บารมีผู้เฒ่าผู้แก่ คุ้มภัยสมองเสื่อม

thairath130510_002ศึกษาค้นพบผู้แก่ผู้เฒ่าที่มีอายุยืนๆ ยังสามารถแผ่บุญบารมีให้ช่วยคุ้มครองปกปักรักษาลูกหลานเหลนเป็นโรคสมองเสื่อมช้ากว่าคนทั่วๆไปคนอื่นได้อีกด้วย

ศูนย์แพทย์มหาวิทยาลัยโคลัมเบียของสหรัฐฯ ศึกษาพบว่าบรรดาลูกหลานว่านเครือของคนที่มีอายุยืนยงถึง 90 ปี จะพากันเป็นโรคสมองเสื่อมตอนช่วงอายุระหว่าง 65-79 ปี ช้ากว่าเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันมากถึงร้อยละ 40 นักวิจัยได้ชี้แจงว่า “ไม่ใช่ว่าคนเหล่านี้จะไม่เป็นโรคนี้กันเลย หากแต่มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะพากันมาเป็นกันทีหลังช้ากว่าคนอื่น”

คนอเมริกันผู้ที่มีอายุยืนทุกวันนี้ คือผู้ที่อยู่เกินอายุขัยเฉลี่ย อย่างเช่น ผู้ชายปัจจุบันวัย 65 ปี สามารถจะอยู่ได้จนถึงอายุ 83 ปี และผู้หญิงอาจอยู่ได้นานถึง 85 ปี ซึ่งปรากฏว่าโอกาสของการมีอายุยืนกับโอกาสที่จะเป็นโรคสมองเสื่อม ต่างสามารถถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์ถึงกันได้พอๆกัน.

ที่มา :  ไทยรัฐ  10 พฤษภาคม 2556

.

Related Article :

.

Could Family Longevity Protect Against Dementia?

Epidemiology
Last Updated: 2013-05-07 19:22:18 -0400 (Reuters Health)

By Andrew M. Seaman

NEW YORK (Reuters Health) – The sons and daughters of people who live very long lives tend to get the symptoms of Alzheimer’s disease later than others, but they’re not immune from the disease, according to a new study.

Based on comparisons of people in their 90s, their spouses, siblings, children and their children’s spouses, researchers found that the offspring of people with exceptional longevity were about 40% less likely than peers to be cognitively impaired between ages 65 and 79.

“It’s not necessarily that these individuals never become cognitively impaired, but what it seems like is that there is a delayed onset of cognitive impairment,” said Dr. Stephanie Cosentino, of the Columbia University Medical Center in New York.

By the time members of the older generation of study volunteers were in their 90s, however, their risk of being cognitively impaired was fairly high.

So Dr. Cosentino’s team projects that the kids of these long-lived individuals will have the same risk level as their parents if they enjoy similar longevity – that is, they’ll no longer be protected.

As life expectancies continue to rise, few have investigated whether that means people live to those old ages cognitively “intact,” Dr. Cosentino and her colleagues wrote May 6th in JAMA Neurology.

For the new study, the researchers used data on cognitive impairment from 1,870 people who are part of the Long Life Family Study, which includes volunteers in New York, Massachusetts, Pennsylvania and Denmark.

In the U.S., subjects were recruited along with their (younger) siblings, their children and their siblings’ children – as well as all available spouses in both generations, who serve as an unrelated comparison group without necessarily having a family history of longevity.

The study included 1,510 people with a family history of longevity and 360 of their spouses, but for this study, researchers used information on just the volunteers who were 89 years old or older when they were recruited.

A series of tests measured the participants’ memory, recall abilities, language and processing skills.

Overall, the researchers found that about 6% of the volunteers’ children were cognitively impaired between ages 65 and 79 years old, compared to 13% of their spouses and about 11% of their cousins.

Among the study’s long-lived older generation, participants were just as likely to be cognitively impaired by about age 90 as their siblings or spouses.

