมีน้ำมากมายมหาศาล เหมือนกับพลังจิตที่ค่อย ๆ สะสมมากขึ้น จนเกิดพลังศรัทธา พลังสติ พลังสมาธิ พลังปัญญา เมื่อมีมากจะไปกลบพลังที่ไม่ดีซึ่งมีน้อยให้หายไป”

ทีมวาไรตี้

ที่มา: เดลินิวส์ 2 สิงหาคม 2555

.

Related Link:

.

คลิกดูบทความอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

วัดธรรมมงคล เถาบุญญนนท์วิหาร โทรศัพท์ 0 2332 4145

สถาบันพลังจิตตานุภาพ  โทรศัพท์ 02-311-3903, 02-741-3552

.

เหนือความยากคือความง่าย โดย พระไพศาล วิสาโล

อตุล กูวานเด (Atul Guwande) ศัลยแพทย์ชาวอเมริกัน เล่าถึงคนไข้ผู้หนึ่งซึ่งมีเลือดออกมากระหว่างเข้ารับการผ่าตัดรักษาริดสีดวงทวารและนิ่วในกระเพาะปัสสาวะ แม้จะห้ามเลือดได้แต่ตับได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ไม่กี่วันต่อมาเขามีอาการทรุดหนักจนต้องย้ายเข้าห้องไอซียู เนื้อตัวสั่นเทา ไข้ขึ้นสูง หัวใจเต้นเร็วมาก และระดับออกซิเจนในเลือดลดต่ำ

ผลจากห้องแล็บพบว่าเขามีอาการตับวายและติดเชื้อ นอกจากนั้นถุงปัสสาวะที่ว่างเปล่ายังบ่งชี้ด้วยว่าไตของเขาก็วาย ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาความดันเลือดลดต่ำลง การหายใจแย่ลง และเขาเริ่มไม่รู้สึกตัว เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาทุกระบบรวมทั้งหัวใจกำลังจะหยุดทำงาน

ถึงตอนนี้แพทย์และพยาบาลระดมกำลังช่วยเขาอย่างสุดความสามารถ ท่อไม่น้อยกว่า ๓ ท่อถูกแทงเข้าไปในร่างกายของเขาทั้งที่คอ ข้อมือ และหน้าอก อุปกรณ์นานาชนิดรวมทั้งเครื่องช่วยหายใจและเครื่องฟอกไตถูกนำมาใช้อย่างเร่งด่วนเพื่อเพิ่มออกซิเจนในเลือดและรักษาความดันเลือดให้คงที่ รวมทั้งปรับสารต่าง ๆ ในร่างกายเช่นเกลือแร่ โดยเฉพาะโพแทสเซียมให้เป็นปรกติด้วย

ผ่านมาได้ ๑๐ วัน เขามีอาการดีขึ้น ความดันเลือดกลับมาเป็นปรกติ ไข้ลดลง ความต้องการออกซิเจนก็ลดลง แต่พอถึงวันที่ ๑๑ ขณะที่แพทย์เตรียมปลดเครื่องช่วยหายใจ จู่ ๆ เขาก็ไข้ขึ้นสูงอย่างเฉียบพลัน ความดันเลือดต่ำ ออกซิเจนในเลือดลดลง ร่างกายหนาวสั่น

แม้แต่แพทย์ก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาติดเชื้อแน่นอนแต่ไม่มีใครรู้ว่ามีสาเหตุจากอะไร เครื่องเอกซเรย์และเครื่องซีทีสแกนก็ตอบไม่ได้ แม้แพทย์จะให้ยาปฏิชีวนะไป ๔ ชนิด ไข้ก็ยังขึ้นสูง มีช่วงหนึ่งหัวใจเขาเต้นระรัว แพทย์ต้องช็อกหัวใจด้วยไฟฟ้าจนกลับมาเต้นเป็นจังหวะปรกติ

คณะพยาบาลใช้เวลาถึง ๒ วันกว่าจะรู้ว่าความผิดปรกติมาจากไหน สันนิษฐานได้ว่าท่อที่ใส่ไปในร่างกายเขาคงมีท่อใดท่อหนึ่งติดเชื้อ จึงมีการใส่ท่อใหม่แล้วเอาท่อเก่าไปเพาะเชื้อในห้องแล็บ หลังจากนั้น ๔๘ ชั่วโมงผลออกมาว่าทุกท่อล้วนติดเชื้อ การติดเชื้ออาจเริ่มต้นที่ท่อใดท่อหนึ่งก่อน อาจเกิดขึ้นตอนใส่ท่อเข้าไป จากนั้นเชื้อก็เข้าสู่กระแสเลือดและลามไปยังท่อที่เหลือ

