วิปัสสนาได้กุศลส่ง คนไข้มะเร็งเต้านม

thairath141010_02ผู้อำนวยการวิจัยแผนกวิทยาสังคม ของศูนย์โรคมะเร็งทอม เบเกอร์ เปิดเผยว่า ผู้รอดพ้นจากการเป็นมะเร็งเต้านม ที่นั่งกรรมฐาน จะได้รับกุศลผลบุญสนองกับตนเอง

คณะนักวิจัยได้พบว่า เทโลเมียร์ อันเป็นส่วนปลายของโครโมโซมของคนเหล่านี้ จะยังคงรักษาความยาวไว้ได้ ส่วนปลายนี้มีผลต่อการกำหนดอายุขัยของเซลล์

ผู้อำนวยการลินดา อี. คาร์ลสัน กล่าวว่า “เรารู้ว่าการนั่งสมาธิอย่างเคร่งครัด จะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ไม่แต่เพียงทางกายเท่านั้น หากยังพบหลักฐานเป็นครั้งแรกว่า ยังมีอิทธิพลอย่างสำคัญทางด้านชีววิทยาด้วย”

เขาได้ให้ผู้ป่วยที่หายจากมะเร็งเต้านมจำนวนหนึ่ง ฝึกนั่งวิปัสสนา ครั้งละ 90 นาที เป็นเวลา 2 เดือน และแนะนำให้ไปปฏิบัติด้วยตนเองที่บ้าน วันละ 45 นาทีอีกด้วย.

ที่มา : ไทยรัฐ 10 พฤศจิกายน 2557

 

Related article:

Meditation, support groups: Clear new evidence for mind-body connection demonstrated in study, researchers show

Date: November 3, 2014
Source: Alberta Health Services
Summary: For the first time, researchers have shown that practicing mindfulness meditation or being involved in a support group has a positive physical impact at the cellular level in breast cancer survivors.
For  the first time, researchers have shown that practising mindfulness meditation or being involved in a support group has a positive physical impact at the cellular level in breast cancer survivors.

A group working out of Alberta Health Services’ Tom Baker Cancer Centre and the University of Calgary Department of Oncology has demonstrated that telomeres — protein complexes at the end of chromosomes — maintain their length in breast cancer survivors who practise meditation or are involved in support groups, while they shorten in a comparison group without any intervention.

Although the disease-regulating properties of telomeres aren’t fully understood, shortened telomeres are associated with several disease states, as well as cell aging, while longer telomeres are thought to be protective against disease.

“We already know that psychosocial interventions like mindfulness meditation will help you feel better mentally, but now for the first time we have evidence that they can also influence key aspects of your biology,” says Dr. Linda E. Carlson, PhD, principal investigator and director of research in the Psychosocial Resources Department at the Tom Baker Cancer Centre.

“It was surprising that we could see any difference in telomere length at all over the three-month period studied,” says Dr. Carlson, who is also a U of C professor in the Faculty of Arts and the Cumming School of Medicine, and a member of the Southern Alberta Cancer Institute. “Further research is needed to better quantify these potential health benefits, but this is an exciting discovery that provides encouraging news.”

The study was published online in the journal Cancer.

A total of 88 breast cancer survivors who had completed their treatments for at least three months were involved for the duration of the study. The average age was 55 and most participants had ended treatment two years prior. To be eligible, they also had to be experiencing significant levels of emotional distress.

In the Mindfulness-Based Cancer Recovery group, participants attended eight weekly, 90-minute group sessions that provided instruction on mindfulness meditation and gentle Hatha yoga, with the goal of cultivating non-judgmental awareness of the present moment. Participants were also asked to practise meditation and yoga at home for 45 minutes daily.

In the Supportive Expressive Therapy group, participants met for 90 minutes weekly for 12 weeks and were encouraged to talk openly about their concerns and their feelings. The objectives were to build mutual support and to guide women in expressing a wide range of both difficult and positive emotions, rather than suppressing or repressing them.

The participants randomly placed in the control group attended one, six-hour stress management seminar.

All study participants had their blood analysed and telomere length measured before and after the interventions.

Scientists have shown a short-term effect of these interventions on telomere length compared to a control group, but it’s not known if the effects are lasting. Dr. Carlson says another avenue for further research is to see if the psychosocial interventions have a positive impact beyond the three months of the study period.

Allison McPherson was first diagnosed with breast cancer in 2008. When she joined the study, she was placed in the mindfulness-based cancer recovery group. Today, she says that experience has been life-changing.

“I was skeptical at first and thought it was a bunch of hocus-pocus,” says McPherson, who underwent a full year of chemotherapy and numerous surgeries. “But I now practise mindfulness throughout the day and it’s reminded me to become less reactive and kinder toward myself and others.”

Study participant Deanne David was also placed in the mindfulness group.

“Being part of this made a huge difference to me,” she says. “I think people involved in their own cancer journey would benefit from learning more about mindfulness and connecting with others who are going through the same things.”

Story Source:

The above story is based on materials provided by Alberta Health Services. Note: Materials may be edited for content and length.

Journal Reference:

  1. Linda E. Carlson, Tara L. Beattie, Janine Giese-Davis, Peter Faris, Rie Tamagawa, Laura J. Fick, Erin S. Degelman, Michael Speca. Mindfulness-based cancer recovery and supportive-expressive therapy maintain telomere length relative to controls in distressed breast cancer survivors. Cancer, 2014; DOI:10.1002/cncr.29063

SOURCE : www.sciencedaily.com

ทำสมาธิระงับวิตกกังวลซึมเศร้า

image140110_002นักวิจัยมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ สหรัฐฯ ศึกษาพบว่าการนั่งสมาธินานวันละครึ่งชั่วโมง อาจช่วยระงับความวิตกกังวล อาการซึมเศร้าและความเจ็บปวดลงได้

คณะนักวิจัยได้พบหลักฐานระดับปานกลางยืนยันเรื่องนี้ ในรายงานผลการศึกษาในเรื่องนี้ที่แล้วมา 47 เรื่องด้วยกัน

หัวหน้านักวิจัย ดร.มัธยะ โกยัล กล่าวว่า “คนหลายคนยังคิดว่า การนั่งสมาธิคือการนั่งอยู่นิ่งๆ โดยไม่ได้ทำอะไรเลย ซึ่งไม่จริง ที่จริงแล้วเป็นการฝึกจิตให้มีสติสัมปชัญญะมากขึ้น”

เมื่อ พ.ศ. 2550 เคยมีรายงานว่า คนชาวอเมริกัน เกิดความสนใจศึกษาเรื่องนี้มากประมาณร้อยละ 9 และในจำนวนนี้ มีอยู่ร้อยละ 1 ที่แจ้งว่าได้ใช้วิธีนี้ในการรักษาโรคหรือใช้เป็นยา

ในการศึกษาครั้งล่านี้ พวกเขาได้พบว่ามีผู้ปฏิบัติประมาณร้อยละ 5-10 รายงานว่าช่วยให้คลายความวิตกกังวลลงได้ และมีมากประมาณร้อยละ 10-20 กล่าวว่าทำให้คลายความซึมเศร้าลง เมื่อเทียบกับผู้ปฏิบัติตนแบบอื่น

อย่างไรก็ดี สำหรับผลดีในการช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ดร.มัธยะยอมรับว่ายังไม่อาจรู้ได้ว่าการนั่งสมาธิช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดแบบไหนลงได้มากที่สุด.

ที่มา: ไทยรัฐ 10 มกราคม 2557

.

Related Article:

.

image140110_001

Meditation may help with anxiety, depression and pain

07 Jan 2014

Using data from 47 earlier studies, researchers found moderate evidence to support the use of mindfulness meditation to treat those conditions. Meditation didn’t seem to affect mood, sleep or substance use.

“Many people have the idea that meditation means just sitting quietly and doing nothing,” wrote Dr. Madhav Goyal in an email to a news agency. “That is not true. It is an active training of the mind to increase awareness, and different meditation programs approach this in different ways.”

Goyal led the study at The Johns Hopkins University in Baltimore.

He and his colleagues write in JAMA Internal Medicine that meditation techniques emphasize mindfulness and concentration.

So-called mindfulness meditation is aimed at allowing the mind to pay attention to whatever thoughts enter it, such as sounds in the environment, without becoming too focused. Mantra meditation, on the other hand, involves focusing concentration on a particular word or sound.

Approximately 9 percent of people in US reported meditating in 2007, according to the National Institutes of Health. About 1 percent said they use meditation as some sort of treatment or medicine.

For the new report, the researchers searched several electronic databases that catalog medical research for trials that randomly assigned people with a certain condition – such as anxiety, pain or depression – to do meditation or another activity. These randomized controlled trials are considered the gold standard of medical research.

The researchers found 47 studies with over 3,500 participants that met their criteria.

After combining the data, Goyal said his team found between a 5 and 10 percent improvement in anxiety symptoms among people who took part in mindfulness meditation, compared to those who did another activity.

There was also about a 10 to 20 percent improvement in symptoms of depression among those who practiced mindfulness meditation, compared to the other group.

“This is similar to the effects that other studies have found for the use of antidepressants in similar populations,” Goyal said.

Mindfulness meditation was also tied to reduced pain. But Goyal said it’s hard to know what kind of pain may be most affected by meditation.

The benefits of meditation didn’t surpass what is typically associated with other treatments, such as drugs and exercise, for those conditions.

“As with many therapies, we try to get a moderate level of confidence that the therapy works before we prescribe it,” Goyal said. “If we have a high level of confidence, it is much better.”

But he noted that the researchers didn’t find anything more than moderate evidence of benefit from meditation for anxiety, depression and pain.

There was some suggestion that meditation may help improve stress and overall mental health, but the evidence supporting those findings was of low quality.

There was no clear evidence that meditation could influence positive mood, attention, substance use, eating habits, sleep or weight.

“Clinicians should be prepared to talk with their patients about the role that meditation programs could have in addressing psychological stress, particularly when symptoms are mild,” Goyal said.

Dr. Allan Goroll, who wrote an editorial accompanying the new study, told Reuters Health the analysis is an example of an area of much-needed scientific study, because many people make treatment decisions based on beliefs – not data.

“That is particularly the case with alternative and complimentary approaches to treating medical problems,” he said. “It ranges from taking vitamins to undergoing particular procedures for which the scientific evidence is very slim but people’s beliefs are very great.”

Goroll is professor at Harvard Medical School and Massachusetts General Hospital in Boston.

Goyal said people should remember that meditation was not conceived to treat any particular health problem.

“Rather, it is a path we travel on to increase our awareness and gain insight into our lives,” he wrote. “The best reason to meditate is to gain this insight. Improvements in health conditions are really a side benefit, and it’s best to think of them that way.”

(Agencies)

Latest News from Lifestyle News Desk

SOURCE : jagran.com

 

 

การฝึกสมาธิช่วยเลิกบุหรี่ การเจริญสติเอาชนะการเสพติดได้

(IchZeit, CC BY-NC-ND 2.0)  Researchers observe increased self-control and changes in the brains of smokers who participate in mindfulness meditation training.

(IchZeit, CC BY-NC-ND 2.0) Researchers observe increased self-control and changes in the brains of smokers who participate in mindfulness meditation training.