“These families seem relatively protected, but once they reach extreme old age – say after 90 (years old) – their rates of cognitive impairment become comparable,” Dr. Cosentino said.

The study cannot say whether a parent’s longevity protected the offspring from becoming cognitively impaired in their 60s and 70s, but Dr. Cosentino said she and her colleagues want to know what makes them different from the others.

“Our current interest now is understanding the genetic basis of that delay,” she said, adding that the hope is they could eventually help others delay memory problems as well.

Dr. Mary Sano, director of the Alzheimer’s Disease Research Center at the Icahn School of Medicine at Mount Sinai in New York, told Reuters Health that the new study supports previous research on aging and dementia.

“This study and other studies have really shown we are moving in the direction of understanding the genetics and biology of successful aging,” said Dr. Sano, who was not involved with the new study.

“I think the reason it’s so promising is because we’ve put a lot of effort into studying diseases to find the silver bullet to prevent disease and very little work goes into people who are less likely to have the disease or less likely to develop the disease,” she said.

“I think looking at this side is critical, because we haven’t had much luck looking the other way,” Dr. Sano said.

SOURCE: http://bit.ly/128MT0j

SOURCE: www.psychcongress.com

 

Advertisements

คิดสูตรชะลอความแก่ขึ้นได้สำเร็จ ทดลองกับฝูงหนูได้ผลดีมาแล้ว

นักวิทยาศาสตร์ในฮ่องกงกำลังคิดสูตร เพื่อชะลอความแก่ในหนูขึ้นได้ โดยหวังว่าจะนำมาใช้กับคนสำเร็จ

วารสารการแพทย์ “การเผาผลาญอาหารของเซลล์” เปิดเผยว่า พวกเขาได้ใช้ผลการศึกษาเรื่องโรคแก่เกินวัยอันเป็นโรคทางกรรมพันธุ์ ซึ่งจะเป็นกับเด็กใน 4 ล้านคน สัก 1 คน

โรคนี้จะเป็นกับเด็กที่ก่อนอายุได้ขวบหนึ่งดี แม้ว่าสติปัญญาจะคงปกติ แต่ร่างกายไม่เติบโตขึ้นกลับสูญเสียไขมัน ผิวหนังเหี่ยวย่นและผมร่วง เหมือนกับคนแก่ ข้อก็จะแข็งติด เกิดคราบจับหลอดเลือด ซึ่งทำให้เป็นโรคหัวใจและลมอัมพาต ส่วนใหญ่มักตายก่อนอายุได้ 20 ปี

นักวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยฮ่องกงได้พบในการศึกษาครั้งนั้นว่าโปรตีนลามิน เอ ซึ่งอยู่ในแกนกลางของเซลล์มนุษย์ ได้ไปก่อกวนขบวนการซ่อมแซมในเซลล์ เป็นเหตุให้แก่ตัวอย่างรวดเร็ว

พวกเขาได้ศึกษากับหนูทดลองต่อมา พบว่าโปรตีนลามิน เอ ที่ปกติจะผูกพันกับยีน “เอไออาร์ที 1” ซึ่งผู้เชี่ยวชาญเชื่อว่า  มันเชื่อมโยงกับการมีอายุยืน ศาสตราจารย์ชีวเคมี นายหลิง เบาฮั้ว กล่าวว่า เราสามารถจะทำยาซึ่งเลียนลามิน เอ หรือผูกพันกับ “เอไออาร์ที 1” ให้แนบแน่นขึ้นได้

จากการทดลองกับหนูที่เป็นโรคแก่เกินวัย เมื่อป้อนให้กินสารในผลองุ่นเข้มข้น ปรากฏว่าพวกมันสามารถอายุยืนขึ้นอีกร้อยละ 30

แต่เมื่อถามว่า การดื่มไวน์แดงจะช่วยชะลอความแก่และลดอันตรายของโรคหัวใจหรือไม่ อาจารย์ซู จงจุน กล่าวว่า “แอลกอฮอล์ในเหล้าไวน์ จะก่ออันตรายให้ ก่อนที่จะทันได้คุณประโยชน์”.