จากประสบการณ์ของอตุล การติดเชื้อในท่อเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยมากจนถือเป็นเรื่องธรรมดา ในสหรัฐอเมริกามีการศึกษาพบว่า หากอยู่ในห้องไอซียูเกิน ๑๐ วัน ร้อยละ ๔ ของท่อที่ต่อเข้าไปในร่างกายผู้ป่วยจะมีการติดเชื้อ แม้ตัวเลขจะไม่สูงแต่ก็อาจทำให้ถึงตายได้ถึงร้อยละ ๒๘ นอกจากนั้นยังพบอีกว่าคนไข้ที่อาศัยเครื่องช่วยหายใจเกิน ๑๐ วัน ร้อยละ ๖ จะติดเชื้อที่ปอด ซึ่งทำให้ถึงตายได้ถึงร้อยละ ๔๐-๕๕ แต่คนไข้แต่ละคนไม่ได้อาศัยเฉพาะเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น หากยังต้องพึ่งพาอุปกรณ์อีกหลายอย่างซึ่งล้วนมีความเสี่ยงทั้งนั้น ดังนั้นเมื่อมองในภาพรวมแล้วประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยในห้องไอซียูลงเอยด้วยการป่วยด้วยโรคแทรกซ้อน และหากเกิดขึ้นแล้วโอกาสรอดมีน้อยมาก

การติดเชื้อจนถึงตายนั้นเป็นแค่หนึ่งในบรรดาปัญหานับร้อยนับพันที่เกิดขึ้นได้กับผู้ป่วยในห้องไอซียู โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงข้อเท็จจริงว่าวันหนึ่ง ๆ มีการดูแลรักษาหรือทำหัตถการกับคนไข้นับร้อยครั้ง (มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งเมื่อ ๑๐ ปีก่อน ระบุว่าคนไข้ในห้องไอซียูแต่ละคนต้องการการทำหัตถการโดยเฉลี่ย ๑๗๘ ครั้งต่อวัน มีตั้งแต่การให้ยาไปจนถึงการดูดเสมหะ) แต่ละครั้งก็มีความเสี่ยงทั้งนั้นหากมีอะไรผิดพลาด

ด้วยเหตุนี้การรักษาชีวิตผู้ป่วยในห้องไอซียูจึงเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย ยิ่งมีโรคใหม่ ๆ เกิดขึ้นขณะที่เทคโนโลยีก็มีความซับซ้อนมากขึ้น ย่อมทำให้การเยียวยารักษาคนไข้ในห้องไอซียูซับซ้อนตามมาด้วย (อย่าลืมว่า ๑๗๘ ครั้งเป็นตัวเลขเมื่อ ๑๐ ปีที่แล้ว ปัจจุบันอาจเพิ่มกว่า ๒๐๐ ครั้งแล้วก็ได้) เราจะทำอย่างไรเมื่อเผชิญกับความซับซ้อนอย่างนี้ สำหรับการแพทย์สมัยใหม่ วิธีการที่นิยมก็คือการเน้นความชำนาญเฉพาะทาง ด้วยเหตุนี้แพทย์เฉพาะทางจึงกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับการรักษาผู้ป่วยในภาวะวิกฤตในห้องไอซียู

อย่างไรก็ตาม อตุลชี้ว่าทุกวันนี้ความซับซ้อนในการรักษาเพิ่มขึ้นมากจนถึงจุดที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลีกเลี่ยงความผิดพลาดประจำวันได้ แม้จะอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์อภิผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง (superspecialist) ก็ตาม เพราะยิ่งมีขั้นตอนซับซ้อนมากขึ้น โอกาสที่จะเกิดปัญหาก็เพิ่มขึ้นตามมาด้วยจนเกินความสามารถของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะรับมือได้