การทำสมาธิแบบเ้จริญสติเทคนิคจิตบำบัด ตามคำสอนของพระพุทธเจ้าไม่เพียงนำทางผู้คนให้ตรัสรู้ งานวิจัยใหม่จากมหาวิทยาลัยเท็กซัสแสดงให้เห็นว่าการอบรมทำสมาธิเจริญสติสามารถช่วยให้ผู้คนเอาชนะการเสพติดบุหรี่ของพวกเขาได้่

การศึกษานี้ได้ทดลองกับผู้ที่สูบบุหรี่อย่างน้อย 10 มวนต่อวันจำนวน 10 คน ได้รับการฝึกอบรมที่มุ่งเน้นการบรรลุสมดุลของร่างกายและจิตใจนำโดยโค้ช IBMT และคอมแพคดิสก์” ผู้เขียน แต่ละเซสชั่นกินเวลาประมาณ 30 นาทีซึ่งการฝึกอบรมซ้ำตรงกันทุกวัน เป็นเวลา 10 คืน

สองสัปดาห์ของการ IBMT ลดพฤติกรรมการสูบบุหรี่ได้ร้อยละ 60

ดร. ยี ทัง หยวน นักจิตวิทยามหาวิทยาลัยเทกซัสเทคกล่าวว่า

“เพราะการทำสมาธิสติส่งเสริมการควบคุมส่วนบุคคลและได้รับการแสดงในเชิงบวกส่งผลกระทบต่อความสนใจและเปิดกว้างกับประสบการณ์ภายในและภายนอก เราเชื่อว่าการทำสมาธิแบบเจริญสติจะเป็นประโยชน์สำหรับการรับมือกับอาการติดยาเสพติดได้”

ความอยากนิโคตินเป็นตัวแทนของเป็นอุปสรรคสำคัญสำหรับคนสหรัฐ 44 ล้านคนที่ต้องการเลิกบุหรี่

ดร. ไมเคิล ไอ โพสเนอร์ ศาสตราจารย์กิตติคุณวิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยออริกอน กล่าวว่า “เราไม่สามารถบอกได้ว่าผลของการสูบบุหรี่ที่ลดลงนั้นจะมีอายุนานแค่ไหน”

“นี่คือการค้นพบแรกเริ่ม แต่ก็ส่งเสริมให้เกิดการศึกษาเพิ่มเติม  มันอาจเป็นไปได้ว่าการลดหรือเลิกสูบบุหรี่จะมีผลถาวรได้ ถ้าผู้สูบบุหรี่ยังคงฝึกเจริญสติต่อไปอีกสักระยะหนึ่ง”

อ่านข้อมูลเพิ่มเติม…

Popular Chinese Meditation Technique Helps Smokers Cut Back

By Nsikan Akpan | Aug 5, 2013
Mindfulness meditation, a psychotherapy technique rooted in the teachings of Buddha, may do more than lead a person to enlightenment. New research from the University of Texas shows that meditation training can help people beat their cigarette addictions.

The study had 15 smokers — those who smoked at least 10 cigarettes per day — partake in integrative body-mind training (IBMT). A popular practice in China, IBMT focuses on whole body relaxation, mental imagery, and mindfulness — a calm self-awareness of one’s mood and feelings.

“The trainees concentrated on achieving a balanced state of body and mind guided by an IBMT coach and a compact disc,” wrote the authors. Each session lasted about 30 minutes, which the trainees repeated every day for 10 straight nights.

Another 12 participants, who served as controls, were taught relaxation techniques, but not IBMT.

Two weeks of IBMT curtailed smoking habits by 60 percent, as observed by measuring the subjects’ carbon monoxide before and after the train sessions began. No significant reduction was witnessed in the relaxation-only group.

A follow-up exam one month later revealed that five people in the IBMT group had successfully maintained their lower levels of cigarette consumption.

The researchers attributed this success to diminished cravings.

“We found that participants who received IBMT training also experienced a significant decrease in their craving for cigarettes,” said co-author Dr. Yi-Yuan Tang, a psychologist at Texas Tech University.

“Because mindfulness meditation promotes personal control and has been shown to positively affect attention and an openness to internal and external experiences, we believe that meditation may be helpful for coping with symptoms of addiction.”

Nicotine cravings represent a major barrier for those among the 44 million U.S. smokers who want to quit.

Better self-control may also be responsible for the changed habits, as revealed by functional magnetic resonance imaging (fMRI) brain imaging. Results from fMRI scans, prior to IBMT, revealed lower activity in brain regions implicated in self-control, including the anterior cingulate cortex and the left lateral prefrontal cortex. Two weeks of IBMT boosted brain activity in these areas. This pattern was not observed in the non-IBMT group.

The combination of heightened self-control and relaxation may explain why these smokers had lower cravings, although the authors noted that a larger study with more subjects is needed.

“We cannot say how long the effect of reduced smoking will last,” concluded co-author Dr. Michael I. Posner, professor emeritus of psychology at the University of Oregon.

“This is an early finding, but an encouraging one. It may be that for the reduction or quitting to have a lasting effect, smokers will need to continue to practice meditation for a longer time period.”

Source: Tang YY, Tang R, Posner MI. Brief meditation training induces smoking reduction. PNAS. 2013.

SOURCE : www.medicaldaily.com

ออกกำลัง”สมอง” เพิ่ม”คุณภาพ”ให้ชีวิต

matichon130212_001ดร.ริชาร์ด เดวิดสัน นักประสาทวิทยา จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน-เมดิสัน สหรัฐอเมริกา ค้นพบข้อเท็จจริงที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าค้นพบมากว่าสองพันห้าร้อยปีก่อนหน้านี้ว่า สมองของคนเรานั้นไม่เพียงสามารถปรับปรุงขีดความสามารถในการทำงานให้ดีขึ้นได้ด้วยกระบวนการฝึก หากแต่ยังสามารถปรับเปลี่ยนเชิงโครงสร้างระบบประสาทของสมองไปในทางที่ดีได้ด้วยการฝึกฝนหรือการ “ออกกำลังสมอง” ดังกล่าวนั้น

ดร.เดวิดสัน พร้อมคณะผู้เชี่ยวชาญอีกจำนวนหนึ่งกล่าวไว้ในการสัมมนาที่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมานี้ว่า สมองของคนเราไม่ได้หยุดนิ่งเฉย แต่ปรับเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาไปตามประสบการณ์ของผู้เป็นเจ้าของสมองไปจนตลอดชีวิต อันที่จริงแม้หลังการเสียชีวิตแล้ว โครงสร้างของสมองก็ยังปรับเปลี่ยนไปอีกเป็นครั้งสุดท้ายในระยะเวลาสั้นๆ หลังการตาย ก่อนที่จะปิดสนิทไปตลอดกาล

ในวิชาการทางด้านประสาทวิทยา เรียกการปรับเปลี่ยนดังกล่าวนี้เอาไว้ว่า “นิวโรพลาสติซิตี้” ที่หมายถึงการเปลี่ยนรูปของระบบประสาทไปตามแรงที่กระทำต่อสมองนั้นๆ ซึ่งก็คือประสบการณ์ที่ผ่านมาและสั่งสมไว้ของคนเรานั่นเอง สิ่งที่บ่งชี้ถึงเรื่องนี้ก็คือเหตุผลของการที่เด็กๆ และวัยรุ่นสามารถเรียนรู้ “ภาษาที่สอง” หรือ “ท่วงทำนองและเครื่องดนตรี” ได้ดีกว่าผู้ใหญ่ที่โครงสร้างของระบบประสาทปรับเปลี่ยนไปมากแล้วตามกาลเวลานั่นเอง

แต่ปรากฏการณ์ “นิวโรพลาสติซิตี้” ก็เป็นเครื่องยืนยันได้เช่นกันว่า เราสามารถฝึกฝนเพื่อเปลี่ยนแปลงการทำงานและรูปแบบของสมองได้

 แอมิชิ จา นักประสาทวิทยาอีกคนจากมหาวิทยาลัยไมอามี ได้เรียนรู้ประสบการณ์ดังกล่าวนี้ด้วยตัวเองหลังจากเคยรับฟังการบรรยายของ ดร.เดวิดสัน ที่แนะนำให้ผู้ฟัง“ออกกำลังสมอง” ด้วยการนั่งสมาธิ

ศาสตราจารย์จาเปิดเผยว่า ในฐานะเป็นศาสตราจารย์หน้าใหม่ และเป็นคุณแม่มือใหม่พร้อมกันไป ทำให้ทั้งชีวิตส่วนตัวและหน้าที่การงานกลายเป็นแรงกดดันมหาศาลจนถึงกับก่อให้เกิดการมึนงง เฉยเฉื่อยชาไปเลย แต่เมื่อทดลองทำสมาธิตามคำแนะนำของ ดร.เดวิดสันไประยะหนึ่ง ไม่เพียงศาสตราจารย์จาจะสามารถเพิ่มการตื่นตัว ความฉับไวของสมองได้มากขึ้นเท่านั้น จากการตรวจสอบยังพบว่าสมองของตนเองมีการไหลเวียนของกระแสไฟฟ้าในรูปแบบที่เป็นทางบวกเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย ในเวลาเดียวกันกับที่อาการเครียดที่เกิดขึ้นลดระดับลงอย่างเห็นได้ชัด ส่งผลให้ศาสตราจารย์รายนี้หันมาศึกษาเพิ่มเติมทางด้านประสาทวิทยาในที่สุด

ดร.เดวิดสัน เคยใช้พระสงฆ์ที่ผ่านการบวชเรียน ฝึกจิต บำเพ็ญภาวนามาแล้วกลุ่มหนึ่งเป็นตัวอย่างเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของระบบประสาทของสมองดังกล่าวนี้ พบว่าระดับการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมของสมองขึ้นอยู่กับระดับของการฝึกฝนของพระสงฆ์แต่ละรูป และความต่างของวิธีการทำสมาธิที่แต่ละรูปใช้ แต่สามารถบ่งชี้ได้ชัดเจนถึงการเชื่อมโยงระหว่างการทำสมาธิกับระดับของขันติ ความอดทน อดกลั้นที่คนเรามีต่อสภาวะปัญหาและความเพียร หรือความมานะบากบั่นของแต่ละบุคคล

จากการศึกษาของ ดร.เดวิดสัน พบว่าการที่คนเราเกิด “ความรู้สึก” ค้างคา เป็นปฏิกิริยาต่อปัญหาหนึ่งปัญหาใดอยู่ยาวนานแม้ว่าปัญหาจะเกิดขึ้นนานแล้วก็ตามนั้น เป็นเพราะสมองในส่วนที่เรียกว่า “อไมกดาลา” (amygdala) ทำงานยืดเยื้อเกี่ยวกับเรื่องนั้นนั่นเอง การทำสมาธิเพื่อสร้างความตื่นตัวให้กับสมองหรือการเจริญสตินั้นช่วยฟื้นฟูการทำงานของอไมกดาลาให้กลับคืนสู่สภาวะปกติได้โดยเร็ว ยิ่งฝึกฝนนานมากเท่าใด การฟื้นสู่สภาพปกติก็ยิ่งเร็วมากขึ้นเท่านั้น

ข้อแนะนำเรื่องการ “ออกกำลังสมอง” ด้วยการฝึกสมาธิพื้นฐานง่ายๆ จากผู้เชี่ยวชาญ ก็คือ การพุ่งความสนใจของเราไปที่สิ่งหนึ่งสิ่งใดเพียงอย่างเดียว อย่างเช่นการทำสมาธิให้อยู่ที่ลมหายใจเข้าออก เมื่อเกิดวอกแวกก็ดึงจิตใจกลับมาที่ลมหายใจของเราให้ต่อเนื่องให้ได้

ที่มา : มติชนรายวัน12 กุมภาพันธ์ 2556

.

Related Article :

.

Mindfulness can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain's structure itself, neuroscientists are finding.CREDIT: Andrei Zarubaika, Shutterstock

Mindfulness can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain’s structure itself, neuroscientists are finding.
CREDIT: Andrei Zarubaika, Shutterstock

Exercising Your Brain May Improve Your Life

Wynne Parry, LiveScience Contributor
10 February 2013

NEW YORK — Throughout life, even shortly before death, the brain can remodel itself, responding to a person’s experiences. This phenomenon, known as neuroplasticity, offers a powerful tool to improve well-being, experts say.

“We now have evidence that engaging in pure mental training can induce changes not just in the function of the brain, but in the brain’s structure itself,” Richard Davidson, a neuroscientist at the University of Wisconsin-Madison, told an audience at the New York Academy of Sciences on Thursday (Feb. 6) evening.

The brain’s plasticity does change over time, Davidson pointed out. For instance, young children have an easier time learning a second language or a musical instrument, he said.

Exercise for the mind

The idea of training the brain is not a radical one, said Amishi Jha, a neuroscientist at the University Miami and another panelist for the discussion.

“How many of you think engaging in certain kinds of physical activity will change the way the body works? Our cultural understanding now is that specific types of activity can alter the body in noticeable ways,” Jha said, adding that this cultural understanding may be shifting to incorporate the mind as well. [10 Easy Ways to Keep Your Mind Sharp]

The panel discussion focused on a particular type of exercise: the practice of mindfulness, which panelist Jon Kabat-Zinn, a clinical mindfulness expert at the University of Massachusetts Medical School, defined as awareness.