 

ที่มา: ไทยรัฐ  27 ธันวาคม 2555

.

Related Article :

.

Scientists in Hong Kong map initial anti-aging formula

By Tan Ee Lyn
HONG KONG | Thu Dec 20, 2012 7:55am EST

(Reuters) – Scientists in Hong Kong appear to have mapped out a formula that can delay the aging process in mice, a discovery they hope to replicate in people.

Their finding, published in the December issue of Cell Metabolism, builds on their work in 2005 which shed light on premature aging, or progeria, a rare genetic disease that affects one in four million babies.

Progeria is obvious in the appearance of a child before it is a year old. Although their mental faculties are normal, they stop growing, lose body fat and suffer from wrinkled skin and hair loss. Like old people, they suffer stiff joints and a buildup of plaque in arteries which can lead to heart disease and stroke. Most die before they are 20 years old.

In that research, the team at the University of Hong Kong found that a mutation in the Lamin A protein, which lines the nucleus in human cells, disrupted the repair process in cells, thus resulting in accelerated aging.

Conversely, in their latest work using both mice and experiments in petri dishes, they found that normal and healthy Lamin A binds to and activates the gene SIRT1, which experts have long associated with longevity.

“We can develop drugs that mimic Lamin A or increase the binding between Lamin A and SIRT1,” Liu Baohua, research assistant professor of biochemistry at the University of Hong Kong, told a news conference on Thursday.

The team went further to see if the binding efficiency between Lamin A and SIRTI would be boosted with resveratrol, a compound found in the skin of red grapes and other fruits which has been touted by some scientists and companies as a way to slow aging or remain healthy as people get older.

Associate professor Zhou Zhongjun, who led the study, said healthy micefed with concentrated resveratrol fared significantly better than healthy mice not given the compound.

“We actually delayed the onset of aging and extended the healthy lifespan,” Zhou said of the mice.

Mice with progeria lived 30 percent longer when fed with resveratrol compared with progerial mice not given the compound.

Asked if their study supported the notion that drinking red wine delays aging and reduces the risk of heart disease, Zhou said the alcohol content in wine would cause harm before any benefit could be derived.

“The amount of resveratrol in red wine is very low and it may not be beneficial. But the alcohol will cause damage to the body,” Zhou said.

(Reporting by Tan Ee Lyn; Editing by Robert Birsel)

SOURCE : reuters.com

 

ความสุข ไม่ใช่โอสถใช้รักษาโรค หากเป็นรากฐานของการมีอายุยืน

วารสารทางวิชาการ “การศึกษาเรื่องของความสุข” ของสหรัฐฯ สรุปผลว่า ความสุขไม่ใช่ยารักษาโรค แต่ป้องกันไม่ให้เจ็บไข้ได้ป่วยได้ ด้วยเหตุนั้นความสุขจึงเป็นเหตุให้คนอายุยืน

นักวิจัยอเมริกันได้สรุปด้วยการศึกษาวิเคราะห์ รายงานผลศึกษาติดตามต่าง ๆ รวม 30 เรื่องด้วยกัน

รายงานกล่าวว่า การศึกษาส่วนใหญ่จะกล่าวถึงว่า ผู้ที่มีความสุขจะมีอายุยืน แต่ไม่ทราบได้แน่ว่าความสุขจะทำให้อายุยืนมากน้อยเท่าใด เพราะเหตุว่าการมีสุขภาพดีช่วยได้ทั้งเกิดมีความสุขและความมีอายุวัฒนะ

การศึกษายังพบว่า ความสุขไม่อาจจะช่วยยืดชีวิตให้กับคนไข้หนักได้ แต่ทำให้คนปกติมีอายุยืน ดูเหมือนความสุขจะช่วยป้องกันการล้มเจ็บป่วยได้ สาเหตุที่อยู่เบื้องหลังอย่างหนึ่งก็คือ การขาดความสุขเรื้อรัง ก่อให้เกิดความเครียด ซึ่งจะบ่อนทำลายภูมิคุ้มโรคให้อ่อนแอลง.