กรณีผู้ป่วยที่เล่ามาข้างต้นเป็นตัวอย่างของปัญหาที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลากับคนไข้ทุกคนที่อยู่ในห้องไอซียูนานหลายวัน จะว่าไปแล้วการที่ท่อติดเชื้อนั้นไม่ใช่ปัญหาซับซ้อนพิสดารเลยเมื่อเทียบกับปัญหาอื่น ๆ อีกมากมายที่เกิดได้กับผู้ป่วยหนัก แต่กว่าจะรู้ว่ามันคือสาเหตุที่ทำให้ผู้ป่วยเกือบตายก็ใช้เวลานาน ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมื่อรู้แล้วจะป้องกันมิให้ปัญหานี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

ความพยายามจะแก้ปัญหานี้มีมานานแล้ว รวมทั้งการใช้วิทยาการล้ำยุคเพื่อจัดการกับเชื้อโรคที่แปดเปื้อนและพร้อมจู่โจมร่างกาย แต่ก็ไม่อาจแก้ปัญหานี้อย่างได้ผล จวบจนเมื่อแพทย์เฉพาะทางผู้หนึ่งได้เสนอวิธีที่ง่ายมาก โดยใช้กระดาษ ๑ แผ่นและปากกา ๑ ด้ามเท่านั้น

ปีเตอร์ โปรโนวอสต์ (Peter Pronovost) เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาผู้ป่วยวิกฤตในโรงพยาบาลจอห์นส์ฮอปกินส์ เขาได้ทำเช็กลิสต์หรือรายการขั้นตอนที่แพทย์จะต้องทำทั้งก่อนและหลังใส่ท่อให้ผู้ป่วย มีทั้งหมด ๕ ขั้นตอน คือ ๑.ล้างมือด้วยสบู่ฆ่าเชื้อ ๒.ทำความสะอาดผิวหนังผู้ป่วยด้วยยาฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซิดีน (chlorhexidine) ๓.เอาผ้าปลอดเชื้อคลุมร่างผู้ป่วยบริเวณที่จะทำหัตถการ ๔.สวมหน้ากาก หมวก เสื้อกาวน์ และถุงมือปลอดเชื้อ ๕.เมื่อใส่ท่อแล้วให้ทำแผลที่เกิดจากการใส่ท่อด้วยเทคนิคปราศจากเชื้อ สิ่งที่แพทย์ต้องทำคือตรวจสอบกับเช็กลิสต์นี้เพื่อให้แน่ใจว่าได้ทำทุกขั้นตอนจนครบ

วิธีนี้ง่ายมาก ไม่ต้องใช้สมองเลยก็ทำได้ อีกทั้งเป็นวิธีการที่รู้และสอนกันมานานหลายปีแล้ว ดังนั้นการนำเสนอวิธีนี้ให้แพทย์ทำจึงถูกมองว่าเป็นเรื่องปัญญาอ่อน แต่โปรโนวอสต์ยืนยันที่จะให้ทดลองใช้วิธีนี้ เขาได้ขอให้พยาบาลในห้องไอซียูสังเกตแพทย์ว่าได้ทำตามขั้นตอนดังกล่าวหรือไม่ หลังจากสังเกตอยู่ ๑ เดือนก็พบว่ามีผู้ป่วยถึง ๑ ใน ๓ ที่แพทย์ได้ข้ามขั้นตอนอย่างน้อย ๑ ขั้นตอน

เดือนต่อมาเขาได้ขอให้ผู้บริหารโรงพยาบาลออกคำสั่งอนุญาตให้พยาบาลท้วงแพทย์ได้หากพบว่าแพทย์ได้ข้ามขั้นตอนในเช็กลิสต์นั้น อีกทั้งพยาบาลยังมีหน้าที่ถามแพทย์ด้วยว่ามีท่อใดที่ควรถอดเพื่อไม่ให้ท่อถูกคาไว้นานเกินไป นี้เป็นเรื่องใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะพยาบาลมักไม่กล้าเตือนแพทย์ตรง ๆ อย่างไรก็ตามเขาบอกพยาบาลไปว่า หากแพทย์ไม่ฟังพยาบาล พยาบาลมีสิทธิ์ขอให้ฝ่ายบริหารเข้ามาแทรกแซงได้