“Mindfulness is awareness that arises from paying attention in the present moment, nonjudgmentally,” Kabat-Zinn said.

Jha’s personal interest in mindfulness arose from stress. As a young professor and mother under pressure from her job and family life, she ground her teeth so much that it caused numbness, interfering with her ability to speak. Jha attended a presentation Davidson gave and was startled to hear him say meditation, which cultivates mindfulness, could promote a positive pattern of electrical activity in the brain.

“I was like, ‘I can’t believe he used that word [meditation] in this auditorium,'” she said. “I had never heard it in a scientific context.”

So, Jha began her own mindfulness practice, which not only reduced her stress level, but also inspired her to explore the topic as a neuroscientist.

Opening the door

There are many doors into mindfulness, said Kabat-Zinn. He gave two examples: A person can practice mindfulness by focusing on something, such as his or her own breath, and bringing his or her attention back to the breath when it begins to wander, Kabat-Zinn said.

It is also possible to practice awareness without choosing a particular object upon which to focus; however, “that turns out to be quite a challenging thing to do,” he said.

Cultivating mindfulness like this can help break harmful cycles, such as those that accompany depression, in which the mind continues to repeat the same negative thoughts.

“When you see you are not your thoughts or your emotions, then you have a whole different palette of ways to be,” Kabat-Zinn said.

Roots in the East

Many would say mindfulness as it is practiced in Western society has its roots in the East, in Buddhism, noted moderator Steve Paulsonof the public radio program “To the Best of Our Knowledge.”

“Is mindfulness a spiritual practice?” Paulson asked the panelists.

“For me, I don’t talk about spirituality, because I don’t know what spiritual means,” the University of Wisconsin’s Davidson said. “I think what we’re talking about is part of every human being’s innate capacity.”

Buddhist monks, whom Davidson has studied, provide a “sample of convenience,” a group of people who have all received the same training, an important consideration for research, he said.

The neuroscience

Brain scans of meditating people show different patterns of activity depending on the practitioner’s level of experience. These patterns also differ depending upon the type of meditation practice used, Davidson said. [Mind Games: 7 Reasons You Should Meditate]

Work in Davidson’s lab indicates a connection between meditation and resilience. A response to stress becomes problematic when someone perseverates, or has an emotional reaction long after the problem has ended. In the brain, this shows up as the prolonged activation of a region known as the amygdala.

Mindfulness can increase the speed of recovery in the amygdala, and the more hours of formal practice people have, the faster their amygdalas recover, the data indicate, Davidson said.

This panel was the last of a four-part series on consciousness, moderated by public radio host Paulson and presented by the Nour Foundation.

SOURCE : livescience.com

การทำสมาธิสามารถบรรเทาอาการปวดที่เกี่ยวข้องจากความเครียดเช่นโรค IBS และโรคข้ออักเสบ

The study suggests gaining 'inner peace' can have a very real outward effect

The study suggests gaining ‘inner peace’ can have a very real outward effect

การทำสมาธิสามารถบรรเทาอาการปวดที่เกี่ยวข้องจากความเครียด เช่น โรคลำไส้แปรปรวน IBS และโรคข้ออักเสบ

Meditation can ease pain from stress-related conditions like IBS and arthritis

  • Mindfulness meditation involves ‘being present’ by focusing on the breath and bodily sensations
  • Study compared a group practising mindfulness with another using alternative relaxation methods
  • Only mindfulness reduced inflammation caused by an irritating cream

By CLAIRE BATES

PUBLISHED: 16:01 GMT, 17 January 2013

People who suffer from painful conditions such as rheumatoid arthritis could ease their symptoms using a form of meditation, say researchers.

They added that the treatment, known as mindfulness, could prove a cheaper alternative to prescription medicines.

Mindfulness meditation involves ‘being present’ by focusing on breathing patterns and bodily sensations. This reduces worrying about the past and future and has been shown to be effective at alleviating depression.

The latest study suggested its calming effect could help those with stress-related chronic inflammatory conditions – such as bowel disease and asthma.

It is also a convenient technique as people can do the meditation exercises while sitting down or walking, according to the authors from the University of Wisconsin.

It comes as family doctors in the UK are being told to slash prescriptions of painkillers and sleeping pills amid concerns that patients are becoming addicted.

New guidelines now urge doctors  to consider alternative treatments such as physiotherapy and counselling.

Study leader Melissa Rosenkranz, said some people don’t benefit from regular medicines with many suffering from negative side effects of drugs or failing to respond to standard treatment.

Ms Rosenkranz said: ‘Our study shows that there are specific ways mindfulness (meditation) can be beneficial and that there are specific people who may be more likely to benefit from this approach than other interventions.

‘The mindfulness-based approach to stress reduction may offer a lower-cost alternative or complement standard treatment and it can be practised easily by patients in their own homes, whenever they need.’

The study compared two different methods of reducing stress, one related to meditation and the other involving exercise and musical therapy.

The content of the program was meant to match aspects of the mindfulness instruction in some way. For example, physical exercise was meant to match walking meditation, without the mindfulness component.

‘In this setting, we could see if there were changes that we could detect that were specific to mindfulness,’ Rosenkranz said.

Cream containing heat from chilli peppers was used to inflame the skin of participants in both groups. Although both groups felt calmer after therapy, only mindfulness proved effective at reducing the inflammation.

Ms Rosenkranz added: ‘The study suggests that mindfulness techniques may be more effective in relieving inflammatory symptoms than other activities that promote well-being.

‘This is not a cure-all, but our study does show that – there are specific people who may be more likely to benefit from this approach than other interventions.’

Significant portions of the population do not benefit from available pharmaceutical treatment options. Some of these patients suffer from negative side effects of the drugs, or simply do not respond to the standard-of-care for treatment of the disorder.

More information about mindfulness can be found at http://www.bemindful.co.uk/

SOURCE: dailymail.co.uk

การทำสมาธิเป็นประจำช่วยป้องกันโรคหวัดและไข้หวัดใหญ่ได้

New research suggests that meditation could be effective at preventing winter ailments

งานวิจัยล่าสุดพบว่าการทำสมาธิช่วยป้องกันอาการป่วยจากอากาศที่หนาวเย็นได้

การทำสมาธิแบบเจริญสติช่วยปรับสมดุลของอารมณ์ ลดความเครียด เพิ่มภูมิคุ้มกัน ห่างไกลจากโรคติดเชื้อ โดยไม่ต้องพึ่งสมุนไพรและวิตามิน

Forget popping vitamins, MEDITATION could stave off colds and flu

  • Adults who meditated for eight weeks missed 76 per cent fewer days of work than those who did nothing
  • Moderate exercise such as jogging also helps

By ANNA HODGEKISS

PUBLISHED: 18:51 GMT, 15 November 2012

Millions of us pop vitamins or herbal remedies as ‘insurance policy’ to stave off colds and flu.

But new research suggests that meditation could be very effective at preventing the winter ailments.

Adults who meditated or did moderately intense exercise, such as a brisk walk, for eight weeks suffered fewer colds than those who did nothing, according to a study from the University of Wisconsin–Madison.

Previous research has found that mindfulness meditation may improve mood, decrease stress, and boost immune function.

The 149 people in this new study were divided into three groups. One performed mindful meditation, a type of meditation that essentially involves focusing the mind on the present.

Another group jogged regularly for eight weeks while the third group did nothing.

The researchers then followed the health of the volunteers through the winter from September to May, although they didn’t check whether or not people carried on exercising or meditating after the eight–week period.

The participants were observed for cold and flu symptoms such as a runny nose, stuffiness, sneezing, and sore throat.

Nasal wash samples were collected and analysed three days after the symptoms began.

The study, found that meditators missed 76 per cent fewer days of work from September through to May than those who did nothing.

Those who had exercised missed 48 per cent fewer days during this period.

In addition, mindful meditation can reduce the duration or severity of acute respiratory infections such by up to 50 per cent, and exercise by up to 40 per cent.

And according to the website Scientific America, those who had exercised or meditated suffered for an average of five days; colds of participants in the control group lasted eight.

Adults who meditated for eight weeks missed 76 per cent fewer days of work than those who did nothing

In addition, tests confirmed that the self-reported length of colds correlated with the level of antibodies in the body, which indicate the presence of a virus.

‘Nothing has previously been shown to prevent acute respiratory infections,’ said lead author Dr Bruce Barrett, a family medicine doctor and associate professor at the University.

‘A lot of previous information suggested that meditation and exercise might have prevention  benefits, but no high-quality, randomised trial had been done.

‘Flu shots are partially effective, but only work for three strains of flu each year. The apparent 40 to 50 per cent benefit of mindfulness training is a very important finding, as is the apparent 30 to 40 per cent benefit of exercise training. If this pans out in future research, the impact could be substantive indeed.’

The study was published in the Annals of Family Medicine.

SOURCE: dailymail.co.uk

การศึกษาสมองส่วน amygdala ยืนยันว่าการฝึกสมาธิช่วยเพิ่มการควบคุมอารมณ์

การศึกษาสมองส่วน amygdala ยืนยันว่าการฝึกสมาธิช่วยเพิ่มการควบคุมอารมณ์

Meditation produces enduring changes in emotional processing in the brain, study shows

November 12, 2012 in Neuroscience

A new study has found that participating in an 8-week meditation training program can have measurable effects on how the brain functions even when someone is not actively meditating. In their report in the November issue of Frontiers in Human Neuroscience, investigators at Massachusetts General Hospital (MGH), Boston University (BU), and several other research centers also found differences in those effects based on the specific type of meditation practiced.

“The two different types of meditation training our study participants completed yielded some differences in the response of the amygdala – a part of the brain known for decades to be important for emotion – to images with emotional content,” says Gaëlle Desbordes, PhD, a research fellow at the Athinoula A. Martinos Center for Biomedical Imaging at MGH and at the BU Center for Computational Neuroscience and Neural Technology, corresponding author of the report. “This is the first time that meditation training has been shown to affect emotional processing in the brain outside of a meditative state.”

Several previous studies have supported the hypothesis that meditation training improves practitioners’ emotional regulation. While neuroimaging studies have found that meditation training appeared to decrease activation of the amygdala – a structure at the base of the brain that is known to have a role in processing memory and emotion – those changes were only observed while study participants were meditating. The current study was designed to test the hypothesis that meditation training could also produce a generalized reduction in amygdala response to emotional stimuli, measurable by functional magnetic resonance imaging (fMRI).

Participants had enrolled in a larger investigation into the effects of two forms of meditation, based at Emory University in Atlanta. Healthy adults with no experience meditating participated in 8-week courses in either mindful attention meditation – the most commonly studied form that focuses on developing attention and awareness of breathing, thoughts and emotions – and compassion meditation, a less-studied form that includes methods designed to develop loving kindness and compassion for oneself and for others. A control group participated in an 8-week health education course.

Within three weeks before beginning and three weeks after completing the training, 12 participants from each group traveled to Boston for fMRI brain imaging at the Martinos Center’s state-of-the-art imaging facilities. Brain scans were performed as the volunteers viewed a series of 216 different images – 108 per session – of people in situations with either positive, negative or neutral emotional content. Meditation was not mentioned in pre-imaging instructions to participants, and investigators confirmed afterwards that the volunteers had not meditated while in the scanner. Participants also completed assessments of symptoms of depression and anxiety before and after the training programs.

In the mindful attention group, the after-training brain scans showed a decrease in activation in the right amygdala in response to all images, supporting the hypothesis that meditation can improve emotional stability and response to stress. In the compassion meditation group, right amygdala activity also decreased in response to positive or neutral images. But among those who reported practicing compassion meditation most frequently outside of the training sessions, right amygdala activity tended to increase in response to negative images – all of which depicted some form of human suffering. No significant changes were seen in the control group or in the left amygdala of any study participants.

“We think these two forms of meditation cultivate different aspects of mind,” Desbordes explains. “Since compassion meditation is designed to enhance compassionate feelings, it makes sense that it could increase amygdala response to seeing people suffer. Increased amygdala activation was also correlated with decreased depression scores in the compassion meditation group, which suggests that having more compassion towards others may also be beneficial for oneself. Overall, these results are consistent with the overarching hypothesis that meditation may result in enduring, beneficial changes in brain function, especially in the area of emotional processing.”