ที่มา: ไทยรัฐ 12 กรกฎาคม 2555

.

Related Link:

.

Happiness Improves Health and Lengthens Life, Review Finds

ScienceDaily (Mar. 1, 2011) — A review of more than 160 studies of human and animal subjects has found “clear and compelling evidence” that — all else being equal — happy people tend to live longer and experience better health than their unhappy peers.

The study, in the journal Applied Psychology: Health and Well-Being, is the most comprehensive review so far of the evidence linking happiness to health outcomes. Its lead author, University of Illinois professor emeritus of psychology Ed Diener, who also is a senior scientist for the Gallup Organization, of Princeton, N.J., analyzed long-term studies of human subjects, experimental human and animal trials, and studies that evaluate the health status of people stressed by natural events.

“We reviewed eight different types of studies,” Diener said. “And the general conclusion from each type of study is that your subjective well-being — that is, feeling positive about your life, not stressed out, not depressed — contributes to both longevity and better health among healthy populations.”

A study that followed nearly 5,000 university students for more than 40 years, for example, found that those who were most pessimistic as students tended to die younger than their peers. An even longer-term study that followed 180 Catholic nuns from early adulthood to old age found that those who wrote positive autobiographies in their early 20s tended to outlive those who wrote more negative accounts of their young lives.

There were a few exceptions, but most of the long-term studies the researchers reviewed found that anxiety, depression, a lack of enjoyment of daily activities and pessimism all are associated with higher rates of disease and a shorter lifespan.

Animal studies also demonstrate a strong link between stress and poor health. Experiments in which animals receive the same care but differ in their stress levels (as a result of an abundance of nest mates in their cages, for example) have found that stressed animals are more susceptible to heart disease, have weaker immune systems and tend to die younger than those living in less crowded conditions.

Laboratory experiments on humans have found that positive moods reduce stress-related hormones, increase immune function and promote the speedy recovery of the heart after exertion. In other studies, marital conflicts and high hostility in married couples were associated with slow wound healing and a poorer immune response.

“I was almost shocked and certainly surprised to see the consistency of the data,” Diener said. “All of these different kinds of studies point to the same conclusion: that health and then longevity in turn are influenced by our mood states.”

While happiness might not by itself prevent or cure disease, the evidence that positive emotions and enjoyment of life contribute to better health and a longer lifespan is stronger than the data linking obesity to reduced longevity, Diener said.

“Happiness is no magic bullet,” he said. “But the evidence is clear and compelling that it changes your odds of getting disease or dying young.”

“Although there are a handful of studies that find opposite effects,” Diener said, “the overwhelming majority of studies support the conclusion that happiness is associated with health and longevity. Current health recommendations focus on four things: avoid obesity, eat right, don’t smoke, and exercise. It may be time to add ‘be happy and avoid chronic anger and depression’ to the list.”

Story Source:

The above story is reprinted from materials provided byUniversity of Illinois at Urbana-Champaign.

Journal Reference:

  1. Ed Diener, Micaela Y. Chan. Happy People Live Longer: Subjective Well-Being Contributes to Health and LongevityApplied Psychology: Health and Well-Being, 2011; DOI: 10.1111/j.1758-0854.2010.01045.x

Data from: sciencedaily.com

ไขความลับ..รังนกนางแอ่นเพิ่มภูมิคุ้มกัน ไข้หวัดใหญ่

นิตยสารไทม์ส ฉบับเดือน ก.ค. ปี 2009 ตีพิมพ์ข้อเขียนของ Andrew Marshall  ระบุว่า การเก็บรังนกนางแอ่นกำลังเป็นอาชีพที่บูมอย่างมาก โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นแหล่งผลิตใหญ่ของรังนกนางแอ่น