โปรโนวอสต์และคณะได้ติดตามผลเป็นเวลา ๑ ปีเต็ม สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเหนือความคาดหมายจนแม้แต่เขาก็ไม่เชื่อว่ามันเป็นความจริง นั่นคือ อัตราการติดเชื้อจากท่อลดลงจากร้อยละ ๑๑ จนเหลือ ๐ ดังนั้นจึงทดลองทำอีก ๑๕ เดือน ปรากฏว่ามีผู้ป่วยติดเชื้อจากท่อแค่ ๒ รายเท่านั้น จากการคำนวณของเขา การทำเช็กลิสต์ช่วยป้องกันมิให้ผู้ป่วยติดเชื้อ ๔๓ ราย ป้องกันมิให้มีคนตาย ๘ คน และประหยัดเงินได้ถึง ๒ ล้านดอลลาร์

ความสำเร็จดังกล่าวทำให้เขาทำเช็กลิสต์อย่างอื่นอีก เช่นทำเช็กลิสต์เพื่อให้แน่ใจว่าพยาบาลไปตรวจคนไข้ที่มีปัญหาความเจ็บปวดทุก ๔ ชั่วโมงและให้ยาระงับปวดตรงเวลา วิธีนี้ช่วยให้คนไข้ที่ไม่ได้รับการบรรเทาความปวดลดลงจากร้อยละ ๔๑ เหลือร้อยละ ๓ นอกจากนั้นเขายังทำเช็กลิสต์สำหรับผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ เพื่อให้แน่ใจว่าเตียงคนไข้เอียงขึ้นอย่างน้อย ๓๐ องศา ช่วยมิให้เสลด น้ำลาย หรือเศษอาหารเข้าไปในหลอดลมเพื่อป้องกันการติดเชื้อที่ปอด รวมทั้งให้ยาลดการหลั่งกรดในกระเพาะอาหารเพื่อป้องกันโรคแผลในกระเพาะ ปรากฏว่าคนไข้ที่ไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้องลดลงจากร้อยละ ๗๐ เหลือร้อยละ ๔ การป่วยด้วยโรคปอดติดเชื้อลดลงถึง ๑ ใน ๔ คนตายลดลง ๒๑ คนเมื่อเทียบกับปีก่อน

การวิจัยพบว่าเพียงแค่แพทย์และพยาบาลในห้องไอซียูทำเช็กลิสต์ของตนว่าควรทำอะไรบ้างในแต่ละวัน การดูแลคนไข้จะมีคุณภาพดีขึ้นมาก ถึงขั้นว่าเพียงชั่วไม่กี่อาทิตย์ ระยะเวลาที่คนไข้อยู่ในห้องไอซียูลดลงถึงครึ่งหนึ่ง

ต่อมาเขาได้รับเชิญให้นำวิธีการนี้ไปใช้กับห้องไอซียูในรัฐมิชิแกน เพียง ๓ เดือนแรก การติดเชื้อในห้องไอซียูของทั้งรัฐลดลงร้อยละ ๖๖ ห้องไอซียูหลายแห่งซึ่งเคยมีการติดเชื้อถึง ๑ ใน ๔ ลดลงเหลือศูนย์ เมื่อทดลองครบ ๑๘ เดือน พบว่านอกจากจะป้องกันมิให้มีคนเสียชีวิตถึง ๑,๕๐๐ คนแล้ว ยังประหยัดเงินถึง ๑๗๕ ล้านดอลลาร์ ทั้งหมดนี้เพียงเพราะเช็กลิสต์ธรรมดา ๆ เท่านั้น

ไม่มีใครคาดคิดว่าปัญหาที่เกิดขึ้นกับโรงพยาบาลต่าง ๆ มาเป็นเวลานาน อย่างการติดเชื้อบริเวณท่อที่ใส่เข้าไปในร่างกายนั้นจะแก้ได้ด้วยวิธีง่าย ๆ แบบนี้ และเมื่อนำวิธีเช็กลิสต์ไปใช้กับการแก้ปัญหาอื่นที่ยืดเยื้อเรื้อรังมานาน ก็ลดความสูญเสียทั้งชีวิตและเงินทองไปได้มากมายเช่นกัน สิ่งที่น่าสนใจก็คือ วิธีการดังกล่าวมักถูกต่อต้านจากแพทย์และพยาบาล เหตุผลประการหนึ่งก็คือมันง่ายเกินไป บางคนถึงกับบอกว่ามันเป็นวิธีการที่ “งี่เง่า” เพราะสิ่งที่ระบุให้ทำในเช็กลิสต์นั้นเป็นเรื่องที่รู้กันดีอยู่แล้ว แต่เมื่อติดตามสังเกตกันจริง ๆ กลับพบว่าวิธีที่ว่าง่ายเหล่านี้กลับถูกละเลยหรือมองข้ามไป (เมื่อโปรโนวอสต์นำวิธีการนี้ไปใช้กับโรงพยาบาลในรัฐมิชิแกน ปัญหาหนึ่งที่พบคือมีห้องไอซียูไม่ถึง ๑ ใน ๓ ที่มีสบู่ฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซิดีน)