Eric Schwartz, PhD, of the BU Department of Electrical and Computer Engineering and Center for Computational Neuroscience and Neural Technology, is senior author of the Frontiers in Human Neuroscience report. Additional co-authors are Lobsang T. Negi, PhD, and Thaddeus Pace, PhD, Emory University; Alan Wallace, PhD, Santa Barbara Institute for Consciousness Studies; and Charles Raison, MD, University of Arizona College of Medicine. The study was supported by grants from the National Center for Complementary and Alternative Medicine, including an American Recovery and Reinvestment Act grant to Boston University.

Journal reference: Frontiers in Human Neuroscience

Provided by Massachusetts General Hospital

SOURCE: medicalxpress.com

=================================================

amygdala เป็นส่วนของสมองที่ทำหน้าที่ในการรับรู้ความทรงจำทางด้านอารมณ์ (emotional) เป็นที่รวบรวมอารมณ์ในช่วงเวลาแห่งความสำเร็จหรือล้มเหลวความหวังและความกลัวความหดหู่ท้อถอยหรือความสับสน ซึ่งจะใช้ความทรงจำนี้ในการตรวจสอบข้อมูลที่เข้ามาใหม่ทางระบบประสาทต่างๆเพื่อประเมินถึงภาวะอันตรายหรือโอกาสอันดี โดยเปรียบเทียบกับประสบการณ์ทางอารมณ์ที่ผ่านมา

ในบางครั้งเมื่อประสบในภาวะคับขันหรือเกิดอันตราย เช่น เรามองเห็นสิ่งที่ขดอยู่ในมุมมืดดูคล้ายงูจะกระโดดหนีทันที เป็นการทำงานของ amygdala ที่เกิดขึ้นแบบลัดวงจรโดยเมื่อตามองเห็นสิ่งที่คล้ายงูจะส่งกระแสประสาทไปยังสมอง ส่วนที่เรียก thalamus (อยู่ในระบบ limbic เช่นกัน) ซึ่งจะส่งกระแสประสาทไปยัง visual cortex บริเวณสมองส่วนหลัง เพื่อแปลออกมาว่าเป็นอะไรถ้าเป็นสิ่งที่เกี่ยวพันกับอารมณ์ จะส่งกลับไปยัง amygdala ซึ่งถือว่าเป็นศูนย์รวมของความทรงจำ ทางอารมณ์ต่าง ๆ เพื่อส่งต่อไปยัง prefrontalcortex ในการสั่งการโต้ตอบที่เหมาะสมแต่ในเวลาเดียวกันจะมีเส้นใย ประสาท อีกส่วนหนึ่งลัดจาก thalamus มายัง amygdala เลยทำให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์ทันที ไม่ว่าจะเป็นแบบสู้ (หาไม้ตีงู) หรือหนี (กระโดดหลบ) การทำงานแบบลัดวงจรนี้พบได้มากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น นกหรืองูซึ่งเป็นสัญชาตญาณเพื่อการอยู่รอดการทำงานของสมองเช่นนี้ ต้องการความรวดเร็วมากกว่าความถูกต้องชัดเจน หรือเหตุผลต่อเมื่อเหตุการณ์ผ่านไป แล้ว สมองจะสั่งการทบทวนอีก เช่น ดูให้ชัดว่าเป็นงู หรือขดเชือก โดยสมองส่วน neocortex จะสั่งการที่เหมาะสมต่อไป ในบางคนจะมีการโต้ตอบแบบลัดวงจรนี้ทันทีเมื่อถูกกระตุ้นทางอารมณ์ที่เรียกกันว่าพวกที่ทำก่อนคิดหรือใช้อารมณ์อยู่เหนือ เหตุผล

จากการศึกษาผู้ป่วยที่มีอุบัติเหตุ หรือทำให้ทางเชื่อมระบบประสาทจาก amygdala ไปยัง neocortex ถูกตัดขาด จะมีชีวิตอยู่อย่างไร้อารมณ์ ความรู้สึกไม่สามารถตัดสินใจเพราะไม่รู้ถึงผลที่ตามมา ไม่รับรู้ถึงอารมณ์ของผู้อื่น ไม่รู้สึกผิด หรืออับอาย เมื่อทำอะไรผิด

ที่มา: สมชาย  จักรพันธุ์. เรื่องราว E.Q.  วารสารหมออนามัย 9(16) : 80-83

SOURCE: natres.psu.ac.th

===================================================

ต่อมอไมกดาลาขนาดเท่าเมล็ดอัลมอนด์ นอกจากจะทำหน้าที่บันทึกความกลัวไว้ให้หัวสมองแล้ว นักวิจัยยังพบว่า มันก็ทำหน้าที่ “ลบลืม” ความกลัวให้เราได้ด้วยเช้นกัน

นักวิจัยเอ็นวายยูพบ “ต่อมลืมกลัว” ในสมอง

บีบีซีนิวส์ – อาการ “กลัว” หรือผวากับสิ่งต่างๆ รอบตัว ดูเหมือนว่าจะเป็นอุปสรรคสำคัญของมนุษย์ โดยเฉพาะการ “กลัวอย่างไร้เหตุผล” ล่าสุด นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์กสามารถระบุตำแหน่งบนสมองที่ช่วยพวกเราลบ “ความกลัว” ที่มีอยู่ออกไปได้

นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก (New York University) เปิดเผยผ่านวารสารทางด้านประสาทวิทยา “นิวโรน” (Neuron) ว่าในมนุษย์ก็มีต่อมลบอาการกลัวได้ เช่นเดียวกับสัตว์ โดยเชื่อว่าต่อมดังกล่าวอยู่ในสมองบริเวณที่เดียวกับที่เราบันทึกความกลัวลงไป

บริเวณที่ลบหรือลืมความกลัวดังกล่าวเรียกว่า “อไมกดาลา” (amygdala) พื้นที่ขนาดเท่าเมล็ดอัลมอนด์ ฝังอยู่บริเวณซีรีบรัม โดยเชื่อมต่อกับไฮโปธารามัส ซึ่งสมองตรงอไมกดาลาทำหน้าที่สำคัญในการควบคุมเหตุผลและอารมณ์

ที่สำคัญกลไกทำงานลืมความจำของ “อไมกดาลา” นี้พบอยู่ในสมองสัตว์ แต่ยังไม่เคยมีผู้ใดพบในสมองของมนุษย์มาก่อน และการค้นพบกลไกของ “อไมกดาลา” ที่ช่วยให้ลืมกลัวแบบเดียวกับสัตว์ในสมองมนุษย์นี้ จะช่วยทุ่นแรงให้บรรดาหมอๆ ทั้งหลายในการรักษาอาการจิตประสาท หรือ “โฟเบีย” ของคนไข้ได้

ดร.อลิซาเบธ เฟลปส์ และทีมงาน จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เปิดเผยว่า การค้นพบตำแหน่งลืมความกลัวนี้เป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะจะเป็นโอกาสได้ศึกษาว่าอาการกลัวในมนุษย์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร และเราจะดูแลมันอย่างไร แต่งานวิจัยน้อยชิ้นนักที่จะเข้าใจถึงวิธีการลดความกลัวให้น้อยลง

“ยกตัวอย่าง เด็กๆ หลายคนกลัวความมืดเมื่อตอนวัยเยาว์ แต่พอโตขึ้นพวกเขาก็จะเลิกกลัวความมืด หรืออาจจะมีแต่น้อยลง” ดร.เฟลปส์ กล่าว โดยเธอและทีมงานพยายามศึกษาหากลไกลดความกลัวในสมอง โดยนำอาสาสมัครมาทดลองสร้างและลดความกลัว พร้่อมทั้งสังเกตดูว่า สมองส่วนใด ตรงไหนที่ทำงานในขณะนั้น

ทีมงานของ ดร.เฟลปส์ใช้การสร้างภาพด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าหรือเอ็มอาร์ไอ (MRI – magnetic resonance imaging) เพื่อเข้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับสมองในช่วงระหว่างที่เราเริ่มเลิกกลัว สิ่งที่เคยกลัว โดยพวกเขาได้ให้อาสาสมัครดูภาพสี่เหลี่ยมจตุุรัสที่ระบายสีไว้ พร้อมทั้งช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ จะทำให้เกิดสภาวะกลัว เหมือนๆ กับอาการจิตประสาท หรือโฟเบีย

เมื่ออาสาสมัครมองภาพสี่เหลี่ยมที่ระบายสีครั้งต่อๆ ไปจะทำให้เกิดอาการกลัวๆ กังวล จากนั้นนักวิทยาศาสตร์ทำให้เลิกกลัวด้วยการ ย้อนคือเหตุการ คือ ให้อาสาสมัครดูภาพสีเหลี่ยมระบายชุดเดิม (ที่กลัวไปแล้วเพราะโดนช็อต) พร้อมทั้งช็อตกระแสไฟเข้าไปอีกรอบในปริมาณเท่าเดิม และค่อยลดๆ ลงจนอาสาสมัครดูภาพแบบปกติโดยไม่มีกระแสไฟช็อต ก็จะทำใ้ห้อาการกลัวภาพนั้นหายไป

อย่างไรก็ดี เมื่อคณะวิจัยดูผลจากการสแกนสมองขณะอาสาสมัครถูกกระตุ้นให้กลัวจนหายกระทั่งหายกลัวแล้วพบว่า ตำแหน่งของ “อไมกดาลา” นั้นทำงานขณะที่กำลังบันทึกความกลัวเข้าสู่หัวสมอง และทำงานอีกเมื่ออาสาสมัครคลายความกลัวของพวกเขาลงไป พร้อมกับสมองอีกส่วนหนึ่ง

การค้นพบเหล่านี้สนับสนุนงานวิจัยชิ้นก่อนๆ ที่อธิบายกันมาว่าในสัตว์มีระบบการแก้ไขความวิตกกังวลหรือความกลัวอย่างผิดปกติได้ โดย ดร.เฟลปส์กล่าวว่า หากในมนุษย์ก็มีกลไกนี้เช่นกัน ก็จะง่ายต่อการหายารักษาที่ตรงจุด

“ขณะนี้พวกเราทั้งหมดเริ่มมองหาสิ่งที่แตกต่างออกไปจากเดิมเพื่อที่จะรักษาอาการกลัว ในมนุษย์พวกเราพยายามที่จะควบคุมอาการกลัว บางสถานการณ์พวกเรารู้ว่าไม่แสดงอาการกลัวออกมา แต่บางสถานการณ์กลับแสดงออกมา”

“อย่างเช่น คนทั่วไปกลัวเสือ แต่เมื่อไปดูเสือในสวนสัตว์ เราก็จะไม่กลัวมัน สิ่งนี้เป็นคำตอบว่า ร่างกายของเราจัดการกับความกลัวได้ แต่จะจัดการอย่างไร” ดร.เฟลปส์อธิบาย

ที่มา: ASTVผู้จัดการออนไลน์ 26 กันยายน 2547

“A Good Dose of Dhamma: For Meditators When They Are Ill” by Upasika Kee Nanayon

A Good Dose of Dhamma

For Meditators When They Are Ill

by
Upasika Kee Nanayon
translated from the Thai by
Thanissaro Bhikkhu

I

Normally, illness is something we all have, but the type of illness where you can still do your work isn’t recognized as illness. It’s called the normal human state all over the world. Yet really, when the body is in its normal state, it’s still ill in and of itself — simply that people in general are unaware of the fact that it’s the deterioration of physical and mental phenomena, continually, from moment to moment.

The way people get carried away with their thoughts and preoccupations while they’re still strong enough to do this and do that: That’s really complacency. They’re no match at all for people lying in bed ill. People lying in bed ill are lucky because they have the opportunity to do nothing but contemplate stress and pain. Their minds don’t take up anything else, don’t go anywhere else. They can contemplate pain at all times — and let go of pain at all times as well.

Don’t you see the difference? The “emptiness” of the mind when you’re involved in activities is “play” emptiness. Imitation emptiness. It’s not the real thing. But to contemplate inconstancy, stress, and not-selfness as it appears right inside you while you’re lying right here, is very beneficial for you. Just don’t think that you’re what’s hurting. Simply see the natural phenomena of physical and mental events as they pass away, pass away. They’re not you. They’re not really yours. You don’t have any real control over them.