การเก็บรังนกในประเทศไทยนั้น พบว่ามีระบบสัมปทานรังนกมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เป็นเครื่องมือในการควบคุมปริมาณการเก็บรังนก ซึ่งช่วยอนุรักษ์พันธุ์นกแอ่นกินรังให้อยู่รอดปลอดภัยตลอดมา โดยปัจจุบันมีกฎหมายกำหนดให้เก็บรังนกได้ไม่เกินปีละ 3 ครั้ง ผู้รับสัมปทานจะต้องจัดการเก็บรังให้ สอดคล้องกับวงจรชีวิตของนก  คือเก็บรังก่อนที่นกจะวางไข่ เก็บครั้งแรกในเดือนมีนาคม ครั้งที่ 2 ในเดือนพฤษภาคม จากนั้นปล่อยให้นกทำรังและวางไข่ จนกระทั่งลูกนกฟักออกมาและเติบโต จึงเข้าเก็บรังครั้งสุดท้ายในเดือนสิงหาคม และไม่เข้าไปในถ้ำอีกจนกว่าจะถึงฤดูกาลเก็บรังนกปีต่อไป

Andrew  บอกว่า  รังนกที่ใช้บริโภคสร้างขึ้นจากน้ำลายของนกนางแอ่น โดยซุปรังนกถือเป็นอาหารที่มีราคาแพง โดยเฉพาะในกลุ่มผู้บริโภคที่มีเชื้อสายจีน ทั้งนี้ ในกรุงเทพฯรังนกขนาด 11 ออนซ์ หรือประมาณ 300 กรัม มีราคาถึง 2,600 เหรียญสหรัฐฯ และเมื่อนำมาทำเป็นเครื่องดื่มสุขภาพ ซึ่งแม้จะมีรังนกผสมอยู่เพียง 1.1% แต่ก็สามารถขายได้ถึง 4 เหรียญสหรัฐฯต่อขวด ข้อเขียนดังกล่าวระบุสรรพคุณของรังนกด้วยว่ามีสรรพคุณในการรักษาทุกอย่างตั้งแต่ไข้หวัดไปจนถึงวัณโรค รวมถึงเป็นยาอายุวัฒนะและเพิ่มพลังทางเพศด้วย

ชาวจีนแผ่นดินใหญ่และเกาะฮ่องกง นิยมบริโภครังนกเป็นชีวิตจิตใจ มีเอกสารบันทึกว่าในสมัยราชวงศ์หมิงตอนปลาย มีแพทย์เขียนใบสั่งยา โดยมีรังนกเป็นส่วนผสม โดยเชื่อว่ารังนกสามารถรักษาโรคทางเดินหายใจ ช่วยบำรุงสุขภาพเด็กที่ร่างกายไม่แข็งแรงได้ดี

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้  ดร.เอกราช  บำรุงพืชน์  นักวิชาการจากชมรมโภชนวิทยา  มหาวิทยาลัยมหิดล ให้รายละเอียดเพิ่มเติมว่า จริงๆ แล้วการบริโภครังนกนางแอ่น เป็นที่นิยมของคนจีนมานานนับพันปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง โดยเป็นการกินรัง นกแอ่นกินรัง ที่เรียกว่า Edible-nest Swiftlet รังนกถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่า จนมีคำเรียกว่า “Guan Yan”  ที่แสดงถึงคุณค่า ของรังนก และมักใช้มอบเป็นของขวัญให้กับเชื้อ พระวงศ์และข้าราชการระดับสูง เพราะเป็นของหาได้ยากและมีราคาแพงมาก ถึงขนาดได้รับฉายาว่า “ทองคำสีขาว”  หรือ “คาเวียร์แห่งโลกตะวันออก”