สิ่งง่าย ๆ มักถูกมองข้ามทั้ง ๆ ที่ก่อผลดีมากมาย ก็เพราะผู้คนมองว่าเป็นเรื่องหญ้าปากคอก หาไม่ก็ดูแคลนว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เรื่องเล็กน้อยนี้แหละที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ย้อนหลังไปเมื่อ ๑๗๐ ปีก่อนก็เคยมีเรื่องราวทำนองนี้เกิดขึ้น

ช่วงคริสต์ทศวรรษ ๑๘๔๐ โรงพยาบาลชั้นนำในยุโรปประสบปัญหาอย่างหนึ่งที่แก้ไม่ตก นั่นคือแม่ที่เพิ่งคลอดบุตรจำนวนไม่น้อยตายด้วยโรคชนิดหนึ่งซึ่งเรียกว่าไข้หลังคลอด (puerperal fever) หญิงที่มาคลอดบุตรที่โรงพยาบาลนั้น ทุกคนไม่มีความเจ็บป่วยมาก่อน แต่หลังคลอดบุตรได้ไม่นานก็เสียชีวิต ในโรงพยาบาลบางแห่งการอุบัติของโรคนี้สูงมาก กล่าวคือ ๑ ใน ๖ ของหญิงที่มาคลอดบุตรที่โรงพยาบาลตายด้วยโรคนี้

ไม่มีใครรู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร มีการสันนิษฐานต่าง ๆ นานา เช่น อากาศไม่ดี อาหารไม่ถูกสุขลักษณะ เครื่องแต่งกายของผู้หญิงรัดแน่นเกินไป แต่มีแพทย์หนุ่มผู้หนึ่งเห็นต่างออกไป อิกนาซ เซมเมลไวส์ (Ignaz Semmelweis) สังเกตว่า แม่ซึ่งคลอดที่บ้านนั้นมีโอกาสที่จะตายด้วยโรคนี้น้อยกว่าที่โรงพยาบาลของเขาในกรุงเวียนนาถึง ๖๐ เท่า ใช่แต่เท่านั้นแม่ซึ่งคลอดด้วยหมอตำแยในโรงพยาบาลก็ตายด้วยโรคนี้แค่ ๑ ใน ๓ ของแม่ที่ตายจากการทำคลอดด้วยแพทย์ในโรงพยาบาลเดียวกัน

วันหนึ่งเซมเมลไวส์ได้ข่าวว่าแพทย์ผู้หนึ่งถึงแก่กรรมกะทันหันหลังจากนำนักศึกษาแพทย์ผ่าศพได้ไม่กี่วันระหว่างที่ผ่าศพ มีดได้บาดมือเขา หลังจากนั้นเขาก็ป่วย อาการคล้ายกับแม่ที่ตายหลังคลอดคือมีไข้สูง และเมื่อชันสูตรศพก็พบว่ามีการอักเสบที่เยื่อหุ้มปอด เยื่อหุ้มสมอง เยื่อหุ้มหัวใจ และเยื่อบุช่องท้อง

กรณีดังกล่าวทำให้เขาพบคำตอบว่าแท้จริงแล้วไข้หลังคลอดนี้มาจากแพทย์นั่นเอง กล่าวคือสมัยนั้นเมื่อแพทย์ผ่าศพเสร็จมักจะตรงเข้าห้องผู้ป่วยเลย รวมทั้งทำคลอดโดยไม่ได้ล้างมือให้สะอาด (อย่าลืมว่าตอนนั้นเป็นช่วงก่อนที่ หลุยส์ ปาสเตอร์ จะพบว่าโรคติดต่อเกิดจากแบคทีเรีย) ดังนั้นเชื้อโรคจากศพ โดยเฉพาะศพที่ตายด้วยไข้หลังคลอดจึงติดมือแพทย์แล้วต่อไปยังหญิงที่มาคลอดบุตร นี้คือเหตุผลว่าทำไมหญิงที่ทำคลอดโดยหมอตำแยไม่ว่าที่บ้านหรือที่โรงพยาบาลจึงตายด้วยโรคนี้น้อยมาก