Look at them! Exactly where do you have any control over them? This is true for everyone in the world. You’re not the only one to whom it’s happening. So whatever the disease there is in your body, it isn’t important. What’s important is the disease in the mind. Normally we don’t pay too much attention to the fact that we have diseases in our minds, i.e., the diseases of defilement, craving, and attachment. We pay attention only to our physical diseases, afraid of all the horrible things that can happen to the body. But no matter how much we try to stave things off with our fears, when the time comes for things to happen, no matter what medicines you have to treat the body, they can give you only temporary respite. Even the people in the past who didn’t suffer from heavy diseases are no longer with us. They’ve all had to part from their bodies in the end.

So when you continually contemplate in this way, it makes you see the truth of inconstancy, stress, and not-selfness correctly within you. And you’ll have to grow more and more disenchanted with things, step by step.

When you give it a try and let go, who’s there? Are you the one hurting, or is it simply an affair of the Dhamma? You have to examine this very carefully to see that it’s not really you that’s hurting. The disease isn’t your disease. It’s a disease of the body, a disease of physical form. In the end, physical form and mental events have to change, to be stressful in the change, to be not-self in the change and the stress. But you must focus on them, watch them, and contemplate them so that they’re clear. Make this knowledge really clear, and right there is where you’ll gain release from all suffering and stress. Right there is where you’ll put an end to all suffering and stress. As for the aggregates, they’ll continue to arise, age, grow ill, and pass away in line with their own affairs. When their causes and conditions run out, they die and go into their coffin.

Some people, when they’re healthy and complacent, die suddenly and unexpectedly without knowing what’s happening to them. Their minds are completely oblivious to what’s going on. This is much worse than the person lying ill in bed who has pain to contemplate as a means of developing disenchantment. So you don’t have to be afraid of pain. If it’s going to be there, let it be there — but don’t let the mind be in pain with it. And then look — right now — is the mind empty of “me” and “mine”?

Keep looking on in. Keep looking on in so that things are really clear, and that’s enough. You don’t have to go knowing anything anywhere else. When you can cure the disease, or the pain lightens, that’s something normal. When it doesn’t lighten, that’s normal, too. But if the heart is simply empty of “me” and “mine,” there will be no pain within it. As for the pain in the aggregates, don’t give it a second thought.

So see yourself as lucky. Lying here, dealing with the disease, you have the opportunity to practice insight meditation with every moment. It doesn’t matter whether you’re here in the hospital or at home. Don’t let there be any real sense in the mind that you’re in the hospital or at home. Let the mind be in the emptiness, empty of all labels and meanings. You don’t have to label yourself as being anywhere at all.

This is because the aggregates are not where you are. They’re empty of any indwelling person. They’re empty of any “me” or “mine.” When the mind is like this, it doesn’t need anything at all. It doesn’t have to be here or go there or anywhere at all. This is the absolute end of suffering and stress…

The mind, when it doesn’t get engrossed with the taste of pleasure or pain, is free in and of itself, in line with its own nature. But I ask that you watch it carefully, the behavior of this mind as it’s empty in line with its own nature, not concocting any desires for anything, not wanting pleasure or trying to push away pain.

When the mind is empty in line with its nature, there’s no sense of ownership in it; there are no labels for itself. No matter what thoughts occur to it, it sees them as insubstantial, as empty of self. There’s simply a sensation that then passes away. A sensation that then passes away, and that’s all.

So you have to watch the phenomena that arise and pass away. In other words, you have to watch the phenomenon of the present continuously — and the mind will be empty, in that it gives no meanings or labels to the arising and passing away. As for the arising and passing away, that’s a characteristic of the aggregates that has to appear as part of their normal nature — simply that the mind isn’t involved, doesn’t latch on. This is the point you can make use of.

You can’t go preventing pleasure and pain, you can’t keep the mind from labeling things and forming thoughts, but you can put these things to a new use. If the mind labels a pain, saying, “I hurt,” you have to read the label carefully, contemplate it until you see that it’s wrong. If the label were right, it would have to say that the pain isn’t me, it’s empty. Or if there’s a thought that “I’m in pain,” this type of thinking is also wrong. You have to take a new approach to your thinking, to see that thinking is inconstant, stressful, and not yours.

So whatever arises, investigate and let go of what’s right in front of you. Just make sure that you don’t cling, and the mind will keep on being empty in line with its nature. If no thoughts are bothering you, there may be strong pain, or the mind may be developing an abnormal mood, but whatever is happening, you have to look right in, look all the way in to the sensation of the mind. Once you have a sense of the empty mind, then if there’s any disturbance, any sense of irritation, you’ll know that the knowledge giving rise to it is wrong knowledge, in and of itself. Right knowledge will immediately take over, making the wrong knowledge disband.

In order to hold continuously to this foundation of knowing, you first have to start out by exercising restraint over the mind, at the same time that you focus your attention and contemplate the phenomenon of stress and pain. Keep this up until the mind can maintain its stance in the clear emptiness of the heart. If you can do this all the way to the end, the final disbanding of suffering will occur right there, right where the mind is empty.

But you have to keep practicing at this continuously. Whenever pain arises, regardless of whether it’s strong or not, don’t label it or give it any meaning. Even if pleasure arises, don’t label it as your pleasure. Just keep letting it go, and the mind will gain release — empty of all clinging or attachment to “selfness” with each and every moment. You have to apply all your mindfulness and energy to this at all times.

You should see yourself as fortunate, that you’re lying here ill, contemplating pain, for you have the opportunity to develop the Path in full measure, gaining insight and letting things go. Nobody has a better opportunity than what you have right now. People running around, engaged in their affairs: Even if they say their minds are disengaged, they’re really no match for you. A person lying ill in bed has the opportunity to develop insight with every in-and-out breath. It’s a sign that you haven’t wasted your birth as a human being, you know, because you’re practicing the teachings of the Lord Buddha to the point where you gain clear knowledge into the true nature of things in and of themselves.

The true nature of things, on the outside level, refers to the phenomenon of the present, the changing of the five aggregates. You can decipher their code, decipher their code until you get disenchanted with them, lose your taste for them, and let them go. When the mind is in this state, the next step is to contemplate it skillfully to see how it’s empty, all the way to the ultimate emptiness — the kind of emptiness that goes clearly into the true nature lying most deeply inside where there is no concocting of thoughts, no arising, no passing away, no changing at all.

When you correctly see the nature of things on the outer level until it is all clear to you, the mind will let go, let go. That’s when you automatically see clearly the nature of what lies on the inner level — empty of all cycling through birth and death, with nothing concocted at all… The emptiest extreme of emptiness, with no labels, no meanings, no clingings or attachments. All I ask is that you see this clearly within your own mind.

The ordinary emptiness of the mind is useful on one level, but that’s not all there is. True emptiness is empty until it reaches the true nature of things on the inner level — something really worth ferreting out, really worth coming to know…

This is something you have to know for yourself… There are really no words to describe it… but we can talk about it by way of guidance, because it may happen that ultimately you let go of everything, in what’s called disbanding without trace.

The mind’s point of disbanding without trace, if you keep developing insight every day, every moment like this, will happen on its own. The mind will know on its own. So don’t let the mind bother itself by getting preoccupied with pleasure or pain. Focus on penetrating into the mind in and of itself relentlessly.

Do you see how different this is from when you’re running around strong and healthy, thinking about this, that, and the other thing?… This is why there’s no harm in having lots of pain. The harm is in our stupidity in giving labels and meanings to things. People in general tend to reflect on the fleeting nature of life with reference to other people, when someone else grows sick or dies, but they rarely reflect on the fleeting nature of their own lives. Or else they reflect for just a moment and then forget all about it, getting completely involved in their other preoccupations. They don’t bring these truths inward, to reflect on the inconstancy occurring within themselves with every moment.

The fact that they can still do this and that, think this and that, say this and that, makes them lose all perspective. When you practice insight meditation, it’s not something that you take a month or two off to do on a special retreat. That’s not the real thing. It’s no match for what you’re doing right now, for here you can do it all day every day and all night, except when you sleep. Especially when the pain is strong, it’s really good for your meditation, because it gives you the chance to know once and for all what inconstancy is like, what stress and suffering are like, what your inability to control things is like.

You have to find out right here, right in front of you, so don’t try to avoid the pain. Practice insight so as to see the true nature of pain, its true nature as Dhamma, and then keep letting it go. If you do this, there’s no way you can go wrong. This is the way to release from suffering.

And it’s something you have to do before you die, you know, not something you wait to do when you die or are just about to die. It’s something you simply keep on doing, keep on “insighting.” When the disease lessens, you “insight” it. When it grows heavy, you “insight” it. If you keep on developing insight like this, the mind will get over its stupidity and delusion. In other words, things like craving and defilement won’t dare hassle the mind the way they used to…

So you have to give it your all — all your mindfulness, all your energy — now that you have the opportunity to practice the Dhamma. Let this be your last lifetime. Don’t let there be anything born again. If you’re born again, things will come back again just as they are now. The same old stuff, over and over and over again. Once there’s birth, there has to be aging, illness, and death, in line with your defilements, experiencing the good and bad results they keep churning out. It’s a cycle of suffering. So the best thing is to gain release from birth. Don’t let yourself want anything any more. Don’t let yourself want anything any more, for all your wants fall in with what’s inconstant, stressful, and not-self.

Wanting is simply a form of defilement and craving. You have to disband these things right at the instigator: the wanting that’s nothing but craving for sensuality, craving for becoming, or craving for no becoming — the germs of birth in the heart. So focus in and contemplate at the right spot, seeing that even though craving may be giving rise to birth at sensory contact, you can set your knowing right at the mind, right at consciousness itself, and let there just be the knowing that lets go of knowing. This is something to work at until you have it mastered.

Setting your knowing at the mind, letting go of knowing like this, is something very beneficial. There’s no getting stuck, no grabbing hold of your knowledge or views. If the knowledge is right, you let it go. If the knowledge is wrong, you let it go. This is called knowing letting go of knowing without going and getting entangled. This kind of knowing keeps the mind from latching onto whatever arises. As soon as you know something, you let it go. As soon as you know something, you’ve let it go. The mind just keeps on staying empty — empty of mental formations and thoughts, empty of every sort of illusion that could affect the mind. It quickly sees through them and lets them go, knows and lets go, without holding onto anything. All it has left is the emptiness…

You’ve already seen results from your practice, step by step, from contemplating things and letting them go, letting go even of the thought that you are the one in pain, that you are the one who’s dying. The pain and the dying are an affair of the aggregates, pure and simple. When this knowledge is clear and sure — that it’s not “my” affair, there’s no “me” in there — there’s just an empty mind: an empty mind, empty of any label for itself. This is the nature of the mind free of the germs that used to make it assume this and that. They’re dead now. Those germs are now dead because we’ve contemplated them. We’ve let go. We’ve set our knowing right at the mind and let go of whatever knowing has arisen, all along to the point where the mind is empty. Clear. In and of itself…

Consciousness, when you’re aware of it inwardly, arises and passes away by its very own nature. There’s no real essence to it — this is what you see when you look at the elemental property of consciousness (viññana-dhatu), pure and simple. When it’s not involved with physical or mental phenomena, it’s simply aware of itself — aware, pure and simple. That’s called the mind pure and simple, or the property of consciousness pure and simple, in and of itself, and it lets go of itself. When you’re told to know and to let go of the knowing, it means to know the consciousness that senses things and then lets go of itself.

As for the aggregate of consciousness (viññana-khandha), that’s a trouble-making consciousness. The germs that keep piling things on lie in this kind of consciousness, which wants to hang onto a sense of self. Even though it can let go of physical pain, or of physical and mental events in general, it still hangs onto a sense of self. So when you’re told to know the letting go of knowing, it means to let go of this kind of consciousness, to the point where consciousness has no label for itself. That’s when it’s empty. If you understand this, or can straighten out the heart and mind from this angle, there won’t be anything left. Pain, suffering, stress — all your preoccupations — will become entirely meaningless. There will be no sense of good or bad or anything at all. Dualities will no longer be able to have an effect. If you know in this way — the knowing that lets go of knowing, consciousness pure and simple — it prevents any possible fashioning of the mind.