ดร.เอกราช กล่าวว่า ในทางการแพทย์  แพทย์จีนใช้รังนกเป็นส่วนผสมในตำรับยา  เพราะเชื่อกันว่ารังนกมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลังชั้นดีในการฟื้นฟูสุขภาพจากการเจ็บป่วย ช่วยรักษาโรคทางเดินหายใจ บำรุงสุขภาพเด็กที่ไม่แข็งแรง และยังเชื่อกันอีกว่ารังนกช่วยเสริมสุขภาพระบบการย่อยและการดูดซึมสารอาหาร หรือแม้แต่ช่วยให้อายุยืนและชะลอความชรา

“แนวคิดเรื่องการใช้อาหารเป็นยา หรือ Food as medicine และการกินอาหารเพื่อส่งเสริมสุขภาพมีมานานกว่า 2,500 ปีแล้ว  แม้แต่ฮิปโปเครติส  บิดาแห่งการแพทย์ของชาวกรีก รวม ทั้งการแพทย์แผนตะวันออก ก็มีความเชื่ออย่างที่ว่านี้  ยิ่งในปัจจุบันความรู้ทางด้านอาหารและโภชนา-การมีความก้าวหน้ามากขึ้น งานวิจัยจำนวนมากพบว่าอาหารที่เรารับประทานกันทุกวันนี้ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่มาจากพืชหรือสัตว์ต่างก็มีองค์ ประกอบที่มีผลต่อการทำงานของร่างกาย และส่งผลต่อสุขภาพของคนเราทั้งสิ้น”  นักวิชาการชมรมโภชนวิทยา  มหาวิทยาลัยมหิดล บอก

ดร.เอกราช  อธิบายเพิ่มเติมด้วยว่า คนเราต้องกินอาหาร เพราะอาหาร ไม่เพียงแต่จะให้คุณค่าทางโภชนาการเท่านั้น แต่ยังมีสารที่มีผลต่อการทำงานของร่างกายคล้ายยา ซึ่งเราเรียกว่า “สารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ”  (Bioac-tive compound) เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาอาหารฟังก์ชันที่เน้นการกินอาหารเพื่อการส่งเสริมสุขภาพ  ล่าสุดมีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์พบว่ารังนกมีโปรตีนแบบพิเศษที่มีโครงสร้างเหมือนกับ Epidermal Growth Factor (EGF) ที่มีอยู่ในคน ซึ่งตามธรรมชาติแล้ว EGF จะมีประโยชน์ในการช่วยเสริมสร้างและซ่อมแซมเซลล์ภายในร่างกาย นอกจากนี้ ยังมีการศึกษาพบว่า EGF มีส่วนช่วยกระตุ้นเซลล์เม็ดเลือดขาว (Leukocytes) ซึ่งทำหน้าที่ในการปกป้องร่างกายจากเชื้อโรคต่างๆ ให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ

“คณะนักวิจัยจากประเทศญี่ปุ่นพบว่าในรังนกมีสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันของร่างกายต่อเชื้อไข้หวัดใหญ่ โดยไกลโคโปรตีนในรังนกนางแอ่นแท้ จะทำหน้าที่จับกับเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ จึงช่วยป้องกันไม่ให้เชื้อไข้หวัดใหญ่เข้าจับกับเซลล์ในร่างกายได้” ดร.เอกราชบอก พร้อมกับบอกว่า ปัจจุบันยังคงมีการศึกษาวิจัยอย่างต่อเนื่องว่า สารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่มีอยู่ในรังนกจะให้ประโยชน์อะไรแก่ร่างกายอีกบ้าง

และเพราะความที่รังนกแท้มีราคาแพงมาก ทำให้มีการผลิตรังนกปลอมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันมากจนไม่สามารถแยกได้ด้วยการมองตาเปล่า รังนกปลอมส่วนใหญ่จะผลิตจากยางไม้ชนิดหนึ่ง คือ ยางคารายา ซึ่งมีลักษณะสีขาวหรือสีเหลืองอมชมพูจนถึงสีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นคล้ายน้ำส้มสายชูไม่ละลายน้ำ แต่สามารถดูดน้ำทำให้พองตัวคล้ายวุ้น ขุ่นเล็กน้อย เมื่อนำมาต้มจะคล้ายรังนกแต่ไม่มีประโยชน์ต่อร่างกาย