การค้นพบดังกล่าวทำให้เซมเมลไวส์เสนอให้แพทย์ทุกคนล้างมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อหลังผ่าศพและก่อนทำคลอด ปรากฏว่าหลังจากนั้นไม่นานอัตราการตายของผู้หญิงหลังคลอดในโรงพยาบาลของเขาลดเหลือไม่ถึงร้อยละ ๑ ในเวลา ๑๒ เดือนเขาช่วยชีวิตแม่ได้ถึง ๓๐๐ คนและทารก ๒๕๐ คน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเซมเมลไวส์ถูกต่อต้านมากเพียงใดจากแพทย์ เพราะการค้นพบของเขาชี้ชัดว่าสาเหตุการตายของแม่และเด็กนั้นเกิดจากแพทย์ มิใช่จากอะไรอื่น อีกทั้งยังเสนอให้ปรับพฤติกรรมของแพทย์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะแพทย์ก็เช่นเดียวกับผู้เชี่ยวชาญสาขาอื่น ๆ ที่มักเรียกร้องให้ผู้อื่นเป็นฝ่ายปรับเปลี่ยนพฤติกรรมมากกว่า

ไม่มีใครนึกว่าปัญหาร้ายแรงที่ยืดเยื้อเรื้อรังนั้นจะแก้ได้อย่างชะงัดด้วยวิธีง่าย ๆ เช่นนี้ นั่นก็เพราะผู้คนมักคิดซับซ้อน ยิ่งปัญหาร้ายแรงใหญ่โตมากเท่าใดก็ยิ่งต้องใช้วิธีการที่ซับซ้อน ทุ่มทุนด้วยทรัพยากรมากมาย ซึ่งมักหนีไม่พ้นการใช้เทคโนโลยีล้ำยุคพิสดารและราคาแพง แต่บ่อยครั้งเพียงแค่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมก็อาจแก้ปัญหาสำคัญได้มากมาย อตุลชี้ว่ามาถึงวันนี้วิธีการของโปรโนวอสต์ซึ่งกระตุ้นให้แพทย์หันมาใส่ใจกับการทำสิ่งง่าย ๆ ขั้นพื้นฐานอย่างครบถ้วนได้ช่วยชีวิตผู้คนมากกว่าที่นักวิทยาศาสตร์ในห้องทดลองคนใดจะทำได้ แต่ถึงกระนั้นความสำเร็จของเขากลับได้รับความสนใจจากวงการแพทย์หรือสื่อมวลชนน้อยกว่าความสำเร็จของนักวิทยาศาสตร์ที่พัฒนาเทคโนโลยีแปลกใหม่

ทำนองเดียวกับการช่วยชีวิตคนจากอุบัติเหตุบนท้องถนน เพียงแค่การออกกฎหมายและรณรงค์ให้ผู้ขับขี่ใช้หมวกกันน็อกเท่านั้นก็อาจลดจำนวนคนตายไปได้มาก นพ.วิทยา ชาติบัญชาชัย หัวหน้าศูนย์อุบัติเหตุและวิกฤตบำบัด โรงพยาบาลขอนแก่น เคยกล่าวว่า “ผมผ่าตัดไปตลอดชีวิต ยังช่วยชีวิตคนไม่ได้เท่ากับที่รณรงค์ (ให้สวมหมวกกันน็อก) ๖ เดือนเลย” แต่วิธีง่าย ๆ เหล่านี้ย่อมไม่มีวันได้รับความสนใจมากเท่ากับความสำเร็จในการผ่าสมองของผู้ที่ได้รับอุบัติเหตุอย่างหนักจนรอดตายได้