The dualities that fashion good and bad: There’s really nothing to them. They arise, and that’s all there is to them; they disband, and that’s all there is to them. So now we come to know the affairs of the dualities that fashion the mind into spirals, that fashion the mind or consciousness into endless cycles. When you know the knowing that lets go of knowing, right at consciousness in and of itself, dualities have no more meaning. There’s no more latching onto the labels of good and bad, pleasure and pain, true and false, or whatever. You just keep on letting go…

Even this knowing that lets go of knowing has no label for itself, saying, “I know,” or “I see.” But this is something that lies a little deep, that you have to make an effort to see clearly and rightly. You have to keep looking in a shrewd way. The shrewdness of your looking: That’s something very important, for only that can lead to Awakening. Your knowledge has to be shrewd. Skillful. Make sure that it’s shrewd and skillful. Otherwise your knowledge of the true nature of things — on the inner or outer levels — won’t really be clear. It’ll get stuck on only the elementary levels of emptiness, labeling and latching onto them in a way that just keeps piling things on. That kind of emptiness simply can’t compare with this kind — the knowing that lets go of knowing right at consciousness pure and simple. Make sure that this kind of knowing keeps going continuously. If you slip for a moment, just get right back to it. You’ll see that when you don’t latch onto labels and meanings, thoughts of good and bad will just come to a stop. They’ll disband. So when the Buddha tells us to see the world as empty, this is the way we see.

The emptiness lies in the fact that the mind doesn’t give meaning to things, doesn’t fashion things, doesn’t cling. It’s empty right at this kind of mind. Once you’re correctly aware of this kind of empty mind, you’ll no longer get carried away by anything at all. But if you don’t really focus down like this, there will only be a little smattering of emptiness, and then you’ll find yourself getting distracted by this and that, spoiling the emptiness. That kind of emptiness is emptiness in confusion. You’re still caught up in confusion because you haven’t contemplated down to the deeper levels. You simply play around with emptiness, that’s all. The deeper levels of emptiness require that you focus in and keep on looking until you’re thoroughly clear about the true nature of things in the phenomenon of the present arising and disbanding right in front of you. This kind of mind doesn’t get involved, doesn’t latch on to meanings or labels.

If you see this kind of emptiness correctly, there are no more issues, no more labels for anything in this heap of physical and mental phenomena. When the time comes for it all to fall apart, there’s nothing to get excited about, nothing to get upset about, for that’s the way it has to go by its nature. Only if we latch onto it will we suffer

The Dhamma is right here in our body and mind, simply that we don’t see it — or that we see it wrongly, latching on and making ourselves suffer. If we look at things with the eyesight of mindfulness and discernment, what is there to make us suffer? Why is there any need to fear pain and death? Even if we do fear them, what do we accomplish? Physical and mental phenomena have to go their own way — inconstant in their own way, stressful in their own way, beyond our control in their own way. So what business do we have in reaching out and latching on and saying that their stress and pain is our stress and pain? If we understand that the latching on is what makes us suffer over and over again, with each and every breath, then all we have to do is let go and we’ll see how there is release from suffering right before our very eyes…

So keep on looking in to know, in the way I’ve described, right at the mind. But don’t go labeling it as a “mind” or anything at all. Just let there be things as they are, in and of themselves, pure and simple. That’s enough. You don’t need to have any meanings or labels for anything at all. That will be the end of all suffering… When things disband in the ultimate way, they disband right at the point of the elemental property of consciousness free of the germs that will give rise to anything further. That’s where everything comes to an end, with no more rebirth or redeath of any kind at all…

The practice is something you have to do for yourself. If you know things clearly and correctly with your own mindfulness and discernment, that’s your tool, well-sharpened, in hand. If the mind is trained to be sharp, with mindfulness and discernment as its tool for contemplating itself, then defilement, craving, and attachment will keep getting weeded out and cleared away. You can look and see, from the amount you’ve already practiced: Aren’t they already cleared away to some extent? The mind doesn’t have to worry about anything, doesn’t have to get involved with anything else. Let go of everything outside and then keepletting go until the mind lets go of itself. When you do this, how can you not see the great worth of the Dhamma?…

So I ask that this mind empty of attachment, empty of any sense of self whatsoever, be clear to you until you see that it’s nothing but Dhamma. Get so that it’s nothing but Dhamma, perfectly plain to your awareness. May this appear to you, as it is on its own, with each and every moment.

=====================================================

II

Listening to the Dhamma when the mind has already reached a basic level of emptiness is very useful. It’s like an energizing tonic, for when we’re sick there’s bound to be pain disturbing us; but if we don’t pay it any attention, it simply becomes an affair of the body, without involving the mind at all. Notice this as you’re listening: The mind has let go of the pain to listen to the words, leaving the pain to its own affairs. The mind is then empty…

Once the mind honestly sees the truth that all compounded things are inconstant, it will have to let go of its attachments. The problem here is that we haven’t yet really seen this, or haven’t yet reflected on it in a skillful way. Once we do, though, the mind is always ready to grow radiant. Clear knowing makes the mind immediately radiant. So keep careful watch on things. Even if you don’t know very much, just be aware of the mind as it maintains a balance in its basic level of neutrality and emptiness. Then it won’t be able to fashion the pains in the body into any great issues, and you won’t have to be attached to them.

So keep your awareness of the pain right at the level where it’s no more than a mere sensation in the body. It can be the body’s pain, but don’t let the mind be in pain with it. If you do let the mind be in pain with it, that will pile things on, layer after layer. So the first step is to protect the mind, to let things go, then turn inward to look for the deepest, most innermost part of your awareness and stay right there. You don’t have to get involved with the pains outside. If you simply try to endure them, they may be too much for you to endure. So look for the aspect of the mind that lies deep within, and you’ll be able to put everything else aside.

Now, if the pains are the sort that you can watch, then make an effort to watch them. The mind will stay at its normal neutrality, calm with its own inner emptiness, watching the pain as it changes and passes away. But if the pain is too extreme, then turn around and go back inside; for if you can’t handle it, then craving is going to work its way into the picture, wanting to push the pain away and to gain pleasure. This will keep piling on, piling on, putting the mind in a horrible turmoil.

So start out by solving the problem right at hand. If the pain is sudden and sharp, immediately turn around and focus all your attention on the mind. You don’t want to have anything to do with the body, anything to do with the pains in the body. You don’t look at them, you don’t pay them any attention. Focus on staying with the innermost part of your awareness. Get to point where you can see the pure state of mind that isn’t in pain with the body, and keep it constantly clear.

Once this is constantly clear, then no matter how much pain there is in the body, it’s simply an affair of mental and physical events. The mind, though, isn’t involved. It puts all these things aside. It lets go.

When you’re adept at this, it’s a very useful skill to have, for the important things in life don’t lie outside. They lie entirely within the mind. If we understand this properly, we won’t have to go out to grab this or that. We won’t have to latch onto anything at all — because if we do latch on, we simply cause ourselves needless suffering. The well-being of the mind lies at the point where it doesn’t latch onto anything, where it doesn’t want anything. That’s where our well-being lies — the point where all suffering and stress disband right at the mind…

If we don’t really understand things, though, the mind won’t be willing to let things go. It will keep on holding tight, for it finds so much flavor in things outside. Whatever involves pain and stress: That’s what it likes.

We have to focus on contemplating and looking, looking at the illusions in the mind, the wrong knowledge and opinions that cover it up and keep us from seeing the aspect of the mind that’s empty and still by its own internal nature. Focus on contemplating the opinions that give rise to the complicated attachments that bury the mind until it’s in awful straits. See how mental events — feelings, perceptions, and thought-formations — condition the mind, condition the property of consciousness until it’s in terrible shape.

This is why it’s so important to ferret out the type of knowing that lets go of knowing, i.e., that knows the property of consciousness pure and simple when mental events haven’t yet come in to condition it, or when it hasn’t gone out to condition mental events. Right here is where things get really interesting — in particular, the thought-formations that condition consciousness. They come from ignorance, right? It’s because of our not knowing, or our wrong knowing, that they’re able to condition things.

So I ask that you focus on this ignorance, this not-knowing. If you can know the characteristics of not-knowing, this same knowledge will know both the characteristics of thought-formations as they go about their conditioning and how to disband them. This requires adroit contemplation because it’s something subtle and deep.

But no matter how subtle it may be, the fact that we’ve developed our mindfulness and discernment to this point means that we have to take an interest in it. If we don’t, there’s no way we can put an end to stress or gain release from it.

Or, if you want, you can approach it like this: Focus exclusively on the aspect of the mind that’s constantly empty. If any preoccupations appear to it, be aware of the characteristics of bare sensation when forms make contact with the eye, or sounds with the ear, and so forth. There’s a bare sensation, and then it disbands before it can have any such meaning as “good” or “bad.” If there’s just the bare sensation that then disbands, there’s no suffering.

Be observant of the moment when forms make contact with the eye. With some things, if you’re not interested in them, no feelings of liking or disliking arise. But if you get interested or feel that there’s a meaning to the form, sound, smell, taste, or tactile sensation, you’ll notice that as soon as you give a meaning to these things, attachment is already there.

If you stop to look in this way, you’ll see that attachment is something subtle, because it’s there even in the simple act of giving meaning. If you look in a superficial way, you won’t see that it’s attachment — even though that’s what it is, but in a subtle way. As soon as there’s a meaning, there’s already attachment. This requires that you have to be good and observant — because in the contact at the eyes and ears that we take so much for granted, many sleights-of-hand happen all at once, which means that we aren’t aware of the characteristics of the consciousness that knows each individual sensation. We have to be very observant if we want to be able to know these things. If we aren’t aware on this level, everything will be tied up in attachment. These things will keep sending their reports into the mind, conditioning and concocting all kinds of issues to leave the mind, or consciousness, in an utter turmoil.

So if we want to look purely inside, we have to be very, very observant, because things inside are subtle, elusive, and sensitive. When the mind seems empty and neutral: That’s when you really have to keep careful watch and control over it, so as to see clearly the sensation of receiving contact. There’s contact, pure and simple, then it disbands, and the mind is empty. Neutral and empty. Once you know this, you’ll know what the mind is like when it isn’t conditioned by the power of defilement, craving, and attachment. We can use this emptiness of the mind as our standard of comparison, and it will do us a world of good…

Ultimately, you’ll see the emptiness of all sensory contacts, as in the Buddha’s teaching that we should see the world as empty. What he meant is that we observe bare sensations simply arising and passing away, knowing what consciousness is like when it does nothing more than receive contact. If you can see this, the next step in the practice won’t be difficult at all — because you’ve established neutrality right from the start. The act of receiving contact is no longer complicated: The mind no longer grabs hold of things, no longer feels any likes or dislikes. It’s simply quiet and aware all around within itself at all times. Even if you can do this much, you find that you benefit from not letting things get complex, from not letting them concoct things through the power of defilement, craving, and attachment. Even just this much gets rid of lots of problems.

Then when you focus further in to see the nature of all phenomena that are known through sensory contact, you’ll see that there’s simply bare sensation with nothing at all worth getting attached to. If you look with the eyes of true mindfulness and discernment, you’ll have to see emptiness — even though the world is full of things. The eye sees lots of forms, the ear hears lots of sounds, you know, but the mind no longer gives them meanings. At the same time, things have no meanings in and of themselves.

The only important thing is the mind. All issues come from the mind that goes out and gives things meanings and gives rise to attachment, creating stress and suffering for itself. So you have to look until you see all the way through. Look outward until you see all the way out, and inward until you see all the way in, all the way until you penetrate inconstancy, stress, and not-selfness. See things as they are, in and of themselves, in line with their own nature, without any meanings or attachments. Then there won’t be any issues. The mind will be empty — clean and bright — without your having to do anything to it.

Now, the fact that the mind has the viruses of ignorance, or of the craving that gives rise to things easily, means that we can’t be careless. In the beginning, you have to supervise things carefully so that you can see the craving that arises at the moment of contact — say, when there’s a feeling of pain. If you don’t label it as meaning your pain, craving won’t get too much into the act. But if you do give it that meaning, then there will be the desire to push the pain away or to have pleasure come in its place.

All this, even though we’ve never gotten anything true and dependable from desiring. The pleasure we get from our desires doesn’t last. It fools us and then changes into something else. Pain fools us and then changes into something else. But these changes keep piling up and getting very complicated in the mind, and this is what keeps the mind ignorant: It’s been conditioned in so many ways that it gets confused, deluded, dark, and smoldering.