การตรวจสอบความแตกต่างของรังนกแท้และรังนกปลอม ต้องทำโดยใช้เทคนิค อินฟราเรดสเปคโตรสโคปี (Infrared spectroscopy) โดยหน่วยงานที่สามารถตรวจสอบได้ คือกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ เป็นการตรวจสอบเพื่อหาอินฟราเรดสเปคตรัม (Infrared spectrum) ซึ่งมีเฉพาะในรังนกแท้ รวมทั้งตรวจวิเคราะห์หาส่วนผสมของรังนกนางแอ่น โดยหาปริมาณโปรตีนและกรดอะมิโน  ซึ่งพบว่ารังนกแท้จะมีส่วนประกอบหลักเป็นโปรตีนสูงกว่า 50% และมีคาร์โบไฮเดรต ประมาณ 22% ขณะที่รังนกปลอมจะมีโปรตีนเพียง 2% แต่จะมีคาร์โบไฮเดรตสูงกว่า 70%

การเลือกบริโภครังนก  จึงควรพิจารณาความเหมาะสม ทั้งด้วยคุณค่าของสารอาหาร และความเป็นรังนกแท้และรังนกปลอม เพื่อให้ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงในการบริโภค.

 

ที่มา: ไทยรัฐ 28 กรกฎาคม 2555

.

Related link:

.

Data from: time.com

Bird Bonanza

By Andrew Marshall Monday, July 20, 2009

Ultrasonic humidifier? Check. Swiftlet Bazooka Tweeter? Check. Feces powder? Er, check. All you need now is a multistory house with no doors or windows but plenty of holes, and you’re almost ready to join one of Southeast Asia’s fastest-growing cottage industries: harvesting edible birds’ nests.

You’ll also need birds, of course — lots of them. That’s the tricky part.

Edible birds’ nests are the handiwork of the swiftlet, a small bird found mostly in Southeast Asia that builds its nests from its saliva. Bird’s-nest soup is an expensive delicacy served across the Chinese-speaking world, and the basic ingredient is in such demand that nests are sometimes called “white gold” or the “caviar of the East.” In Bangkok, an 11-oz. (300 g) box can cost $2,600, while so-called health drinks comprising just 1.1% nest sell for $4 a jar. Aficionados attribute nests with the power to treat everything from cold sores to tuberculosis, and to boost both longevity and sexual prowess.

Until recently, nests were mainly harvested from caves in the wild, and the trade was dominated by a ruthless and well-connected élite. Now, fueled by insatiable demand from prospering China, a regional boom in farming nests in purpose-built birdhouses — “swiftlet condos,” as they’re sometimes called — is democratizing the business. “It’s recession-proof,” enthuses Harry Kok, a retired Malaysian engineer who owns or has shares in five birdhouses and writes a blog on the subject from his Kuala Lumpur home. “The overheads are minimal. You don’t have a factory with so many workers. Right now, those who have birdhouses are smiling.”

The business has expanded so fast, and with such little oversight, that reliable numbers are hard to come by. There are perhaps 10,000 swiftlet buildings in Malaysia alone, which each year produce 144 metric tons of nests worth $160 million, reports the Malaysian government news agency Bernama. Nests from Thailand’s 600 or more condos could be worth another $60 million, according to a 2007 Thai study, “Swiftlet Birds’ Nests: Power, Conflict and Riches,” by independent researcher Kasem Jandam. Judging by the number of swiftlet condos appearing in many Thai towns, these figures are probably gross underestimates. In Indonesia, the world’s largest supplier, the industry is bigger than Malaysia’s and Thailand’s combined. Hong Kong, a major consumer, imported nests worth $276 million last year, up from $204 million in 2006, according to the Hong Kong Trade Development Council.