ว่ากันอย่างถึงที่สุดแล้วสาเหตุที่สิ่งง่าย ๆ กลับเกิดขึ้นได้ยาก ก็เพราะเราถูกฝึกมาให้คิดและทำอย่างซับซ้อน จนสิ่งง่าย ๆ กลายเป็นเรื่องยากขึ้นมา ระหว่างการทำกับไม่ทำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าการไม่ทำนั้นง่ายกว่า แต่ในชีวิตจริงผู้คนส่วนใหญ่กลับไม่อาจอยู่นิ่ง ๆ หรืออยู่เฉย ๆ ได้ (แม้ไม่ต้องทำมาหากินเลยก็ตาม) ต่างดิ้นรนทำอะไรต่ออะไรมากมาย ทั้ง ๆ ที่ทำแล้วก็ใช่ว่าจะมีความสุข กลับกลายเป็นการหาเรื่องใส่ตัวด้วยซ้ำ เพราะเหตุนี้ผู้คนจึงกลัวการนั่งสมาธิเป็นอย่างยิ่ง ทั้ง ๆ ที่ไม่ต้องทำอะไรเพียงแต่นั่งนิ่ง ๆ และดูลมหายใจเฉย ๆ เท่านั้น แม้แต่คนที่พาตนมานั่งสมาธิได้แล้วก็ตาม ก็ยังมีปัญหาอีกเพราะพยายามเข้าไปจัดการกับความคิดปรุงแต่งไม่หยุดหย่อน แทนที่จะดูมันเฉย ๆ ทั้ง ๆ ที่การดูเฉย ๆ โดยไม่ต้องทำอะไรกับมันนั้นเป็นเรื่องง่ายแสนง่าย แต่คนส่วนใหญ่ทำไม่ได้และไม่ยอมทำเพราะถูกฝึกมาให้ทำอะไรต่ออะไรมากมายจนอยู่เฉย ๆ หรือทำใจเฉย ๆ ไม่ได้ จะยอมอยู่เฉยได้ก็ต่อเมื่อมองว่านั่นเป็น “การกระทำ” อย่างหนึ่ง

เมื่อขึ้นสูงแล้วจะกลับคืนสู่สามัญย่อมทำได้ยาก แต่สามัญธรรมดานี้แหละที่สำคัญอย่างยิ่ง ปัญหาของชีวิตและโลกมักเกิดขึ้นเพราะเรารังเกียจสิ่งสามัญ ง่าย ๆ พื้น ๆ และเมื่อเห็นปัญหาแล้วมักแสวงหาทางออกด้วยวิธีการที่ซับซ้อน ทั้ง ๆ ที่วิธีการง่าย ๆ ก็มีอยู่

มีนิทานเรื่องหนึ่งค่อนข้างแพร่หลาย เป็นเรื่องของนักธุรกิจที่เห็นชายชรานั่งเล่นอยู่บนสะพานปลายามสาย ชายชราเพิ่งเสร็จจากการหาปลา นักธุรกิจแปลกใจที่ชายชราไม่ออกไปหาปลาอีก ชายชราถามว่าเพื่ออะไร “เพื่อจะได้มีเงินมากขึ้นไงล่ะ” ชายชราถามว่ามีเงินมาก ๆ เพื่ออะไร “เพื่อจะได้ซื้อเรือลำใหญ่ขึ้น” ชายชราถามต่อว่ามีเรือลำใหญ่เพื่ออะไร “ลุงจะได้หาปลาได้มากขึ้น จะได้มีเงินซื้อเรือหลายๆ ลำ” ชายชราถามอีกว่า ทำเช่นนั้นเพื่ออะไร “เพื่อจะได้มีเงินมากขึ้น ต่อไปลุงจะได้ไม่ต้องทำงาน มีเวลาพักผ่อน” ชายชราจึงตอบว่า “ก็ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้แล้วไงพ่อหนุ่ม”

เส้นทางที่ลัดตรงนั้นมีอยู่ แต่เป็นเพราะเราชอบหนทางที่ซับซ้อน กว่าจะถึงจุดหมายปลายทางก็เหนื่อย หาไม่ก็หลงทางไปเลย