All kinds of things are smoldering in here… This is why the principle of the knowing that lets go of knowing is such an important tool. Whatever comes at you, the knowing that lets go of knowing is enough to get you through. It takes care of everything. If you let it slip, simply get back to the same sort of knowing. See for yourself how far it will take you, how much it can keep the mind neutral and empty.

You can come to see this bit by bit. In the moments when the mind isn’t involved with very much, when it’s at a basic level of normalcy — empty, quiet, whatever — keep careful watch over it and analyze it as well. Don’t let it just be in an oblivious state of indifference, or else it will lose its balance. If you’re in an oblivious state, then as soon as there’s contact at any of the sense doors, there’s sure to be attachment or craving giving rise to things the instant in which feeling appears. You have to focus on keeping watch of the changes, the behavior of the mind at every moment. As soon as your mindfulness lapses, get back immediately to your original knowing. We’re all bound to have lapses — all of us — because the effluent of ignorance, the most important of the effluents, is still there in the mind.

This is why we have to keep working at our watchfulness, our investigation, our focused awareness, so that they keep getting clearer and clearer. Make your mind ripe in mindfulness and discernment, continuously…

Once they’re ripe enough for you to know things in a skillful way, you’ll be able to disband the defilements the very minute they appear. As soon as you begin feeling likes and dislikes, you can deal with them before they amount to anything. This makes things a lot easier. If you let them loose so that they condition the mind, making it irritated, murky, and stirred up to the point where it shows in your words and actions, then you’re in terrible straits, falling into hell in this very lifetime.

The practice of the Dhamma requires that we be ingenious and circumspect right at the mind. The defilements are always ready to flatter us, to work their way into our favor. If we aren’t skillful in our awareness, if we don’t know how to keep the mind under careful supervision, we’ll be no match for them — for there are so many of them. But if we keep the mind well supervised, the defilements will be afraid of us — afraid of our mindfulness and discernment, afraid of our awareness. Notice when the mind is empty, aware all around, with no attachments to anything at all: The defilements will hide out quiet, as if they weren’t there at all.

But as soon as mindfulness slips, even just a little, they spring right up. They spring right up. If you recognize them for what they are the moment they spring up, they’ll disband right there. This is a very useful skill to have. But if we let them get to the point where they turn into issues, they’ll be hard to disband. That’s when you have to bear with the fight and not give up.

Whatever happens, start out by bearing with it — not simply to endure it, but so as to examine it, to see what it’s like, how it changes, how it passes away. We bear with things so that we can see through their deceits: the way they arise, persist, and disband on their own. If they disband while we’re examining them and clearly seeing their deceitfulness, we can have done with them for good. This will leave the mind in a state of freedom and independence, empty entirely within itself.

If you can learn to see through things right away the moment they arise — what you might call your own little instantaneous awakenings — your aware- ness will keep getting brighter and brighter, stronger and more expansive all the time.

So work at them — these little instantaneous understandings — and eventually, when things come together in an appropriate way, there will be the moment where there’s the instantaneous cutting through of defilements and effluents once and for all. When that happens, then — nibbana. No more taking birth. But if you haven’t yet reached that point, just keep sharpening your knives: your mindfulness and discernment. If they’re dull, they won’t be able to cut anything through, but whatever shape they’re in, keep cutting through bit by bit whatever you can…

I ask that you keep at this: examining and understanding all around within the mind until you reach the point where everything is totally clear and you can let go of everything with the realization that nothing in the five aggregates or in physical and mental phenomena is me ormine. Keep trying to let go, and that will be enough. Each moment as they’re taking care of you here in the hospital, do what has to be done for your illness, but make sure that there’s this separate, special awareness exclusive to the mind — this knowing that simply lets go of itself. That will end all your problems right there…

———————————————————————-

Kee Nanayon, Upasika (Kor Khao-suan-luang) (1901-1979) Upasika Kee Nanayon, who wrote under the penname, K. Khao-suan-luang, was one of the foremost woman teachers of Dhamma in modern Thailand. Born in 1901, she started a practice center for women in 1945 on a hill in the province of Rajburi, to the west of Bangkok, where she lived until her death in 1979. Known for the simplicity of her way of life, and for the direct, uncompromising style of her teaching, she had a way with words evident not only in her talks, which attracted listeners from all over Thailand, but also in her poetry, which was widely published.

SIURCE : “A Good Dose of Dhamma: For Meditators When They Are Ill”, by Upasika Kee Nanayon, translated from the Thai by Thanissaro Bhikkhu. Access to Insight, 7 June 2010

http://www.what-buddha-taught.net/accesstoinsight/html/lib/thai/kee/gooddose.html

พบเทคนิคการฝึกสมาธิอย่างถูกวิธี คือกุญแจสู่ความพึงพอใจของผู้ปฏิบัติ

ไซแอนซ์เดลี่ (6 กรกฎาคม 2555) เคยฝึกสมาธิแล้วอยากเลิกฝึกสมาธิไหม? อาจเป็นเพราะคุณเลือกวิธีฝึกสมาธิผิด  การศึกษาใหม่ ที่เผยแพร่ทางออนไลน์ในวารสารวิทยาศาสตร์และการแพทย์ 7 กรกฎาคม พบว่า:  สิ่งสำคัญของการสร้างความมั่นใจในผู้ฝึกทำสมาธิมือใหม่คือเลือกวิธีฝึกสมาธิที่สะดวกสบายมากที่สุดดีกว่าเลือกวิธีฝึกสมาธิที่มีความนิยมมากที่สุด

เบิร์คเป็นศาสตราจารย์ของการศึกษาด้านสุขภาพที่เอสเอฟสเตทและผู้อำนวยการสถาบันเอสเอฟของรัฐเพื่อการศึกษาด้านสุขภาพแบบองค์รวม กล่าวว่า ถ้าพวกเขาทำตามข้างต้นมีแนวโน้มที่จะติด แต่ถ้าไม่ มีโอกาสสูงที่พวกเขาอาจจะล้มเลิกการฝึกสมาธิ สูญเสียผลประโยชน์ส่วนบุคคลมากมายนับไม่ถ้วนและสูญเสียผลประโยชน์ในทางการแพทย์

“เนื่องจากมีการใช้การฝึกสมาธิทั้งทั่วไปและทางคลินิกเพิ่มขึ้น คุณต้องให้แน่ใจว่าคุณกำลังค้นหาวิธีการที่เหมาะสมสำหรับแต่ละคน” เขากล่าว ถึงแม้ว่าการทำสมาธิได้กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในสหรัฐอเมริกา  มีการศึกษาน้อยมากเมื่อเปรียบเทียบกับวิธีการหลักในการตรวจสอบความชอบของแต่ละบุคคลหรือผลประโยชน์ทางคลินิกที่เฉพาะเจาะจง

เพื่อทำความเข้าใจความต้องการของผู้ฝึกสมาธิ เบิร์ค เปรียบเทียบสี่วิธีของการฝึกทำสมาธิที่นิยม ได้แก่ – มันตรา (Mantra), การฝึกสติ (Mindfulness), เซน (Zen) และการฝึกชี่กง (Qigong Visualization ) – เพื่อดูว่าผู้เริ่มหัดปฏิบัติสมาธิชื่นชอบอย่างใดอย่างหนึ่งมากกว่า

การศึกษาของผู้เข้าร่วมการทดลอง 247 คน ซึ่งได้รับการสอนวิธีการฝึกสมาธิแต่ละวิธีและขอให้ปฏิบัติที่บ้านและในตอนท้ายของการศึกษาประเมินผลว่าวิธีการฝึกสมาธิใดที่พวกเขาต้องการ   ร้อยละ 31 ชอบมันตรา (Mantra) และการฝึกสติ (Mindfulness)   ร้อยละ 22 และร้อยละ 14.8 ชอบเซน (Zen) และการฝึกชี่กง (Qigong) ตามลำดับ

ผลการศึกษาแสดงค่าของการให้ผู้ฝึกปฏิบัติทำสมาธิมือใหม่ใช้วิธีเรียบง่ายเข้าถึงวิธีการทำสมาธิได้มากขึ้น แต่พวกเขายังเน้นว่าไม่มีเทคนิคใดที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน แม้วิธีการธรรมดาก็เป็นที่ต้องการของบางคน  ผู้เข้าร่วมทดลองที่มีอายุมากซึ่งเติบโตในขณะที่เซนกำลังเป็นเทคนิคการทำสมาธิที่ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกา มีแนวโน้มที่จะชอบวิธีการฝึกสมาธิแบบเซนเป็นพิเศษ

ที่น่าสนใจคือมันตรา (Mantra) และการฝึกสติ (Mindfulness) ก็พบว่ามีความน่าสนใจพอ ๆ กัน แม้จะมีข้อเท็จจริงที่ว่าเทคนิคแตกต่างกันลึกซึ้ง  เบิร์คกล่าวว่า การฝึกสติ (Mindfulness) เป็นเทคนิคการทำสมาธิล่าสุดที่จะได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย และเป็นวิธีเดียวกับผู้ฝึกปฏิบัติเริ่มต้นและผู้มีอาชีพด้านสุขภาพคุ้นเคย การฝึกสติ (Mindfulness) คือวิธีที่ผู้เข้าร่วมทดลองที่มีอายุน้อยที่สุดชอบมากที่สุด

“ถ้ามีบางคนเปิดเผยผ่านสื่อหรือผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพถึงเทคนิคเฉพาะของการทำสมาธิ  พวกเขาอาจทึกทักว่าเทคนิคการทำสมาธิที่เป็นที่นิยมนั้นดีที่สุดสำหรับทุกคน”  “แต่เหมือนกับพูดว่า ชุดสีชมพูหรือเสื้อกีฬาสีน้ำเงินเป็นที่นิยมในปีนี้และทุกคนใส่แล้วจะดูดี ในความจริงแล้ว มีความแตกต่างในแต่ละบุคคลแต่ละสิ่ง. เสื้อมีขนาดเดียวย่อมไม่พอดีกับทุกคน.”

หากบุคคลไม่ได้รู้สึกสะดวกสบายกับวิธีการฝึกทำสมาธิเฉพาะ ด้วยเหตุผลใดก็ตามพวกเขาอาจจะมีโอกาสน้อยที่จะยังคงนั่งสมาธิและจะสูญเสียประโยชน์ เช่น ลดความเครียด ลดความดันโลหิต หรือแม้แต่การรักษาการติดยาเสพติด

เบิร์คหวังที่จะเห็นการศึกษาเปรียบเทียบการฝึกทำสมาธิมากขึ้น โดยเฉพาะเพื่อตรวจสอบว่าวิธีการใดดีกว่าสำหรับปัญหาสุขภาพที่เฉพาะเจาะจง เช่น การติดยาเสพติด หากเป็นกรณีนี้ บุคลากรทางการแพทย์ควรจะสามารถให้คำแนะนำผู้ป่วยถึงเทคนิคการฝึกทำสมาธิที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดสำหรับผู้ป่วย การศึกษาเพิ่มเติมยังมีความจำเป็นเพื่อให้มีกฎเกณฑ์แนวทางการพยากรณ์ว่าวิธีการฝึกทำสมาธิใดที่จะเหมาะที่สุดสำหรับแต่ละบุคคลโดยเฉพาะ

.

Related link:

Meditation. A new study highlights the importance of ensuring that new meditators select methods with which they are most comfortable, rather than those that are most popular. (Credit: © yellowj / Fotolia)

Finding Right Meditation Technique Key to User Satisfaction

ScienceDaily (July 6, 2012) — New to meditation and already thinking about quitting? You may have simply chosen the wrong method. A new study published online July 7 in Explore: The Journal of Science and Healing highlights the importance of ensuring that new meditators select methods with which they are most comfortable, rather than those that are most popular.

If they do, they are likely to stick with it, says Adam Burke, the author of the study. If not, there is a higher chance they may abandon meditation altogether, losing out on its myriad personal and medical benefits. Burke is a professor of Health Education at SF State and the director of SF State’s Institute for Holistic Health Studies.

“Because of the increase in both general and clinical use of meditation, you want to make sure you’re finding the right method for each person,” he said. Although meditation has become significantly more popular in the U.S., Burke said, there have been very few studies comparing multiple methods head to head to examine individual preference or specific clinical benefits.