The little swiftlet has hatched a billion-dollar global business, including a subindustry of how-to books and bloggers who share tips on birdhouse construction and equipment. As with most properties, the value of a birdhouse depends on three factors: location, location, location. Before building one, advises Kok, you must survey the skies for a regular passage of swiftlets. Once constructed — a three-story birdhouse with room for about 40,000 nests costs roughly $100,000 — you must attract tenants. The maker of the Swiftlet Bazooka Tweeter claims it can broadcast “love calls” to birds flying up to a mile away. Humidifiers keep the interior of the house attractively damp like the caves swiftlets prefer. And don’t forget your feces powder: bird droppings mixed with ammonium bicarbonate which, when sprinkled on the floor, make a new birdhouse smell like a well-established one.

Even if you build it, they don’t always come. Up to two-thirds of birdhouses fail to attract a self-supporting colony of birds, estimates Kok. “We don’t really understand them,” he says. “They are wild animals. We find that they like to stay in dark areas. But at one hotel in Malacca they are nesting in bright light.” Lucky producers can harvest two to four pounds of nests a month, worth up to $500 per pound ($1,100 per kg). Middlemen are buying up all the nests they can source, usually as quietly as possible. “They come to your doorstep and pay you cash,” says Kok. “This business is a very secretive thing, because they’re not paying any tax to the government. Everyone is doing it on an illegal or secret basis, where you declare 10 kilos but you are selling 1,000 kilos.”

In some respects, the birdhouse business resembles the trade in nests harvested from the wild, a side of the industry that is murky and sometimes violent; in the past, only those with money, muscle and good political connections prospered. In Thailand, fewer than a dozen companies harvest nests from some 170 islands in the Gulf of Thailand and the Andaman Sea, in return for paying multimillion-dollar concession fees to the government. The remote islands are guarded by dozens of armed men — in effect private armies — and are often run “like independent states,” says Jandam, the author of the industry study. Companies discourage all visitors, claiming they might disrupt the birds’ habitat. In Koh Si Koh Ha, a string of islands in Phatthalung province, 14 suspected nest thieves were shot dead in two separate incidents in the early 1990s.

The connection between nests and violence continues to this day. The island of Koh Mak gets about $1.1 million in nest revenue every year, eight times more than the budget of some other Phatthalung subdistricts unblessed by nesting swiftlets. In 1997, the Thai government passed legislation to make the industry more transparent and ensure that government revenue from concessions is funneled back into local communities. But a string of unsolved murders on Koh Mak indicates hazardous aspects of the harvesting trade linger. Pradit Jariya, 35, has been administrative chief of the island for a year now. It’s quite an achievement, considering the fates of the three subdistrict chiefs before him. Last July, his predecessor was sitting by a lagoon when the M-16-toting occupants of a speedboat pumped into him what one Thai newspaper termed “many tens of bullets.” The man had been chief for just three months. The chief before him had lasted 10 months before being gunned down. And the chief before him met the same fate after eight months. None of the murders have been solved.

Given the risks of wild harvests, it’s little wonder that the smart money has moved into the more genteel birdhouse business — although here, too, there are complications. Swiftlet condos have become local eyesores. Because nest theft is common, the untreated concrete structures often resemble secret weapons facilities, their roofs adorned with barbed wire and electric fences. Bird droppings are a potential health threat, too, while in some towns, the constant noise from Swiftlet Bazooka Tweeters and other callers has become “unbearable,” admits Kok.

So far, the authorities in Southeast Asian countries have not been able to control the building, never mind collect taxes on the profits. But the industry is growing too big to ignore, and there are signs that it might not stay lightly regulated for much longer. Last year Malaysian forestry officials and police raided more than a dozen illegal swiftlet farms across Sarawak, a state where only two of an estimated 1,500 birdhouses have licenses. The rest contravene local wildlife-protection laws that forbid swiftlet farms in urban areas. Sarawak’s once profitable industry is grounded for now. But with unflagging demand from China, and increasing numbers of birdhouses popping up in Vietnam, Cambodia and the Philippines, the regionwide trade in birds’ nests is heading in only one direction: upward.