ที่มา: http://www.sarakadee.com/2011/08/10/simplified/

“สถาบันศาสตร์แห่งความสุข” แนะเทคนิคฝึกสมาธิเจ้าตัวเล็ก

เผยข้อดีการนั่งสมาธินอกจากช่วยผ่อนคลาย-กระตุ้นความจำ ยังช่วยหยุดความคิดแง่ลบ

ดร. จิโร อิไม ผู้อำนวยการฝ่ายประสานสัมพันธ์และผู้บรรยาย สถาบันศาสตร์แห่งความสุข (Happy Science) กล่าวว่า คนในปัจจุบันได้รับการกระทบกระเทือนมากมายทำให้เกิดความเครียด ไม่เว้นแม้แต่เด็กหรือผู้ใหญ่ ซึ่งความเครียดจะส่งผลให้คิดไปในแง่ลบทั้งกับตัวเองและกับผู้อื่น ทั้งนี้ สมาธิทำให้ตัดความคิดเรื่องที่ไม่ดี ความคิดในแง่ลบและเรื่องเครียดออกไปได้หรือทำให้เรามีความคิดในแง่บวกหรือมองโลกในแง่ดีมากขึ้น

ดร.จิโร อิไม ได้เปิดเผยวิธีการทำสมาธิว่า การทำสมาธินั้นคือการผ่อนคลายส่วนต่างๆ ของร่างกายโดยวิธีการหายใจเข้า-ออกลึกๆ พร้อมกับกำหนดลมหายใจ เช่น หายใจเข้านับ 1 หายใจออกนับ 2 หายใจเข้านับ 3 หายใจออกนับ 4 เป็นต้น ทั้งนี้ การกำหนดลมหายใจไม่จำเป็นต้องนับเป็นตัวเลขก็ได้จะกำหนดเป็นอย่างอื่นก็ได้เพียงแต่การกำหนดลมหายใจจะทำให้สมาธิอยู่ที่ลมหายใจเข้า-ออก ไม่คิดฟุ้งซ่าน ซึ่งจะทำให้ตัดเรื่องเครียดๆ ออกจากความคิดนั่นเอง และสำหรับเทคนิคการตัดความคิดที่เครียดนั้นต้องทำร่างกายให้รู้สึกผ่อนคลายก่อนที่จะนั่งสมาธิ ซึ่งสามารถทำโยคะก็ได้ ทั้งนี้ เวลาที่ร่างกายผ่อนคลายจะทำให้เข้าสมาธิได้ดีขึ้น

“ผลของการนั่งสมาธินั้นนอกจากจะทำให้ผ่อนคลาย ความจำที่ดีขึ้น แล้วยังจะช่วยในเรื่องของการหยุดคิดเรื่องที่ไม่ดี ริษยา อิจฉากับคนอื่น และที่สำคัญจะหยุดความคิดที่จะแก้แค้นลงไปได้ ซึ่งถ้าหากเป็นเด็กวัยรุ่นก็จะทำให้ใจเย็น ไม่อาฆาตแค้น ซึ่งจะส่งผลให้ไม่เกิดการทะเลาะกันได้ ทั้งนี้ ถ้าเราหยุดความคิดในแง่ลบได้ก็จะทำให้เรามีความสุข และคนรอบข้างก็จะรักเราด้วย” ดร.จิโร กล่าว

ดร.จิโร กล่าวอีกว่า การนั่งสมาธิต้องนั่งทุกวันอย่างน้อยวันละ 5 นาที ต้องนั่งให้เป็นกิจวัตรประจำวันจนติดเป็นนิสัย ซึ่งเมื่อติดเป็นนิสัยแล้วพอไม่ได้นั่งสมาธิก็จะเหมือนกับขาดอะไรไป การนั่งสมาธิครั้งแรกนั้นต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพราะเป็นเรื่องที่ยากสำหรับคนที่ยังไม่เคยทำมาก่อนโดยเฉพาะเด็ก แต่ถ้าฝึกบ่อย ๆ ก็จะเกิดความชินไปเอง และหลังจากนั่งแล้วรู้สึกผ่อนคลาย ไม่เครียดนั้นแสดงว่านั่งสมาธิถูกวิธี

อย่างไรก็ตามหากไม่มีเวลาก็ให้ใช้วิธีการเปิดเพลงเบาๆ พร้อมกับนอนหลับตาก็ได้เหมือนกัน โดยผู้ที่สนใจอบรมการนั่งสมาธิกับสถาบันฯ สอบถามได้ที่ โทร.0-2258-5750 หรือดูรายละเอียดที่ http://www.happyscience-thai.org, http://www.facebook.com/happysciencethailand

ที่มา: สยามรัฐ 11 ตุลาคม 2554