To better understand user preference, Burke compared four popular meditation methods — Mantra, Mindfulness, Zen and Qigong Visualization — to see if novice meditation practitioners favored one over the others. The study’s 247 participants were taught each method and asked to practice at home and, at the end of the study, evaluate which they preferred. The two simpler methods, Mantra and Mindfulness, were preferred by 31 percent of study participants. Zen and Qigong had smaller but still sizable contingents of adherents, with 22 percent and 14.8 percent of participants preferring them, respectively.

The results show the value of providing new practitioners a simpler, more accessible method of meditation. But they also emphasize that no one technique is best for everyone, and even less common methods are preferred by certain people. Older participants, who grew up when Zen was becoming one of the first meditation techniques to gain attention in the U.S., in particular were more likely to prefer that method.

“It was interesting that Mantra and Mindfulness were found to be equally compelling by participants despite the fact that they are fundamentally different techniques,” Burke said. Mindfulness is the most recent meditation technique to gain widespread popularity, he added, and is often the only one with which a novice practitioner or health professional is familiar. Not surprisingly, Mindfulness was the method most preferred by the youngest participants.

“If someone is exposed to a particular technique through the media or a healthcare provider, they might assume because it’s popular it’s the best for everyone,” Burke said. “But that’s like saying because a pink dress or a blue sport coat is popular this year, it’s going to look good on everybody. In truth, different people like different things. One size does not fit all.”

If an individual is not comfortable with a specific method for any reason, he said, they may be less likely to continue meditating and would lose out on such benefits as reduced stress, lower blood pressure or even treatment for addiction.

Burke hopes to see more comparative meditation studies, especially to determine if particular methods are better at addressing specific health issues, such as addiction. If that’s the case, he said, healthcare professionals would be able to guide patients toward techniques that will be most effective for them. Additional studies are also needed to determine if there is a way to predict which method will be best suited for any particular individual, he said.

Story Source:

The above story is reprinted from materials provided by San Francisco State University, via EurekAlert!, a service of AAAS.

Journal Reference:

  1. Adam Burke. Comparing Individual Preferences for Four Meditation Techniques: Zen, Vipassana (Mindfulness), Qigong, and MantraEXPLORE: The Journal of Science and Healing, 2012; 8 (4): 237 DOI:10.1016/j.explore.2012.04.003

Data from: sciencedaily.com

จิตแพทย์ในนิวยอร์คผสานผสมจิตวิทยาสมัยใหม่กับการนั่งสมาธิเพื่อช่วยบำบัดคนไข้

ศาสตร์ด้านจิตวิทยาแห่งโลกตะวันตกกับเทคนิคทางด้านจิตวิญญานจากโลกตะวันออก กลายเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมอเมริกัน แม้ว่าศาสตร์ทั้งสองจะต่างกันคนละโลก

อดัม ฟิลิปส์

2 สิงหาคม 2555

สียงเทปบทสวดของพระทิเบตที่เปิดให้คนไข้ฟังขณะนั่งรอพบจิตแพทย์ในแมนฮัตตั้น ฟังแล้วเหมือนไม่ได้อยู่ที่นิวยอร์ค  ที่นี่เป็นสำนักงานใหญ่ของสถาบันนาลันดาเพื่อศาสตร์ด้านการทำสมาธิ (Nalanda Institute for Contemplative Science) จิตแพทย์ โจเซฟ โลอิซโซ ผู้อำนวยการสถาบันและผู้ก่อตั้ง เรียนจบปริญญาเอกด้านพุทธศาสนาศึกษา หนังสือเล่มใหม่ที่เขาเขียนชื่อ Sustainable Happiness หรือ ความสุขที่ยั่งยืน เสนอข้อมูลความรู้ที่เขาใช้เวลาหลายสิบปีในการวิจัยและบำบัดคนไข้ ด้วยการผสมผสานความรู้ด้านจิตวิทยาดั้งเดิม ประสาทวิทยาสมัยใหม่ กับพุทธศาสนา 

จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่ามนุษย์เราถูกสร้างให้ปรับตัวเข้ากับชีวิตในธรรมชาติ แต่อารยธรรมที่เราสร้างขึ้นกลายเป็นกรอบกำหนดให้ชีวิตมนุษย์ไม่เป็นไปตามธรรมชาติ เขาเชื่อว่านี่เป็นสาเหตุให้คนส่วนใหญ่เกิดความเครียด เขายกตัวอย่างกรณีความเครียดที่เกิดจากการทำงาน เจ้านายสั่งให้ส่งงานตามเวลากำหนดแต่คุณกังวลว่าอาจจะทำไม่เสร็จ เกิดอาการหายใจลำบาก เหงื่อออกที่มือ เกิดความเหนื่อยล้า

ความเครียดที่เกิดขึ้น ในระยะยาว นำไปสู่อาการซึมเศร้า อาการเครียดเรื้อรัง ความดันโลหิตสูงและโรคหัวใจ จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่า นี่ทำให้เขาผสมผสานการนั่งสมาธิและแนวทางการปฏิบัติในศาสนาพุทธเข้ากับการบำบัดรักษาผู้ป่วย การจดจ่อที่ลมหายใจเข้าออกและการเรียนรู้ที่จะควบคุมความคิด ความรู้สึก และความอยาก ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา ช่วยลดความเครียดลงได้และยังเป็นเทคนิคที่ช่วยการฝึกสมองเสียใหม่

จิตแพทย์โลอิซโซ กล่าวว่าหากเรามีสติ เราจะสามารถเข้าใจหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างได้ชัดเจนขึ้น ช่วยให้ตนเองกำจัดความเข้าใจผิดและควบคุมไม่ให้แสดงปฏิกริยาตอบสนองที่เกินเหตุต่อเหตุการณ์ต่างๆ เลือกที่จะมองข้ามสิ่งที่รบกวนจิตใจเหล่านั้น มองหาทางออกอย่างอื่น และพยามยามมองให้ทะลุปรุโปร่งว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ผู้เชี่ยวชาญคนนี้กล่าวว่า การนั่งสมาธิเป็นเทคนิคที่ช่วยสร้างความแข็งแกร่งทางจิตและสมองเพื่อช่วยให้คนเรามีความสุขและปลอดจากความเครียด

แนวทางบำบัดทางจิตแบบผสมผสานนี้ช่วยผู้ป่วยหลายคนของจิตแพทย์โลอิซโซมีอาการดีขึ้น รวมทั้งชายคนนี้ ผู้ป่วยคนนี้กล่าวกับผู้สื่อข่าววีโอเอว่า เขามีปัญหาโรคซึมเศร้า การบำบัดกับจิตแพทย์โลอิซโซช่วยให้เขาสามารถปรับตัวและเข้ากับคนอื่นรอบข้างได้ดีขึ้น

การฝึกจิตให้มีสติยังเป็นวิธีที่ได้ผลดีในการรักษาโรคอื่นๆด้วย ยกตัวอย่าง ในกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งเต้านม ที่โรคเข้าสู่ภาวะสงบ จิตแพทย์โลอิซโซ ได้ทำโครงการทดลองฝึกทำสมาธิและการพูดคุยแบบกลุ่มนานยี่สิบสัปดาห์แก่ผู้ป่วยหญิงหกสิบคนภาย

ภายหลังการฝึก ผู้เข้าร่วมโครงการเกือบทุกคนบอกว่ารู้สึกกังวลน้อยลงและมีความหวังในชีวิตมากขึ้น

และนั่นคือเป้าหมายของการสร้างความสุขที่ยั่งยืนตามแนวคิดของจิตแพทย์โจเซฟ โลอิซโซ่ ที่ผสมผสานจิตวิทยาแบบโลกตะวันตกกับการปฏิบัติทางจิตวิญญาณจากโลกตะวันออก

ที่มา: voathai.com

.

Related Link:

.

Psychiatrist incorporates Buddhist philosophy to heal patients

by Dava Castillo, All Voices, Jul 2, 2012

Buddhist philosophy and practice is incorporated into psychotherapty by Dr. Loizzo

New York, USA — In the practice and study of Buddhism, non-duality or wholeness is a binding philosophy and critical to achieving enlightenment. All beings are equal in wanting happiness and not wanting pain; therefore one should protect others as one protects the self. This is called “the exchange of self for others,” or mindfullness.

Joseph Loizzo, founder and director of The Nalanda Institute for Contemplative Science, has written a book called Sustainable Happiness in which he shares decades of research and clinical practice using traditional psychoanalysis, neuroscience and Buddhism in the practice of achieving wholeness.

“The main problem in our human condition has to do with the fact that our natures were adapted for life in the wild, and that because of civilization, we are living in very unnatural conditions,” says Loizzo, who believes this is the primary source of stress for most people. “The stress instincts are what prepare us to fight or fly or freeze sometimes in dangerous situations. But since civilization began to sort of take over our whole lives, these stress reactions are a less and less useful part of our makeup,” according to an interview with Voice of America.

Controlling involuntary responses in stressful situations result in shortness of breath, sweating, and adrenaline surges alerting the body it is in possible danger.

“And because really what is challenging us is not a predator, but is another human being,” he says, “whom we need to cooperate with and we need to negotiate with, essentially we become maladapted.”

Buddhist practices and philosophy have long been used for conflict resolution. Dr. Loizzo says by incorporating Buddhist techniques into his medical practice using meditation and breathing techniques, one can re-train the brain to control the body responses to reduce the stress which can lead to depression, chronic anxiety, hypertension and heart disease.

“The idea is that if you’re mindful, you are able to assess things more clearly, and you are able to catch the misperceptions and over-reactions as they occur and opt out of them and choose the alternative [and] to see what is happening to you. Meditation becomes sort of a teachable simple pragmatic system for strengthening the parts of our mind and our brain that we need to be healthy and happy.”

Personal story-telling

Australian aborigines have practiced story-telling for centuries. An adolescent experiences a rite of passage in which they create their own story by going on a “walkabout.” In this practice they trace the paths, or “songlines”, that their ancestors took, and imitate, in a fashion, their heroic deeds in order to build their own life rooted in tradition.

Personal story-telling is also one of the techniques Dr. Loizzo encourages. “That’s the way our minds work. Our minds produce stories and images. And so some of the skills we teach have to do with learning to tell ourselves more constructive stories that empower us and help us to build the life that we really want to live – not the one we are trying to survive, or are afraid of being stuck in forever.”

Such methods have been life-changing for many of Loizzo’s patients.

Depression was a major problem for me,” says one patient. “And through Dr. Loizzo’s support and our interaction I’ve been able to connect myself with other people and develop a network of people who support me in more meaningful relationships, things like that. It’s been a revolution in my life the way I think about myself and think about the world. I feel like I still have a long way to go but I’ve come a long way.”

Mindfulness techniques have been effective in other settings. For example, breast cancer patients whose disease has gone into remission often report PTSD-like symptoms long after treatment ends. Western medicine offers little to ease the continued fear and anxiety.

For a pilot study, Loizzo taught 60 women in a 20-week course that included meditation instruction and group discussions. Afterwards, most reported feeling less anxious and more hopeful about their lives. “Apart from curing and treating the disease, it’s important that we improve people’s quality of life.”

Combining Western psychotherapy with Eastern philosophy is the basis for Dr. Loizzo’s book and the direction of his practice.

Like the Australian Aborigines who, by singing the songs they created in walkabout, could navigate vast distances through the deserts of Australia’s interior, Loizzo’s patients are learning to navigate or “walkabout” in their own lives through meditation and creating constructive stories to empower them through daily living as well as in crises.

Data from : allvoices.com

.

See more video

.

Ajahn Mitsuo Gavesako – Breathing Meditation

How to Meditate on the Breath, developing Mindfulness. By Ajahn Mitsuo Gavesako (Japan) of Wat Sunandavanaram, Kanchanaburi, Thailand พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก วัดสุนันทวนาราม http://www.watpahsunan.org

.

The Power of Mindfulness & Compassion – Ajahn Brahm

.

Ajahn Brahm – Retreats

According to Ajahn Brahm, everyone deserves a ‘retreat’ – to pause mentally and physically. Retreating from the busyness of life leads to moments of silence, peace and contentment. This in turns helps to instill qualities that make one’s life more meaningful and fulfilled.

To quote from Ajahn’s book, Opening The Door of Your Heart,

“Grant yourself a moment of peace
and you will understand
how foolishly you have scurried about.”

So plan for yourself a retreat today.

.

Breath meditation Ajahn Brahm